Nga romani "Vjeshte totemesh"
| Sunday, 09.23.2007, 03:35 PM |  

***
 
Retë filluan të shpërndahen shtëllunga - shtëllunga. Pasi u ndal breshëri, vazhdoi të bjerë një shi i imët sikur të dilte prej sitës me vrima të imta, që shërben për të ndarë krundet nga mielli i bardhë. Himara mundohej ta sodiste malin e teletisur me ngjyra vjeshte. Ai mal, jo shumë i lartë por i bukur, me një pyll të dendur gjendej dy kilometra afër lagjes shqiptare. Ai mal në sytë e Himës në asnjërën stinë nuk mbetej lakuriq. Vajza përjetonte gjatë koloritin vjeshtor me gjethet e zbukuruara. Nga ai mal thua se absorbonte tërë lirinë dhe dashurinë që e posedonte njerëzimi. Ajo nga larg bisedonte me lisa e me dushqe, me mjedra e manaferra e me gjethe që nuk shkuleshin nga trungu, dhe ndjente dhembje për më të zverdhurat nga vjeshta, edhe për ata të skuqurat me nuanca marramendëse, që para se të pikojnë nga drunjtë e lloj-llojshëm në tokën e zezë e të lagësht nga vesa që krijohej prej hijeve, zbukuroheshin si faqet e skuqura të nuseve, që ngarkoheshin me sikletin
e nusërisë kur martoheshin pa dashuri. Asaj i vinte shumë keq për nuset që, njësoj si ato gjethet që i rrëzonte era në tokë, shtriheshin si të vdekura në shtratin e ndonjë palaçoje që s’donte të dinte se e ka marrë me dhunë bukuroshen e fjetur. Ky peizazh ia pushtonte shpirtin Himës dhe e dërgonte larg, përtej shtëllungave të reve, që ecnin nëpër qiell lart e poshtë e nuk i zinte vendi vend. Ajo endej me ato shtëllunga resh të zeza sa herë dëshironte ta kulloste mendjen e të ikte nga imazhi i keq që i qe ngulitur në tru për totemët, të cilët disa i trajtonin si krijues të njerëzimit duke futur në krizë religjionin dhe kombin. Ajo shikonte malin dhe sikur i ndillte zemra kob e jo mirësi. Intuita e saj i rrëfente për ardhjen e llumit të së keqes që do ndryshonte deri në themel rrjedhën e jetës dhe do kërcënonte autoritetin e sojit ilir. Vetëm kur meditonte me pyllin e dendur, me majat e drunjve që i luhaste era vjeshtore, harronte totemët, Aganin që i dukej fodull dhe me
sedër të përkëdhelur e të mbrapshtë. Ajo e njihte mirë edhe spiunin Sabo që ndërronte si kameleon për t’u futur në beteja qëllimkeqe, që të mashtrojë e të nënvleftësojë gjithçka që ka të bëjë me sojin tonë. Njerëzit ruheshin dhe frikësoheshin nga ky far spiuni, që menjëherë ju fuste grusht turinjve, atyre që tregoheshin moskokëçarës për fjalët, për ligjet e shpifura që trillonte. Të gjithë ata që dëgjonin fjalimet e tij boshe ju dukej vetja budallenj sepse dëgjonin budallain. “Si do ta përballojmë këtë përbindësh, sa do të qëndrojë ky këtu! ”- mendoi Hima me vete. Ajo ishte e prangosur nga rutina dhe nga mendimet e këtilla. E dinte se asnjë popull tjetër në botë, me gra e fëmijë, me pleq e të rinj nuk është prangosur aq shumë brez pas brezi, me çështjen kombëtare, me të keqen e madhe nga sllavët e ardhur; që i kanë rrahur e i kanë vrarë dhe ua kanë rrëmbyer tokat sa kanë mundur. “Ata do ta kishin gllabëruar edhe Shqipërinë sepse e kishin lakmi detin, por mbase e kanë
shpëtuar malet e larta që nuk kanë mundur t’i kalojnë në këmbë. E ka shpëtuar mrekullia strategjike atë copë vend.” Lodhte trurin Himara për Shqipërinë, për zhurmën që bëhej në tranzicion, edhe atëherë kur shoqet i thoshin se mbase kot e ngarkon shpirtin me ca fenomene që është normale të lindin dhe të vdesin në periudhën e kalimit nga një sistem në tjetrin.
Pas gjithë këtij sikleti asaj iu lehtësua shpirti kur kujtoi Bohemën. Mori frymë thellë, hapi dollapin e teshave, i nxori një nga një bluzat dhe, duke i parë, nisi të mendohej se çfarë do të vishte që të dilte në lokalin “Skupi” ku mblidheshin miqtë e mikeshat e saja, relativisht të reja. Dëshironte të dukej pak më moderne, prandaj filloi t’i provojë teshat një nga një sikur t’i kishte blerë asaj dite. U shtang nga mnera pasi dëgjoi nga larg një zë të neveritshëm e të çuditshëm, pak të shterur. Ishte një zë i trashë burri që duhet të kishte moshë mesatare.
- Peshq, hajde, peshq taze! Akoma lëvizin, janë gjysmë të gjallë! Ja, tani sa kanë nisur të japin shpirt! Peshq, peshq, një të puthur një peshk, dy të puthura dy peshq, tri të...
- Ik, more matuf!- iu kërcënua vajza nga dritarja.
- Dil e bli një peshk Hima se kam tri ditë që s’kam futur gjë në gojë. Asgjë më s’ka shijen e mëparshme. Dil, bijë, mbase do më bëhet ilaç ky peshk.
Ajo u drodh kur gjyshja e saj, pas një kohe shumë të gjatë e thirri Hima, ashtu si e thërriste e ëma para se të vdiste. Zëri i saj lutës e bëri që të hyjë në dhé për së gjalli, por kujtoi se gjyshja plakë nuk i kishte dëgjuar të gjitha fjalët e peshkshitësit.
- Prit, prit pak, dëgjoje mirë gjyshe!- e luti ajo.
- Peshk pa para, një të puthur një peshk! Shes peshk pa para...
- E dëgjove?
- Dil, puthe njëherë atë matrapaz e merre një peshk të ma pjekësh me saçin e Naxhijes.
- Si?!
Himara u shtang në vend. Ju duk se i vinte nga afër një intrigë, një sherr, por kur e pa gjyshen të molisur, aty për aty ndërroi mendim. E thirri nën strehën e kamxhikut peshkshitësin e veshur zhele-zhele, me një kapelë të arnuar e të rrasur thellë në kokë ku mezi i dukeshin sytë. Vuri re se para saj rrinte stoik një monstër që ia shikonte gjinjtë e bardhë. Shikoi pjesën e parme të trupit dhe iu pështirë vetja sepse, duke shpejtuar kishte dalë pa veshur bluzë, mbi dekoltenë e tejdukshme. Filloi ta tërheqë herë anash, herë lart, këmishën e hollë që të mbulohej se po pëlciste nga inati që ishte gjysmë e lakuriqësuar para një njeriu të huaj, që ia kishte ngulur sytë si shigjeta me helm në majë. Filloi t’i dridhet mjekra, dhëmbët dhe tërë trupi. Peshkshitësi e la shportën me peshq pranë këmbëve të vajzës dhe e afroi ngadalë afër vetes trupin e saj si ngjalë. Pasi ia kapi me naze dy duart e buta , e mbështeti te kraharori i tij dhe e puthi në ballë, në hundë, në
flokë e pastaj ngjiti buzët e tij me buzët e saj e nuk i shqepi një copë herë. Dukej si një dashnor i përvëluar. Himara e shtyu me forcë dhe ai u largua pa bërë zë.
- Shportën, shportën, unë bleva vetëm një! - çirrej vajza e rrënuar në shpirt dhe e trembur, kur e pa peshkshitësin që fshiu buzët, fërkoi duart dhe u largua duke pëshpëritur diçka sa për vete, pa e kthyer kokën pas.


***

Ca ditë vjeshte sikur filluan të bëhen të bezdisshme për Himarën. Natë e ditë binte një shi i përzier me erë të stuhishme që përplaste dyer e dritare dhe krijonte një zhurmë të tmerrshme. Asaj gjithçka i dukej e frikshme. Pa me përgjërim gjyshen dhe doli ngadalë që të blejë barna në një barnatore afër shtëpisë. I mbylli sytë porsa kapërceu pragun sepse i hynin në sy e në hundë pikat e shiut që furishëm binin në tokë. I erdhi një drithërimë dhe u ndje keq. Kujtoi se hallet e saj s'kishin të sosur. Më shumë druhej kur i hapte kapakët e syve se sa kur i mbante mbyllur. Besonte në thënien se, e keqja ndjell të keqen, kurse e mira të mirën. Vdekja e prindërve i kishte lënë gjurmë në shpirt. Jetonte me frikën se mund t’i shtoheshin brengat. Ajo trimërohej vetëm për ideale. Shpesh e mallkonte veten që kishte lindur disidente e nuk i duronte ata që e rrethonin dhe e shikonin si flutur të bardhë që lind në mëngjes dhe vdes në mbrëmje, si një gdhë, pa shijuar gëzimin e
lirisë dhe pavarësisë gjinore. Femra e fortë dhe e guximshme e ka armë mendjemprehtësinë. Himara ishte e gatshme të luftonte me më të tmerrshmin e gjinisë njerëzore, madje edhe me Aganin. Hima kujtoi se askush nuk e dinte se ç'po ndodhte dhe çka do të ndodhte me njerëzit e anës së majtë të qytetit në tranzicion, që ballafaqoheshin me të keqin e me të keqen. Ajo shikonte si ecte, si çalonte, si egërsohej, si gëzohej, si qeshte, si çirrej, si ikte e kthehej përsëri ai i keqi, që vite të tëra e ka vënë para popullin shqiptar dhe i thotë “ajs” dhe “ndal”.
Ishte e bindur se është normale të brengosesh për komb e për një burrë të ndershëm, por se si i dukej ky farë Agani! Disa i thoshin se ai ka origjinë të sojit të mirë.
Lokja çdo pasdarke fliste për dinastinë e kësaj familjeje dhe nuk harronte pa i thënë se Agani, gjoja, nuk kishte trashëguar genet nga babai i tij i butë e fisnik, por nga e ëma ambicioze, që vinte nga një qytet i largët bregdetar.
Himara tri net nuk vuri gjumë në sy. Ndjehej e fyer. Loja e peshkshitësit i dukej punë inati dhe veprim shumë i fëlliqur. Në fillim mendoi se do ishte ndonjë i huaj, që e ka paguar me euro Aganin, i cili filloi t’i duket njeri i sherreve dhe ngucakeq. Pastaj sikur qe e bindur se e ka keqpërdorur atë, të gjorin, Ibrahim Cezarin.
Një ditë filloi t’i ndryshojë mendimet e t’i thotë vetes se edhe po ta kishte mashtruar me para Ibrahim Cezarin e ta kishte mësuar ta bënte me mjeshtëri atë punë, ai nuk do të mundte të aktronte aq bukur sepse ishte i sëmurë mendor dhe shumë i padjallëzuar.
Kjo që i ndodhi shpejt zuri myk mbi mendimet e tjera të saj. Njeriu, që dikur i dukej joshës, elegant dhe shumë i dashur, nisi t’i bëhej i huaj. Mendja i sillej vetëm aty te akti i shëmtuar, kur atë e puthi një i panjohur. Nisi ta humbte edhe drejtpeshimin trupor ngaqë i dridheshin këmbë e duar. Mbushi gotën me ujë, hëngri një lugë sheqer dhe piu një lexsilium që të dukej më e qetë. Më vonë mblodhi pak veten, veshi pantallonat e ngushta, një bluzë mëndafshi blu dhe u nis për në lokalin “Ŝkupi”. Atë çast ndjeu nevojë të madhe të përzihet me grupin e saj, që të pushonte sadopak dhe të ushqente trurin me bisedat e ëmbla e të mbushura me humorin e hollë të Bohemës.


Monolog nga i njejti roman.
“Fillova të ziej përbrenda. Vetja më duket si një lloj insekti i bardhë që lind në mëngjes dhe vdes në mbrëmje, pa kryer ndonjë punë të rëndësishme. Emri i atij insekti nuk më kujtohet. Dita më kalon duke bërë ca punë jo produktive. Nuk shkruaj. Nuk lexoj. Nuk mundohem t’ju bëj mirë të tjerëve. Do të kisha një lektisje shpirtërore, po t’i rikthehesha jetës si më parë. Nuk kam as kujt t’i qahem. Nuk ia dola mbanë t’i lehtësoja dhembjet, as nuk u martova. Do ndjehesha mirë po të kisha një shpatull ku do mbështesja kokën, për të qarë kur të më qahej. Rrallë herë meditoj. Më ka mbetur vetëm një huq: të hedh vështrimin nga mali. Më duket se atje fshihet dielli pasi perëndon. Sa e bukur, sa misterioze. Në këtë botë vetëm misteriozja është e bukur. Gjithçka tjetër është m... Dielli m’i hap do dritare të mbyllura ku futem e rri ca minuta e pushoj pak. Më vjen mirë, më vjen ngrohtë. Nuk e kuptoj fare përse nuk i lutem Zotit, mbase do mbushesha me shpresë, mbase Ai i Gjithëfuqishmi
Absolut do të më ndihmonte. Ku ta di unë se kujt i ndihmon Ai, e kujt jo! Do bëhej mirë po të hapja një rrugë shprese tek Ai. Unë as gabim nuk ia kujtoj emrin, sepse më bëhen lëmsh në lukth shpresat. Mua pastaj më villet nga realja dhe më vdesin shpresat. Shpresat që vdesin nuk ngjallen më kurrë. Ne mund të vazhdojmë të shpresojmë se vdekja nuk është vrastarja jonë. Po ajo na vret, na le pashkull. Unë mundohem të besoj se ne do vazhdojmë të jetojmë pas vdekjes që të mos vdes vërtet. Sa e bukur. Po ta dinte Behija, do kujtonte se unë jam çmendur, mbase nuk i besoj Atij të Gjithëfuqishmit. Le të mendoj çka të dojë! Pse, nuk ishte ateiste lëvizja komuniste? A nuk është politeiste lëvizja demokratike? Unë mendoj se kjo lëvizje është poli-fe-iste dhe poli-sekt-iste. Ne kemi qenë ateistë të përulur, të varfër, inferiorë para luanit dhe para derrit. Sot nuk jemi ateistë dhe jemi të varfër dhe të lënë pas dore. Akoma inferiorë para derrit. Me vatan dhe pa vatan. Nuk heqim dorë nga
të mirat materiale dhe shpirtërore, jo! Qoftë larg! Feja i duhet njeriut. Çka do ishte bërë njeriu pa fe? Njerëzit vetëm një gjë e dinë përmendësh, si ai gjeli këngën e mëngjesit: dinë ta çojnë kokën laaart dhe të bëhen snobë, islamë, katolikë, të krishterë, atdhetarë e politikanë; në rrugë, në mortje, në ahengje, në tubime grash, burrash. Vetëm snobë. Aq. Më kuptoni!
Sot dëgjojmë: ”Unë jam më Papë se Papa. Unë jam më Hanibal se Hanibali”.”Unë jam hoxha i katundit”. Unë jam ...Unë.” Më lodhin mendimet e mediokërve. Mendoj se nuk kam fat, se më kanë dënuar edhe mua edhe popullin tim. Çdo natë shikoj atë ëndrrën e keqe shqiptare. Nuk ua tregoj se e dini vetë. E keni mësuar përmendësh si “Lahutën e malësisë”. Po kujt i shkon mendja te Lahuta e malësisë sot? Po tyrben e di dikush përmendësh? Unë qaj për popullin tim të robëruar. Populli im i vuajtur, që sot shtiret se është më Hanibal se Hanibalët e Ballkanit. Mos u shtir, o popull! Bëhu Hanibal, o popull, lufto dhe haji me dhëmbë smirëzinjtë, hipokritët, despotët e lazdruar dhe tiranët! Griji derrat! Po ç’faj ka populli, more, që e ka humbur rrugën në oborrin e tij? Fajtorë janë komandantët. Ata rrahin gjoksin se do t’i trasojnë rrugët nga duhet të ecë populli. Populli ecën dhe çalon. Mos e rrihni popullin kur çalon! Po përse e rrihni popullin edhe se lini të qajë? Po kush vuan më
shumë se populli? Po kush lufton më shumë se ai? Vaj halli për ne! Kush na solli në këtë gjendje? Kush na bëri arna-arna gjeografie? Po fajtorët ku t’i gjejmë? Të futemi në histori të kërkojmë fajtorë? Futuni të gjithë po deshët dhe kërkoni vetëm ata që kanë bërë faje. Në cilën histori? Në atë të para pesëdhjetë apo njëqind e ca viteve!? A kemi të drejtë t’i bëjmë me faj të parët? Po. Ata na lindën. Po çka nëse na lindën? Pse ata na lindën, ne duhet të rrimë me litar në fyt? Jo, jo, faleminderit, ne nuk e kemi ndërmend të jetojmë me litar në fyt.
Sa afër jetojmë me kundërshtarët tanë ideorë. Na e morën frymën. Po. Ne jemi shqiptarë dhe i kushtojmë shumë rëndësi rivalitetit. Ne bëhemi copa-copa. Brenda nesh ka një durim dhe një mosdurim, një smirë patologjike. Ne jemi smirëzinjtë e Ballkanit. Edhe serbet janë smirëzinj. Ata nuk na duan ne. Na quajnë kokëtrashët e Ballkanit.
Çka s’më pjell truri sonte! Po ta kuptojë Behija se ç’bëj tani, më vjen te dritarja e më thërret budallicë. Po ku ka më budallicë se spiunia Behije? Në djall vafshin njerëzit që grinden! Po poetët? Përse grinden ata? Janë smirëzinj apo budallenj? Ata që janë disidentë zihen e rrjepën me ata që nuk janë të atillë. Ndonjëherë mendoj se ata duhet ta fshehin disidencën përmes alegorisë që t’i shpëtojnë regjimit të keq, sepse mund të vdesin bashkë me veprat që duhet të lënë pas. Nuk e di se sa jemi ne të ndërgjegjshëm. Jemi pak si tepër tolerantë kur na hidhërohet ndonjë i huaj. E dini ju më mirë. Unë nuk e di se jam femër. E femrat nuk dinë. Kush ju tha se nuk dinë femrat? Injorantët? Ato dinë më shumë se meshkujt. Ju garantoj me kokë. Vëmë bast po deshët. Mos i trajtoni si njerka. Ato janë vetëm nëna. Ato ju miklojnë dhe ju mëkojnë. Ju rrisin. Ato lëngojnë, kurse ju i lini pa gjumë sepse vetëm qani. Edhe ato qajnë. Përse lëngojnë ato për atdhe, për komb e traditë,
për djemtë që duhet t’i dërgojnë në luftë, për vulën e ardhmërisë? Cilës ardhmëri? Ardhmërisë me totemë e me ngatërresa? Dikush na ndëshkon. Ha! Është burrë apo grua. Është i veshur apo i zhveshur? Mos dëshiron të mbajë fronin në dorë? Jo nuk është grua. Ku di gruaja të mbajë fron? S’mundi ta mbajë as Teuta. Merreni me mend, si mund të mbajë Teuta një fron? Ah, sikur të kishte mbajtur fron! E kanë mashtruar ata! Gratë kanë të drejtë vetëm të punojnë dhe të lindin. Po si do bëhej kosi, kos, pa i futur pak dhallë? Kujt i ha palla për logjistikë. Po. Nejse. Është shumë patetik sinqeriteti prandaj s’do flas më.
Në mendje kam krijuar një imazh tjetër për shpëtimin. Është sekret. Kam edhe një imazh të bukur për misteriozen, për atë që gjendet pas diellit e pas djallit. Nuk është ndonjë sekret i madh. Është një hiç, por është i bukur sepse nuk e kemi parë. Po ta shikonim do villnim. Mbrëmë në ëndërr mundohesha të shikoj se si duket shpëtimtari i qenies sime. Jaa, kam plasur prej sikleti! Unë i thosha ktheu se dua të të shikoj fytyrën, kurse ai më kthente shpinën. Nuk ia shikova fizionominë që s’e kam parë kurrë. Çfarë sysh ka, çfarë goje, çfarë zemre gjigante! Ku e ka shtrofullën që fle, a ka pamje njeriu? Po shpirt ka apo nuk ka? Ku mund ta shikosh fizionominë e tokës me një të hedhur sytë? Oh, i ëmbli shpirt! - thirra unë. Askush nuk m’u përgjigj.
Sa naiv është njeriu. Tërë jetën pret e pret, lutet e lutet, lutet dhe kërkon falje derisa e thyen qafën në bujtinën varr. Mbase e ndjen veten fajtor që predikon urrejtjen, dashurinë dhe marrëzinë. Predikon edhe fenë. Po mirë që predikon fenë. Ai respekton etikën, moralin dhe dallohet nga kafsha se, ndryshe, kush do i dilte para njeriut.! Do bëhej si lopa kur e zë zekthi dhe si burri kur utnohet.
Njeriun do duhet ta ketë krijuar dikush ose ka lindur vetë, si flutura nga krimbi. Sa punë e lehtë, sa fluide! Ca veprime të tij janë shtazarake. Punë instinkti. Po kur do të vdesin kafshë e njerëz me ujëra e male, atëherë çka do frymojë!? Po Agani ku do të jetë? Po sikur të ketë parajsë, a do jemi unë e Agani bashkë? Përse jo? Kritere janë mëkatet. Edhe ne kemi bërë mëkate: kemi bërë dashuri pa u fejuar, pa u kurorëzuar dhe pa i thënë njëri - tjetrit: ”Unë të dua!”. Ose: ”Unë vdes për ty!” sepse askush nuk ka vdekur për askënd. Disa kanë dëshirë të vdesin dhe varen në litar ose pinë helm, ose ... sepse ashtu ju teket. Të tjerët vdesin nga sëmundjet ose sepse duhet të vdesin. Unë dhe Agani kemi merak të bashkojmë shtratin e të bëjmë dashuri, ashtu rastësisht kur takohemi dhe nëse takohemi. Vështrimet e tij të etura më ngjallin epsh. Në ata momente nuk arrijë dot ta kuptojë përse i zgjidhte rrugët e ngushta me ferra anash që të bëjmë seks. Mua më dukej i pa
sjellshëm, vetëm e vetëm pse prishte sublimen e dashurisë me naze.
Njerëzit e rruzullit ndryshojnë nga njëri tjetri. Sa njerëz aq karaktere. Edhe në fizionomi nuk ngjajnë. Po t’i bësh bashkë një milion njerëz, as një gjymtyrë, bile as një sy se kanë me formë dhe me ngjyrë të njëjtë. Vetëm dashurinë e duan njëlloj, vetëm instinktin e epshit e kanë të njëjtë. Se mos e duan poezinë, a vatanin, a luftën për liri, a paqen, a kafshët e buta, a derrat e egër... Gjithnjë kanë dëshirë t’ju mungojë diçka. Po. Ndryshe nuk mbeten të qetë.
Unë dhe Agani nuk ju përngjajmë aspak njerëzve. Ne takohemi pa lënë takim, pa shikuar orën. Fqinji im i tmerrshëm dhe i lezetshëm, më pret si gjahtari lepurin dhe më rrëmben. Më fut në veturë dhe pastaj ne bëjmë dashuri si të marrë. Unë azdisem dhe futem në lojë, në ekstazë, pastaj porsa mbaron dehja dhe shuhet epshi, futem në histerizëm çirrem si e marrë. Loja vazhdon mbrëmjen e ardhme. Unë nuk e di në jam rebele apo e dashuruar. Kjo nuk do kishte rëndësi për një franceze. Unë jam shqiptare. Ai nuk më mashtron. Ai më do. Por veprimet nuk i ka si të tjerët. Ai nuk më lutet, nuk më llaston, nuk më bie në gjunjë, nuk më premton ardhmëri të lumtur. Po përse edhe ne të bëjmë si të tjerët? Mbase do duhet t’ju dukemi normalë. Po le të na quajnë budallenj! Ne edhe ashtu kënaqemi. Jam në gjendje ta hetoj shpirtin e humbur të Aganit. Ai merr frymë thellë vetëm kur është afër meje.. Futet në ekstazë, humbet. Edhe unë dua t’i shtrihem mbi trup si ngjalë, sepse aty më pushon
shpirti. Është diçka shumë mistike, shumë e fuqishme që më ngujon afër tij. Mos pritni t’ua tregoj të gjitha! Ne lidhemi si me zinxhirë dhe mezi shkëputemi. Lavdi Zotit që nuk ngujohemi në pozita të tilla, e të bëhemi gaz i botës, sepse dashuria është si magjistare edhe të ngujon, ta merr frymën e të lë pa mend. Gjatë ekstazës ne nuk flasim fare. Unë mundohesha ta kapja thelbin e madhështisë te heshtja. Ne nuk kemi biseduar se duhet të lindim fëmijë, se do të na duhet t’i pagëzojmë ata: me emra arabë apo turq apo shqiptarë apo anglezë.... Shoqet e mia kanë lindur fëmijë. Unë ju thashë t’i pagëzojnë me emra shqiptarë. Ato më thanë me emra anglez, se po globalizohet bota e me sa duket do dominojë anglishtja. Po ajo e bukura, kombëtarja ku do të mbetet? Mos vallë do ta rrëmbejë cunami? Kjo më tremb mua. Nuk e di më tutje a do t’i bëjë dikujt syri fërt, për kombëtaren? Mbase edhe mund t’i bëjë!
Unë s’kam fëmijë. Ende nuk jam shtrirë në shtrat si lehonë. I dua shumë gratë kur lehonojnë. Lehonat duken të zbehta dhe shumë hënore. Bebet janë të kuqe. Të gjithë sillen rreth tyre dhe rreth bebes, vjehrra e vjehrri, tezet e hallat me gjithë kushërinjtë. Edhe burrat për një kohë të shkurtë bëhen mërkosh. Ju vjen ëmbël. Edhe shtëpisë i vjen era jetë, era bebe. Gratë kur lindin ndjejnë një intencë të fortë sa dëshira për të jetuar. Po kush e motivon më shumë njeriun për të jetuar? Mëmësia, dashuria apo natyra dhe epshllëqet? Cila e magjeps tërësisht? Cila është më sublime?
Nëna ime më ka lindur vetëm mua, prandaj unë nuk kam nipër e mbesa. Sa të vegjël jemi natën që lindim e shtrihemi në mitrën e nënës! Sa një kokërr loti. Jo, pak më të vegjël se kokrra e lotit. Sa punë e mirë! Je gjallë në barkun e femrës, je ngrohtë, ha e pi dhe nuk di asgjë. Nuk e di se ç’të pret kur rritesh e bëhesh beqare. Ah, sa punë e mundimshme kjo puna e jetës! Njeriu mbase nuk bën dashuri me dikë, që të lindë dikush. Në atë çast nuk ka kohë të mendojë. Po nëse femra nuk e do hiç atë far burri dhe bën dashuri vetëm se ka dëshirë të lindë dikë? Instinkt nëne. Po. Po pate fëmijë ndjehesh pak më e gjallë... Njerëzit disa punë i bëjnë që të duken njësoj si të tjerët, sepse në çdo shoqëri, po u duke pak më i veçantë do të shikojnë si budalla. Unë nuk dukem, as nuk veproj si ata: Shpesh mendoj se dielli i shndritshëm pjell me nxehtësinë e tij. Pjell bimë, kafshë, gjarpërinj, njerëz, po, po edhe njerëz ai pjell. Unë për inat të Darvinit mendoj se ne e kemi prejardhjen
nga dielli. Të themi se një copë bagël lope që ngrohet nga rrezet e diellit, thahet mbi e bëhet kore, kurse nga fundi ku mbetet e butë dhe e ngrohtë dalin krimba që lëvizin, që enden dhe frymojnë. Të tjerët nuk mendojnë si unë sepse janë majmunë. Edhe fëmijën e ngroh dielli në mitrën e nënës? Po, e ngroh. O Zoti im absolut, faleminderit që njerëzit nuk e dinë se unë mendoj kështu, se po ta dinë, ah, po ta dinë...më therin, më rrjepin, ma mbushin lëkurën me kashtë, më varin në tra dhe angarisen me mua, derisa të mpaken nga lezeti. Po përse, me kë nuk janë angarisur? Me poetë e shkrimtarë, heronj, historianë e shkencëtarë: i përflasin, i përqeshin, fusin hundët në historitë e tyre, i përplasin kodër më kodër. Po. Njerëzit nuk i shikojnë gabimet e veta. As nuk i pranojnë. Po unë ç’jam duke bërë tani? Këtij i thonë ditar? Ç’është ky ditar me mendime të ngatërruara të bëra lesh e li! Pa datë, pa rend! Po nuk shkruhet kështu ditari. Ka ca rregulla në letërsi që duhen
respektuar. Unë nuk po i respektoj rregullat, as ligjet. Më duket se ato rregulla i krijojnë njerëzit e mbrapshtë. Unë me ata e kam inatin: me njerëzit e mbrapshtë. Po ta lexonte Behija ditarin tim do të më thoshte se ky është një far monologu i brendshëm që dëshmon se Himara na qenka e çmendur. Mbase edhe unë kam paragjykime të errëta. Jam stereotipe. Po ku merr erë Behija nga letërsia. Më duket se jam djersitur. Më vjen era djersë, si një erë kërpudhash të mykura. Mbase nga mundi që shkruaj dhe recitoj me zë. Po. Do duhet të çohem e të bëj një dush, të këndoj, të parfumohem, që të freskohem pak. Ah, sa më vjen mërzi! Ç’do punë më duket tejet e rëndë. Më zhgënjeu dikush. Po askush s’më ka zhgënjyer. Vetë jam zhgënjyer. Mbase jam e paaftë të ndjehem ndryshe . Më mirë do ishte ta grisë ditarin e kësaj dite se po ma lexoj dikush do kujtojë se jam e marrë”.



(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:

Other news:



  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •