ADHURUESI I FISHEKZJARREVE
| Friday, 11.16.2007, 11:39 PM |  

Ai ngrihet prej gjumit të drekës si zakonisht, në orën katër pa një çerek. Si zakonisht, e ëma i ka përgatitur diçka për të futur në gojë; një copë shëndetli, një portokalle dhe nja dy manderina dhe pastaj kafeja, që do të pinë të dy. Ai lan sytë dhe, pasi puth një herë në faqe të ëmën, ulet të hajë ngadalë, duke dëgjuar lajmet e mbasdites. Atmosfera festive tashmë është shuar pothuajse kudo, në të gjithë vendin. Njerëzit i janë rikthyer zakoneve të përdita dhe jeta ka rimarrë ritmin e saj të zakonshëm. Sot, ashtu si në të gjithë qytetet e vendit, rifilluan shkollat. Nxënësit iu rikthyen studimeve dhe mësuesit, planeve të tyre…
Ai mbaron së ngrëni dhe ngrihet. Si zakonisht, e ëma e lut që t’i lërë gjërat aty, se i rregullon ajo, por ai ka qejf ta ndihmojë. E ëma e puth në ballë dhe ai e përqafon fort.
E do shumë.
I vjen në mëndje imazhi i babait, të cilin nuk arriti ta njihte kurrë dhe mendon se e do me të vërtetë shumë.
I vjen në mëndje Dori dhe dashuria për mamanë, dyfishohet.
Ai shkon në dhomën e tij, për t’u bërë gati për xhiron e zakonshme, ndërsa e ëma, vë në zjarr kafenë. Atij i pëlqen më shumë kafeja ekspres, por i pëlqen të rrijë me mamanë e të pijë një cigare me të. Është i vetmi njeri për të cilin jeton.
Ose jo, prit: është edhe Olsi.
Olsi. Tani i duhet të dalë. I duhet ta takojë. I duhet t’i flasë paksa, për çfarë ka ndodhur kohët e fundit. Se si po i shkon jeta. Olsi është vetëm një fëmijë dhe ka nevojë për mbështetje; ka nevojë që dikush t’i qëndrojë pranë e ta mësojë se çfarë është e mirë dhe çfarë është e keqe. Se çfarë duhet të bëjë e çfarë nuk duhet. Sepse prindërit e tij e kanë lënë shumë pas dore. Tani i takon atij që ti flasë në lidhje me disa gjëra. Gjëra të vogla, ndoshta, por shumë të rëndësishme.
Jashtë, nata ka filluar të mbulojë qytetin me mantelin e saj të zi. Ai nuk duhet të vonohet. Sa herë që ai del jashtë, e ëma e tij është në merak të madh. Është kohë e keqe. Ajo nuk do që të ndodhë çfarë ndodhi dy vjet më parë. Këtë herë, zemra e saj e lodhur, nuk do ta përballonte dot më.
Ai e qetëson. Do të dalë vetëm sa të takojë një mikun e tij të vogël dhe do të kthehet. Kaq! Dhe do që të dalë shpejt, që të kthehet shpejt. As atij nuk i pëlqen të rrijë shumë jashtë në këto kohë.

Megjithatë, jashtë nuk është edhe aq ftohtë, po të mendosh se jemi në Janar, por zinxhirin e xhiboksit ama, e mbyll gjer në grykë. Del në rrugë dhe ecën ngadalë. Mban duart në xhepat e xhiboksit dhe me sytë e vegjël të tij, shikon ato që kanë mbetur prej zbukurimeve të Vitit të Ri, nëpër vitrinat e dyqaneve, apo lokaleve të shumtë. Njerëz të shumtë venë e vijnë nga të gjitha anët. Ja, një tufë të rinjsh, duke qeshur me njëri – tjetrin, hyjnë në një lokal. Diku më tutje, dy vajza kanë ndaluar përpara vitrinës së një dyqani dhe sodisin me sy ëndërrues një fustan nusërie. Sa do u pëlqente që një ditë të vishnin një të atillë!
Ai i shikon dhe u buzëqesh. Njëra prej tyre ia kthen dhe çuditërisht skuqet lehtë në fytyrë, sikur ta ndjejë që ai i ka lexuar mendimet aq sekrete të saj. Ai vazhdon rrugën përpara, i qetë, brenda xhiboksit të tij, kurse vajza që u skuq diç i pëshpërit shoqes dhe ato të dyja largohen në drejtimin e kundërt të tij, andej nga kanë rrugën.
Ai sheh orën. Është pesë e gjysëm. Me siguri Olsi duhet të ketë dalë tani. Mund të jetë pranë ndonjë lokali tashmë, ose edhe brenda tij, me kutinë e zakonshme të kartonit në duar, duke u munduar të shesë ndonjë paketë cigareje, apo një kartë AMC-je ose VODAFONI-i.
E në xhep, ndonjë kapsolle, apo ndonjë lloj tjetër fishekzjarri.
Fishekzarre.
Ai ndalet dhe hedh sytë përreth. Në të djathtë të tij, dy sy të mëdhenj e vështrojnë pas një tezgë me lloje të ndryshme fruta - perimesh dhe një sërë asortimenetesh të tjera. Pas shitëses, ndodhen me qindra artikuj të tjerë që nuk kanë të bëjnë as me frutat e as me perimet. Ai vë buzën në gaz.
Gruaja pas tezgës ia kthen.  Hë djalosh, dëshiron  ndonjë gjë?
Ai tund kokën, duke vazhduar të buzëqeshë. Nxjerr dorën e djathtë jashtë dhe zbërthen zinxhirin e xhiboksit gjer në gjysëm. Pastaj fut dorën tek xhepi i brendshëm i tij dhe nxjerr porofolin.
«A më jep një fishekzjarr? Ndonjë nga ata të mirët.»
«Që të bëjë sa më shumë zhurmë, thuaj», ia kthen shitësja.
Ai qesh. Nuk i merr aspak ters ato fjalë, që gjithsesi, janë të vërteta.
Gruaja me syze i tregon fishekzjarre të llojeve të ndryshme. Ai zgjedh nga ato që mund të mbahen lehtë me vete. Paguan lekët dhe bën të ikë. Por sapo bën disa hapa, ndalet sërish. Po, ka harruar diçka. Kthehet në hapat e vet.
«Hë», i thotë shitësja, duke buzëqeshur. «Harrove ndonjë gjë?»
Ai ul kokën si i zënë në faj. «Edhe një kapsolle», thotë, duke fërkuar veshin e majtë.
«Për juve, s’kanë mbaruar festat ende, eh?», i thotë ajo, duke i zgjatur disa të tilla. «Apo nuk i do për vete?»
Ai merr dy kapsolle me numër dhe mendja i shkon sërish tek Dori. Dori i tij. Sa shumë e kishte dashur! Sa shumë që e donte akoma! Por ajo kishte ikur, kishte ikur përgjithmonë dhe e kishte lënë të vetëm.
«Sepse të them të drejtën», vazhdon gruaja, ndërsa zgjatet të marrë pesëdhjetë lekëshin, «pa ofendim, nuk më duket se ke moshën për të luajtur me të tilla gjëra.»
Ka të drejtë, ai e di. Në një farë mënyre, ka hequr dore prej fishekzjarreve dy vjet më parë.
«Ke të drejtë, nuk i dua për vete», vë buzën në gaz. «Të paktën jo të gjitha.»
«Ki kujdes të keqen nëna», i thote shitesja. «Se mos vret ndonjë njeri me to. Janë shumë të këqija.»
Ai ndalon një çast dhe e shikon në sy. Shumë e bukur kjo! Por ai nuk është një fëmijë. Olsi po që është i tillë. Por  dhe ai prandaj do ta takojë sonte; që ta mësojë se si përdoren fishekzjarret.
Përshëndet shitesën e mirë, e falenderon për këshillën, mbërthen xhiboksin sërish dhe vazhdon rrugën i qetë. Tani është bërë pak më freskët se qëparë, por përsëri mirë, kur mendon se jemi në Janar.
Njerzit i janë kthyer të përditshmes, por edhe të përnatshmes. Qysh tani, përpara diskove dhe PUB-eve, që shkon poshtë pallateve të lartë, adoleshente e të rinj, mbajnë rradhë për të hyrë brenda. edhe atij do t’i pëlqente të shkonte në një disko sonte. Ose në ndonjë PUB të mirë. Ka kohë që nuk vete. Shumë kohë! Qysh kur Dorela e la të vetëm.
Ah, Dorela! Ai e di shumë mirë që nuk ka qënë Dori, ajo që la të vetëm. Oh jo. Problemi i vetëm ishte se ai dhe Zoti kishin mendime të ndryshme, në lidhje me atë gjë. Duke e lënë vetëm me nënën e tij.
Dhe Olsin.
Ai kalon rrrugën e mbytur prej makinave dhe del në trotuarin tjetër. Për të dalë tek rruga 5 Janari, rruga me lokalet më të mira të qytetit, i duhet të kalojë nga shëtitorja, që më pas të kthejë tek Bashkia. Por është edhe një rrugë më e shkurtër, midis dy pallateve dhe ai e njeh shumë mirë atë rrugë. Aty ka takuar për herë të parë Olsin e tij. Kalon dyqanin e  kancelarisë, kthehet në të majtë dhe hyn në një rrugë të ngushtë. Është një rrugë e vogël, e cila shtrihet midis dy lagjeve të reja. Pastaj kthehet në të djathtë dhe hyn në rrugicën midis dy pallateve. Vetëm pesëdhjetë metra për të dalë tek një lokal i zakonshëm.
Dhe ja, fati i qesh përsëri. Vetëm disa hapa më përpara është Olsi. Ashtu siç e kishte menduar ai. Me kutinë e kartonit të tij në njërën dorë dhe me një cigare të ndezur në tjetrën. Është i vetëm dhe nxiton të arrijë sa më parë tek lokali në anën tjetër. Në heshtje i lutet Zotit që të arrijë të shesë diçka.
Ai e thërret nga pas në emër.
Olsi ndalon dhe kthen kokën. Thith cigaren e tij, ndërsa mundohet të dallojë fytyrën e atij që thirri.
Ai e thërret të ndalojë e ta presë. Ka diçka për të.
Do ndonjë paketë? Do ndonjë kartë telefoni? Apo ndonjë çakmak?
Oh jo, asnjë prej tyre. Ai nxjerr nga xhepi fishekzjarret dhe ia tregon. Olsi e shikon me habi. Ai i zgjat tubin me fishekzjarre. Olsi e sheh me inat. Nuk është hera e parë që dikush tallet me të. Bëhet t’i kthejë kurrizin, pa i thënë asnjë fjalë. Ai, për një moment, ngelet i habitur. Çfarë ka? Pse nuk i do? Olsi?! Si ka mundësi? Atij i pëlqejnë aq shumë fishekzjarret.
Ka bërë edhe atë që të jetë një adhurues i madh i tyre.
E kap prej krahu dhe e rrotullon nga vetja. Olsi kërkon të çlirohet, por forca e tij është gati dy herë më e vogël. Po çfarë ka xhanëm, Olsi?! Apo nuk është Olsi i tij ai? Jo, tani e kupton. Ai nuk është Olsi i tij. Është me flokë të zeza. Olsi i tij i ka të verdha. Të paktën kështu thanë dëshmitarët, gazetat e ndryshme, policia, dy vjet më parë.
Po, por kanë kaluar dy vjet tashmë. Ai mund të ketë lyer flokët. Po ai ka lyer flokët. Ai është Olsi i tij. Ja përse i ktheu kurrizin dhe bëri sikur nuk e njohu. Ja përse kërkoi të largohej menjëherë. Sepse e njohu. Sepse e kuptoi. Sepse iu kujtua djaloshi me pardesynë e zezë, ditën e fundit të mijëvjeçarit të dytë, tek ecte përkrah vajzës me kaçurrela të kuqe. I erdhi në mendje fytyra e tij, kur ai fishekzjarr, i lëshuar prej asaj dore të vogël, i fërshëlleu rrëzë veshit  dhe qëlloi vajzën në njërin prej dy syve të saj jeshil. I njohu zërin e tij, tek thërriste me të madhe emrin e saj; tek kërkonte ndihmë në mes të trotuarit.
Po, ai ishte Olsi i tij dhe për këtë nuk kishte asnjë dyshim. Ishte Olsi i tij.
Ai fut dorën në xhepin e pasmë të xhinseve dhe nxjerr që aty një çelës papagall. Ai është Olsi. Është nxënësi i tij dhe ai është mësuesi. Tani është ora e fishekzjarrëve.
Ai është Olsi i tij dhe çelësi papagall ngrihet dhe bie mbi kokën e tij. Kartoni bie përdhè dhe paketat e cigareve hapen në trotuar.
Ai është Olsi i tij, që dy vjet më parë lëshoi një fishekzjarr me rastin e ndërrimit të viteve dhe ndërroi jetën e tij.
Papagalli ngrihet dhe bie sërish.
Ai është Olsi i tij dhe ai ka bërë një premtim.
Papagalli ngrihet dhe bie për herë të fundit.
Ai fut çelsin e skuqur në xhepin e pasmë dhe pastaj me anë të po asaj dore, nxjerr nga xhepi i xhupit, një prej dy kapsollave. Ka edhe një shkrepse në po atë xhep. E nxjerr edhe atë. Me njërën dorë mban nofullat e djalit të vogël, i cili tashmë, nuk mundohet më të largohet, por qan i dëshpëruar. Me dorën tjetër, ndez fishekzjarrin.
«Gëzuar Vitin e Ri, Olsi!» I thotë, ndërsa ia fut në gojë. I shtrëngon fort buzët edhe për atë sekondë të fundit të jetës së tij dhe, ashtu siç ka bërë edhe dhjetë herë të tjera, me Olsat e tjerë të tij, i vendos një prej fishekzjarrëve midis duarve. Ia ndez, pastaj largohet.
Një çast më vonë, është përsëri midis njerëzve të tjerë. Është përsëri midis rrjedhës së zakonshme të jetës. Është përsëri djali që do aq shumë nënën e tij.
Është përsëri në kërkim të një Olsi tjetër.



(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:

Other news:



  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •