Vetmia
| Thursday, 12.13.2007, 08:33 PM |  

E veja Vetmi me rrobe të zeza kalon në kujtimet varreza.
E veja Vetmi vetëm ti
Vetmia fle te një lule nën takë kur zgjohet kupton se është flakë.
E veja Vetmi vetëm ti
Ku ishe? Ku ike? Pse s’u ktheve?
Vetmia gjithnjë bën pyetje, përgjigjet i pret në formë ethesh.
Vetmia: druri pa gjethe.
Mbyllur brenda mureve me myk zgjedhon foljen “ik”, drita i duket armik.
Harrove? Lajthite? Pse? Kush?
Vetmia: lulëkuqe
            plagos
            grunajën
            në gushë.

Për femrën vetmia ka formë mashkulli: bie kur ngrihet.

Vetmia e burrit dremit në gotën e konjakut
Dhe pyetjet deformohen si trupi i një gruaje shtatzënë
Burri i vetmuar dashurohet me merakun
Për mashkullin vetmia si femra: ngrihet duke rënë.
Vetmia: lulëkuqe
            plagos
            grunajën
            në gushë.

Tiranë, 2006
Shkëputur nga vëllimi i ri “Hallelulja”, botim i “Globus R.”
© Petraq Risto



(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:




  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •