*** ***
| Tuesday, 01.30.2007, 01:22 PM |  

Pse te rri vetem? – mendoi, dhe ky mendim sikur e gjalleroi qenien e saj papritmas. Hapi dritaren me vrull, si te donte te therriste qiellin per caj. Ngriti koken. Kacurrelat i formuan nje hapesire te vogel tek syte nga e cila ajo mund te shihte yjet e pakte ne qiell dhe henen, e cila gjithmone i dukej e trishtuar. Ishte e bukur. Ky mendim i erdhi befas ne koke. Asaj shpesh i thoshin se ishte e bukur. Asnjehere nuk i pelqente kjo gje. Perkundrazi, shpesh e inatoste, ndersa tani...tani cuditerisht kjo po i pelqente. Meqe aty nuk kishte asnje njeri qe t’ia thoshte kete, po ia thoshte vetes. Ne dhome ishte vetem i vellai qe dic shtypte nxitimthi ne makine. Ajo iu afrua. Ata nuk kishin qene kurre te afert per njeri-tjetrin. Fajin per kete me siguri e kishte ndryshimi i madh i moshes, ose fakti qe ai e trajtonte gjithmone si te vogel.
-C’po shkruan? – e pyeti, megjithese e dinte qe nuk do te merrte pergjigje.
-I ke bere mesimet? – e pyeti ai. Kjo ishte njesoj si te thoshte „Me ler te qete“. Vajza qeshi ne menyre feminore, padashje. „Sofist!“ mendoi me vete „Ky do te behet patjeter nje avokat i mire“ U ngjan shume njerezve sofiste, vetem se shpirtin nuk e ka te keq!“. Qielli ishte vertet shume i bukur. Larg dallohej hena. Ajo e donte henen. „Une jam e bukur!“. Qeshi. Kurre nuk ia kishte pohuar vetes kete. Tani po. Njerezit se si behen ne momente te caktuara. Iu afrua edhe njehere te vellait. Donte t’i lutej, dhe t’i thoshte qe ishte e bukur.
-Jam e bukur une? – ai ndaloi se shkruajturi per nje cast dhe e pa ne sy. Syte e tij ishin te habitur. Ata qendruan ca, mbi fytyren e vajzes. Buzet u hapen dhe ai perseriti ne nje menyre krejtesisht monotone:
-I ke bere mesimet?
Ishte e qarte, qe nuk duhej te fliste me. Po te thoshte po, ai do t’i sugjeronte me ate tonin urdherues te merrte ndonje liber per te lexuar. Ne rast te kundert do t’i thoshte t’i bente sa me pare. Kjo e torturonte.
-Nuk me intereson mendimi yt, - shqiptoi lehte,- Une jam e bukur! Zeri doli si i bastarduar. Nuk ishte ajo qe foli. Hodhi edhe njehere syte jashte nga hena. E ndjeu miratimin e saj dhe u skuq. I erdhi rende nga hena. Kacurrelat i rane prape ne sy. U ngrit. Me nje hap nervoz, duke pare shkarazi nga ajo, qe po shkruante i vellai, doli nga dhoma. Arriti te kapte nje fjale, por s’kuptoi gje. Doli nga dhoma per t’iu nenshtruar nje torture te cmendur, mesimeve. Ato ishin ndoshta, gjeja e vetme qe nuk i beheshin ne ato caste. Kishte nevoje per dicka. S’po e kuptonte cfare. Asaj i pelqenin enigmat, dhe kjo ishte nje prej tyre. Ne zbehtesine e nates ajo behej edhe me enigmatike dhe e ngaterruar, sikurse floket e saj te gjate te kacurrelte. Floket i binin shpesh mbi sy, dhe e bezdisnin, por ajo nuk i priste. Ndoshta dhe kjo ishte nje enigme. Jeta e saj, ajo vete, ishin perbere nga enigmat, qe askush nuk i shpjegonte dot. Ndoshta nje njeri shume sofist, i vellai per shembull mund edhe t’i shpjegonte. Pa edhe nejhere nga dritarja. Provoi te dilte. Ketej nuk dukej hena. Mori letersine. E hapi. E mbylli me inat, dhe vazhdoi te numeronte yjet ne qiell. Kacurrelat i binin mbi sy, po ajo nuk i levizte.

22 mars 1993


(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:

Other news:



  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •