Nga libri poetik “BARASPESHA E HUMBUR”
| Sunday, 05.11.2008, 04:52 PM |  

Nga libri poetik:

“BARASPESHA E HUMBUR”

Qëndresa,
Gjakovë, 2003


FIDANET E FJALËS

        Urdhëroni kohëra
 bimët e shpirtit tim

 rritur me vështirësi
 në truallin e gjakut!

 Nuk keni nevojë
 të shpjegoni bukurinë-
 
 mund t`a shijoni
 në tërësinë e dhembjes që zgjon,

 nga bërthama
 e përtërirjes sonë
 një kopsht fjalësh
 është rritur përsëri-
 
 digjet me etjen
 e truallit në shpërthim

 për ajrin e pastërt
 dhe hapësirën e lirë!
  

VARGU IM

        Të gropos thellë ndër damarë
 e mbinë përsëri nëpër dhembje
 atëherë kur më së pakut të pres,
   
 të hedh përtej harresës
 e rikthehesh me një kujtim të përtërirë
 në gjolin e lotëve të mi,

 të shkund për kërcyellin e fjalës
 dhe mendoj se të kam ç`rrënjosur
 nga trualli i dhembjeve

 e ti, sërish nxjerrë pipa të rinj
 nëpër çdo plagë shpirti...
 

BURIM I SHTERUR

        Me hapat
 që lëkunden nga malli
 kthehem çdoherë
 te një burim i shterur
 i këngës sime...

 As lotë nuk dalin
 nga damarët e vargjeve
 që kanë tretur stinët,
 
 as gjama e ngrirë
 në gëzimin e tharë
 nuk dëgjohet!…

 Shekuj paskan kaluar
 në një pikë vetmie-
 pranë kohës së heshtur

 e zbrazëtirave
 të lindjes së dështuar
 janë rritur
 drizat e egër etjes!


RROTULL

        U ramë rrotull
 e të përgjumur
 rrathëve të ferrit,

 të gjitha cerberëve
 u ramë në kthetra
 

 dhe u përgjakëm
 deri në palcën
 e dhembjes së madhe!…

 Fati na ndihmoi
 më shumë se dija,
 se vetëdija

 dhe shpëtuam
 nga vetvrasjet
 e shumëpritura!…

 
 LËVOZHGA
 E PIKËLLIMIT

        Frymën t`a ndalë
 po të mbështuall
 në embrionin e dhembjes

 nëpër buzë fjala të vdes
 para se të shqiptohet,

 ëndërrat e humbin
 ngjyrën e shpresës-

 durimi shndërrohet
 në njollë të trishtë
 të vetmisë që tallet
 e krimbur pranë teje,

 as vrimë nuk gjënë
 për të plasur lotin-
 
 rrjedha e ditëve bëhet
 kortezh  i pangjyrë
 i hapësirës së ndrydhur…

 Vetëm kënga e grisë
 lëvozhgën e mallkuar!


        KRIZA E POEZISË

        Është krasitur nga metaforat,
 nga përkushtimet serioze
 të mendimit për të nesërmen,
 
 në një lumë psherëtimash
 qenka shndërruar poezia-
 
 aventurat, përshtypjet e çastit
 kanë vërshuar nëpër fushë
 nën të cilat prore lëngon
 faqja e blertë e bukurisë!...

 Kjo është kriza e artit të fjalës,
 zbritja në pikënisjen e ultë-

 personifikimi, simboli, alegoria
 nëpër fërfllizë më vinë
 e më trokasin në portë!...

 Këtu zë fill përgjithësimi
 i vargut që përbiron
 shqetësimet e zgjedhura të ditëve!


        PËRMASAT
 E SHTEGËTIMIT


 Kam ecur pafund
 nëpër shtegun e shqetësimeve
 për ta gjetur njeriun e humbur

 dhe kam ndihmuar ëndërrën e tij
 që të mbijë e gjelbërt
 në fushën e hapur të përpjekjes.

 Nuk e di kush ka vrapuar më shumë
 ditë e natë përmbi dallgë
 me këmbët e qullura të këngës


 diellin e fshehur për të zënë
 përtej reve të mbarsura në vetëtima!

 Shpesh kam braktisur vetveten
 e shembur jam nga ankthet e mbledhura
 nëpër skutat e ferrit

 por kotjen e kam ndjekur nga sytë
 vetëm gjumi të mos na zë
 në prehrin djallëzor të dështimit!…

 Nuk di kur jam nisur së pari,
 nuk di kur jam ndalur së fundi
 për të qetësuar unin e cfilitur,

 zemrën e kam lëshuar prore në fluturim
 që të vizatojë diellin e shpirtit
 me krahët e praruar të dashurisë
 në mes të horizontit

 dhe ndjekur e kam pastaj nëpër kohë
 deri në pikën e panjohur
 të ngarendjes së pafund !…


        RRËFIM INTIM

        Bulevardi i të dashuruarve
 shëtit gjithnjë pa mua
 bulevardi im është mbushur me gjethe të rëna-

 sa herë ka shëtitur për dore kohën e vrarë
 është rrahur stuhishë
 e lidhur në grykë
 nga degët e zhveshura të dhembjes!...

 Bulevardi im nuk ka ndërruar dy hapa gëzimi
 pa ia ngrehur koha
 një kurthë të fshehtë nëpër këmbë,

 edhe nëse ka mbledhur
 ndonjë shkëndijë në bebëza
 qielli është shembur mbi kokë
 duke na vënë nën shqelmat e egër të ditëve!

 Një dëshirë e mbetur peng prore qanë në mua
 derisa njerka kohë ma vjedhë
 bulevardin e gëzimit,

 përse vallë kjo dorë demoniane
 m`i ndjek gjithnjë
 zogjtë e lodhur të shpresave
 nga nënqielli i ngrysur i shqetësimit?!…


        PAMUNDËSIA

        Vështirë të ndërtosh
 kullat e shpresave
 me rërën e zhgënjimit

 dhe ëndërrat e bjerrura
 t`ua bësh dritare,

 vështirë të ngrehësh
 bjeshkë mendimesh
 që s`i dridhë tërmeti-

 aty ku s`përfillet
 ku s`të pranohet fjala;

 uragan të jesh
 pa valë që të ndjekin,
 pa zemrën e madhe të detit!...

 Edhe baltë të jeshë
 është vështirë

 kur të shqelmon E liga!
 

        NË VORBULLËN E DITËVE

        Ashpër ndeshen valët
 në vorbullën e ditëve-
 
 velat e përpjekjes
 lundrës kryeneqe
 ia shqyejnë pa mëshirë,
 
 shpresat i përmbyten
 në pafundësinë e harrimit.

 Anija me profil dhelpre
 përvidhet nëpër furtunë,
 
 me zhdërvjelltësinë
 e gënjeshtrave
 krihët e vdekjes mashtron.

 Liburnia e mbështjellur
 në profil tufanesh
 shtyllën e ëndërrës së vet
 përpiqet ta shpëtojë,

 harron Poseidonin
 që dallgët i ndërsen
 nga ishulli fqinj i tradhëtisë

 ndaj, nuk u shpëton
 kazmave të erës së përdalë
 
 as ndërgjegjes së vrarë
 të pashpirtësive!…
 

        DHEMBJA
 E KOHËS SË VDEKUR

 Kur të vidhet mjeshtërisht
 rinia e ëndrrave
 e shtigjet e këngës mbyllen,

 kur të thahet njomësia e ditëve
 dhe të syrgjynojnë kot
 në ishullin e vetmuar
 të dhembjes që pëlcet,

 kur vitet t`i vjedhin
 e t`a të lënë vetëm skeletin
 e një kufome të pështirë
 të kohës së vdekur…
 
 çka vlejnë konventat,
 ligjet dhe të drejtat njerëzore
 të mykura ndër sirtarë?!

 Koha vdes edhe atëherë
 kur prej saj nuk mund të nxirret
 fryti i gëzimit,

 kur prej saj nuk rrjedh
 kënga dhe fjala e lirë
 apo kur dashuria mungon!
 

 ENGJUJT E HIDHËRUAR

 Nuk i prek më vaji i nënave
 për kufomat e zhdukura të fëmijve,

 nuk i prek rënkimi i etërve
 për bijtë e zhdukur nga lubitë
 asaj nate të kobshme
 mbi trojet e përgjakura të lirisë,

 nuk i pikëllon as gjama
 e atyre që ranë papritur
 në zjarrin e çmendur të ferrit
 që nën cytjet e Satanait mori frymë!
 
 Nuk i pikëllon asgjë e dhimbshme
 nga njëmijë dramat shqiptare,

 madje as thirrjet e parreshtura
 të atyre që mbijetuan të gjymtë
 në emër të drejtësisë së pritur!…

 Prandaj, nuk e di pse priremi
 t`i shohim me flatra të bardha
 ata që buzëqeshjet i kanë ngrirë
 hapësirës së futur në kornizë

 dhe vazhdimisht pështyjnë
 mbi ëndërrën tonë të lirë!…


 KRYEDEMONI

 Përsëri po shitet
 nën petkat e orakullit
 aureolën e shkëlqimit
 vetvetes duke ia ngritur-

 kryedemoni dhelparak!

 Tërë natën pastaj
 kurthat e dredhisë
 vrushkujve të dritës ua ngre

 e vret e pret
 duke fshirë me kujdes
 gjurmët e ndërgjegjes së vrarë!

 Mjegullën e verbërimit
 e quan shteg të urtësisë

 duke dashur të na kthejë
 në stinën e kaluar
 të dhembjes së pa fund,

 ndërsa nëpër duar
 ditët e vrara i rrjedhin
 e kohës i digjen mushkëritë!...

 Përsëri po shitet
 nën petkat e engjullit
 kryedjalli i tradhëtisë,

 por, e nesërmja e këndellur
 shtatë palë qiej
 do t`ia shembë mbi kokë!
 

 KRENARIA
 E RRËNIMIT

 Ende gjuha e zjarrit
 me profil tufanesh
 kullën e nderit tonë
 e mbështjell,
 
 ende përtypin
 gojët e çmendura të flakës
 dritaret tona të brejtura
 nga krimbi i kohës që shkoi,

 ende tymos
 kulmi i dhembjeve tona
 nën qiellin e ngrysur
 të stuhive,

 ende po shemben
 trarët e qëndresës së brishtë
 nga goditjet e papritura
 të rrufeve...

 Ndaj, vetëm ai-
 i vetëshpalluri profet
 i shpëtimit tonë

 ka mundësi të dehet
 me krenarinë e paturpshme
 të rrënimit!

 UDHA E SUKSESIT

 Vie një zanë përëndimi
 e ndërron vendin e gurëve
 në votrën e pafajësisë fëminore
 të vendlindjes sime.

 I thotë hirushës sonë
 se do ta bëjë mis bukurie
 në mes të kodrave të tejkaluara
 të konkurencës së plakur,

 se do t`ia hapë udhën e suksesit
 në tunelin e pafund të botës!...

 Kjo ishte ëndërra e saj
 që të dalë në mesin e margaritarëve
 pa leckat e nderit
 të së kaluarës që ka ndërruar
 pamjen e mendimit.

 Tani, në pasqyrën e ditëve
 fytyrën e grisur të shpresave
 e shiqon plot dhembje-

 përtej xhamit oshëtinë
 kaosi i fjalëve
 që pikëpyetjet i gëlltit…
 
 nuk e gjënë dot çelësin e kohës
 për të hapur
 kutinë e kujtimeve të ndrydhura,

 ndaj, lotët i bien
 në hirin e psherëtimave
 dhe tretet ndër shqetësime
 shtigjeve të përpira nga hapësira!
 

 CUNGIMI I LIRISË (IV)

 Liria
 nuk guxon të jetë
 rrokje e këputur,
 torzo e fjalës
 as klithmë
 e ndrydhur në mes !

 Liria
 nuk guxon të jetë
 ëndërr e bjerrë,
 as kalë trojan
 që futë tradhëtinë
 në kalanë e djegur
 të shpresave!…

 Liria
 nuk guxon të jetë
 plaf i argjendtë
 i mjegullave
 që ulen mbi fushë
 për të mbuluar
 bjeshkët e rrënuara
 të mendimit,


 as cung i cunguar
 i gjysmë këngëve
 që këndohen
 së prapthi!...
 

 DREÇI I VERDHË

 Së pari e futi bishtin
 pastaj kokën dhe trupin
 në shtëpinë tonë,

 me buzëqeshje të shtirur
 zu vend ballë oxhakut,

 gjarprin e shtëpisë
 e përpiu menjëherë
 dhe strofullën mbaroi
 në sytë e botës…

 Pa i lodhur duart
 më rrahu për vdekje
 e më hodhi për dritare,
 
 më përzuri përtej detit
 tek brenë miza hekur!…

 Me dy hapa më zuri
 edhe në skaj të botës,

 këlyshtë e saj tani
 batërdisin qetësinë time
 të fundit-

 kohë e dreçit të verdhë
 me fasadën e rrejshme
 të bukurisë
 që të gllabëron
 
 e të përtypë ngadalë!…


 LUFTË E HUMBUR

 Pa dyshim
 e kam humbur luftën
 që kur djalli u fut
 në shtëpinë tonë-

 as mirëkuptim
 as ndihmë nuk gjën
 nga shpirtërat
 e atyre
 që paska pushtuar
 e Liga!…

 Pa dyshim
 e kam humbur luftën,

 por kapitullimin
 për të gjallë
 nuk e pranoj!


 KASNECI I ZGJIMIT

 A e patë të bredhë shesh më shesh
 me zemrën e shndërruar në tupan
 e mushkëritë e bëra rrëshiq

 për të zgjuar kohën e fjetur
 mëngjeset të mos vriten në pabesi,

 duke gëlltitur lotin e plasur
 përpëlitjeve kur nuk del fjala

 duke zgjuar mendimet për të nesërmen
 nata pa i ndrydhur nën shqelmat e territ?!
 
 Ai gishtat i shtorri duke u rënë ditëve
 për t`i shkundur nga kujtimet e hidhura
 nga dhembjet e çasteve të vjedhura!...
 
 Merreni përdore pra kasnecin e zgjimit
 e shpjereni t`a ndjejë ngritjen e diellit
 në altarin e pavdekësisë,

 që t`i njohë shenjat e para të thirrjeve
 në detin e harrimit të mos vdesim!


 ZOGU I KËNGËS

 Rob e patën zënë
 drizat e stinëve të ndrydhura
 të shterpëzimit,

 dhembjet e përgjakën
 furtunat e çmendura të dhunës
 dhe etja e këngës...

 ndaj, me cuklat e shpresës
 e hapi shtegun e guximit
 në strofullën e kërcënuar,
 
 të mbledhur sa një vezë
 në gojë të gjarpërit.

 Qiellit të këngës fluturoi
 duke mundur heshtjen e lidhur
 lëmsh në fyt
 nga vdekja e përpirë,

 me sqepin e tij të vogël
 shpoi në qiellin e fatkeqësisë
 vrimën e cicërimës së lirë

 nëpër të cilën rrjedhin
 vrushkujt e dritës!...

 MBIJETESA

 Damarëve të jetës së ndrydhur
 orakujt e dritës mbollën ca vargje,

 ndjenjat e mbijetuara
 i ngritën në këmbë
 gjymtyrët e mbetura gjallë
 nën shqelmat e pamëshirshëm të dhunës
 
 dhe formësuan bërthamën
 e këngës së pavdekshme!...

 Kështu u ngrit shkalla e parë e guximit
 për të ndërtuar kullën e qëndresës
 e për t´ua zënë pritën
 stuhive të çmendura!…

 Tani mund të themi lirisht
 se nuk vdiqëm tërësisht
 se nuk qemë të humbur,

 se gjallë na kishte mbajtur
 një fitil i pashuar i këngës!
 

 DASHURI E PAFUND

 Mbi të gjitha përpëlitjet
 dhe zhaurimat e brendshme
 një mendim guduliset
 poreve të lodhura të qenies.

 Një ditë, do të lodhet penda
 dhe vrapi do të ndalet
 që të prehet në djepin e heshtjes.

 Nuk kam shkruar shumë
 por kam mbrojtur të vërtetën
 dhe jam fare i qetë
 në brendinë e fjalëve të mia.

 Kështu, më gëzon fakti
 që do të jem baltë e pluhur
 nën këmbët e gjalla të brezave
 që shqip do të më flasin
 mbi poret e tretura të qenies.

 Është kënaqësi të jesh baltë
 apo kockë e gjetur në shesh
 me të cilën do të lozë fëmiu
 i nipit të stërnipit tim

 dhe fjalët e para do të gugatë
 në gjuhën tëndë të lashtë

 duke thyer lëvozhgën
 e dashurisë së pafund!…



(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:




  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •