SHTEGËTAR I SHTEGUT TË SHTEGËTIMEVE
| Saturday, 09.06.2008, 10:18 AM |  

1.

          O lumth

          asnjëherë nuk bëre

          udhëtim të shlirshëm

          prore nëpër përplasje

          me stërkala shkapërderdhur

         

          i mbshtjellë

                  me freskinë

          e mjegullës

                   së strukur

          në perëndim të yjeve

         

 

          nga vrojtimi

          i përditshmërisë

          do të ta fal

          o lumth

          me stërkala loti 

                   2.

          Rrugës

          për në kalvar

          tok me ofshamën

          e renkimeve

                    të sofërzbraztëve

          pëshpëritë pareshtur

          për ngarkesën që bartë

          me kërcëllimat e dhëmbëve

          nga acari

                   dimërgjatë

          bart

                   dhe vetëm bart

          rënkimin  e dhembjeve

eunë të kundroj

                   po e di

          domosdonë e dhembjeve

 

3.

          Ti o lumth

udhëtimin mos e ndal

se më nuk do të jesh lumë

          e unë do të ta këndoj

          apokalipsën

          mua më ke bashkëudhëtar

          me rënkime e stërkala

         

          e di

          vetëm ti

          e kupton dhe e flet

          gjuhën time

me përcëllimat

e acarit veror

         

          në ty

          shuajta etjen

          në valëzat

                e pushimeve

          të rrafshta

          të përkëdhela

          dhe tok me ty

          në fushë të bardhë

          derdha stërkala

 

4.

Rënkimet të mbesin

                   prapa meje

                   prapa meje

                   o lumth

                   i rënkimeve të largimit

                  

                   ti nuk lodhesh

                  

                   për këtë po të lus

                   ec

                   dhe mos ke drojë

                   nga mundimet

                                  për në golgotë

                  

                   ti çan brigje

                                  e unë i çalë

                  

nuk mund të të ndjek

                  

                   ti çanë brigje

                                   e unë memec

                   nuk më del përshëndetja

 

                   ti çel rrugë

                                  e unë kërkoj shtegun

                   të të ndjek

 

5.

          Ti o lumth

                       ]çel rrugë

          i lagur fare

                       nga loti yt

         

          ec  deri në cakun

                        e pafundësisë

         

          unë bashkëudhëtari yt

                    t’i dëgjoj

                    rënkimet

                    për idilën

 

                   lumthi

i kujtimeve

                    të bulëzuara

                    pranverave

 

6.

 

          Thatësia

          mos rëntë në ty 

          o lumth

         

          në ty

          Ylberat e njomin ngjyrën

          pas shiut

         

          në ty

          e shuan etjen e dashurisë

          shtegëtari i etur

         

          në ty

          bilbili miklon

          me sqepin

          pendë

          për pentagram

         

          në ty

          dreri me drenushën

          spërkatin

          kurorën

          deri në fund

          të këngës.

 

 

 

7.

E di dhe të ankoj

          lagesh me lotin tënd

          se nuk mund të kthehesh

          për t’iu shtrirë

          shtratit

                me trupin tënd

          e bëre

          aq të përshtatshëm

          të të mos dëgjohet

          rënkima

                 e ndarjes

          nga rrapët

                 pjekur e djegur

         

          ti o lumth

          ec

          dhe pas

          lë pastërti

         

          bredh

          edhe nëpër bukuri

                  të akullta

         

          me vërshima

          trotuareve pastron

          gjurmë

 

 

8.

          Këndellje

                   fushës

          e sëmurë nga thatësia

         

          ke kokëdhembje

          prandaj

                   në ecje

          trupi të avullon

 

          ec o lumth

          ec pash burimin

          që nuk t’shterron

          ec

          dhe në ecje

          bëhu një

          me degët

          që të ndjekin

         

          futi thellë

          mu në zemër

          le t’i fshijnë

          djersët e largimit

 

                    9.

          T’i dëgjoj

                  pëshpëritjet

                  me dënesje

          nga vaji i djeshëm

          nën hijen e rëndë

                  të zezëresë

 

          ec dhe pastroji

          me kthjelltësinë tënde

         

          mos i harro

                    grafitet ogure

                    të katër esistëve

                     bredharakë

         

          as llavërimat

          as skërmitjet

                         e dhembëve

                         brejtës

          të brejtësve

          që në brerje

          brejtën

           ditët tona

 

10.

          Bëmirës

          i bëmirësive

          ec pash ofshamat

            e baladave

          të ruajtura

        nga thellësia e mbamendjes

          njomi

          me freskinë

          tënde

          ngarendjet pas dritës

            humbur kaherë

         

          mos e ndal atë hap

          se m’ndalet ora në dorë

          e rrapave të tretur

                   baladave

          do t’u shuhet

        romanca

          e unë

          o lumth

          mbetem pa pasqyrë

          se shoh dot veten

          në vijat e ballit

          as shtegun

          nga hyra

          as nga duhet dalur

 

                             11.    

Po të pyes

          o lumth

          çka t’i bëj vetes

                      i mbetur

                     diku

                      vetëm

          krejtësisht i vetëm

          me pëshpëritjet e pafundme

                      të Velia Glauas

          në bredhje amshimi

                      për një relikt

                      të përlotur

          ti në shtratin tënd

          unë pranë teje

                      kaprroz[1]

                      anemik

 

 

 

12.

          Sa herë u futa

                        në ty

          o lumth

          dikush lëshoi

                        ushunjëza

         

          dhe po të mos

          pëlcitnin

                        nga gjaku im

                        i thithur

          do t’kishte

                        ushunjëza

          për tërë gjakun

                   e gjaqeve

                         të gjakut

 

13.

           Nuk e di

           o lumth

          aortë e vendit tim

          nga më vjen

          një mendim

          të të rrëfej

          diçka

 

          le të kalërojë

                   me rrjedhën tënde

                   se kush u la

 

                   në ty

                   në shi

          njollat u mbetën

          të pashlyera

                   në histori

 

          barte me vete

           deri në pafundësi    

         

 

14.

          Çka të të rrëfej

          o lumth

                   me rrudha

          në këtë pikë

                   të gjerë

          të kësaj bote

                   të vogël

          aq të vogël

                   e të ronitur

 

          me lecka

          këndëve shpërndarë

          si fustani i (Sy)Monikës

          nga trillimkeqët

                           ogurzi

          mendjeprishur

                           nga një dashuri

          e barabartë me urrejtjen

          me helm nepërke

          shtrirë mjerisht

                në rrafshin mesmaleve

          Mjellmat për t’i helmosur

Për syrin e (Sy) Monikës

         

15.

          E gjora

          bredharake

                      dorë më dorë

                      shtigjeve pa shteg

          murale

          syverbër

 

          përballë altarit

          me kryq orto....

         

          ku u fsheh korbi

                       sqepgërryer

                       i syrit

          me shikim të largët

          përtej maleve

                       me ngricë

          nga vapa përcëlluese

                       e ditëve

                       të bjerra

          shtigjeve pa shteg

 

16.

          Ku mbet brusha e piktorit

          për një pikturë ferishte

          me abcënë e pamësuar

          të shpërndarë si stërkalat

          e tretura në buzët e thara

                            nga thatësia

                            e verës në verig

          pa asnjë lugë miell

                             në kusinë e përvëluar

                              nga vala

 

          m’lejo lum lumthi

                              të pushoj

          për pak frymë vendlindjeje

          se m’duket

          zbret nga maja

          e Velia Glauas

          Vata i Lekë Fanit

                             si Odiseja

          për ta prekur me shpirt

          ashtin e të parit

                             në Itakën e tij

          pranë kishës së Kujarkës

          në Velia Glauan

                         shkëmb.



[1] Mullisi kur bëhet i tëri me pluhur mielli



(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:

Other news:



  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  •  
  •  
  •  
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  •  
  •