Disa poezi nga krijimtaria poetike e Beqir Buzukut
| Saturday, 09.27.2008, 12:04 PM |  

NË PESHOJË KOHE

 

Bota shikohet

me dy parë sy...

Me sy terri shohim natën

me sy drite

presim diellin,

diellin e së nesërmes.

 

Në vendnumërim

shtohet dergja e pritjes.

Me hapa përpara

shkurtohet rruga,

rruga drejt pikëcakut.

 

E ç’kuptim ka maksima

në udhëkryq:

Udha e gjatë

jeta e shkurtë,

udha e shkurtë e pasigurtë...

 

Ruletfati

ndodh na del mashtrim,

po mendjemprehtësia

e fundja dorëtakati

thonë sjell shpëtim.

 

HILJA

 

Në Dëbëllde e gjetiu

tkurret mezhda e tokës sonë,

kot ankohen fshatarët,

ankesat kurrë s’kanë peshë

për njerkën e për hileqarët.

 

Andej e këndej

të gjithë janë shqiptarë.

Pse u shty

guri i mezhdës së kufirit,

o hileqarë?!

 

Në tokën tonë stërgjyshore

Sikur t’ishim ardhacakë,

na shikojnë vëngërr,

paria jonë gjithnjë e përgjumur,

mrekulli sheh në ëndërr.

 

LUMI ME EMËR TË RI

 

Ibri s’është më Ibër

tash  ka emër të ri:

K u f i...

 

Në mes të Mitrovicës

molla e sherrit,

në shpinë të Ibrit

mbi urë, mur.

 

Ndërtuesit e murit

sot na  shkruajnë recetë

recetë për mu(l)ti jetë.

 

O ju kopshtarë,

të mollave të sherrit,

ne nuk i kemi sytë

për zyze të territ...

 

përtej lumit, përtej urës

shikohet në mes gishtash,

kur e lyp nevoja

nuk përdoret stopi...

Këtej çdo gjë hidhet n’peshojë,

çdo imtësi shikohet

me sy mikroskopi

 

Kosova e lodhur,

Kosova e tkurrtë

Meriton atë që synon.

Assesi imponim të shurrtë

 

IRRITIMI

 

Ca mjeshtër të padukshëm

gjenden diku,

në fundmoshën pus pa fund,

në trupin tonë ushtrojnë zejen e vet;

nisin të punojnë,

punojnë me dekretligje natyre,

dita-ditës na tisin energjinë,

mbjellin viruse e bakterie,

na e ndjellin pleqërinë.

 

Netët bëhen vite,

zgërdhihet pagjumësia,

peshëbjeshkën mbi shpinë

na e hedh plogështia.

 

Dhe më në fund

disi çdo gjë duket

sikur e përmbysur,

dielli i zbehtë,

qielli më i ngrysur.

 

KONTRASTE

 

N’kafene

dikush pi bukën e fëmijve t’vet

Mushkëritë gërrith tymduhani

Dreqi e i biri

aty kanë për t’hy,

pispilloset kamerierja

kronisti vjedh me sy.

 

Ndokund

n’dasmë valltarët prekun qiellin,

jehu i surlës e tupanit

posi bubullimë,

bën qetësinë copë e grimë.

 

Ndokund

dikush si M. Kuteli

në testament vulos porosinë,

shprush gjurmët e zhgënjimit,

n’mes jetëvdekjes

derën e vajit

e hap dorë e pikëllimit

 

MËDYSHJE

 

 Shi e sqotë

 porta me rezë

 tavan i ëndrrës

 plot krahnezë

 

 Ngrohtësinë joshëse

 e gllabëroi mjegulla

 çatisë së shpresës

 i mungojnë ca tjegulla

 

PENGESA

 

Kur hapërimi bëhet

me këmbë breshke

në shpinë na hudhet

një peshë bjeshke

 

Kur në qepalla

vërshon heshtja

zemrën përvëlon etja

 

Kur shtegu

është i ngatërruar

dikush Lulëkuqes

ia ndërsen

klyshëzit e tërbuar

 

ILAÇI

 

Shtatë pash thellë

fundos zymtësia

për t’pushtuar

majët e shkallëve

mungon fuqia

 

N’shkrumb të shpirtit

helm e pelim

mjegull e terr

një bashkëdyzim

 

Urë e dreqit

leqe-leqe

lypset shpikur një ilaç

lypset shporrur

ëndrrën e keqe

 

 

NJË PIKËPYETJE

 

Punët e vogla

kokorisjet

në shtrëngata

e po a trembet

muzgu nga mesnata


Dërgoi z. Hysen Këqiku

(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:




  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •