Cikël poetik
| Sunday, 10.19.2008, 10:01 PM |  

Këngë Djaloshare

Të lash duke qarë
të gjeta duke kënduar
nga zemra e ndezur
nga shpirti i ngurtësuar.

vaji që bëj unë
më bën të jem tretur
nga malli që kam
 më mirë të kem vdekur

kush ta mbushi mendjen
të ikësh nga unë
të mbetem i vetmuar
në detin pa fund

më e bukur se ti
nuk është as pranvera
do të vish tek unë
sikur herav tjera

në zemrën time
ke hyrë e para
ke zënë folen
si zogu ndër ara

ti më the të dua
por prapë u largove
ma more dhe këngën
që vet ma dhurove

tani vjen pranvera
këngën po ma merr
nga parajsa dola
po futem në ferr

lotët e  tu
do t'i sjellë era
do t'ujiten lulet
kur të vijë pranvera

faqet e bukura
si lule me ngjyra
kur je pranë meje
ty të qesh fytyra

ma solle freskin
në ditët me diell
ma dhurove këngën
këngën më të dëlirë

fytra të qesh
fletët t'i lëkund era
do të jesh më e bukur
kur të vijë pranvera

do të lozim bashkë
kur të ngopet moti
nga vapa e verës
do t'më thahet loti.


Unë dhe vdekja

kush më trokiti këtu ku nuk dëgjoj
kush më tha eja se vdekja iku
unë dola por vdekja ishte akoma
në lartësinë e yjeve
e unë prapë e pashë
më tha të rrija në breg e të më shihet më mirë
por bregun e mbuloi mjegulla
harxhoi plumba për të më goditur
por prapë iu shmanga
ika me mjegullën  vetëm të shpëtoja
por prapë erdhi
erdhi  ngado që  ika unë
ikja nuk zgjati shumë
e ne u pajtuam
unë dhe vdekja.


  E di ku je

e di që ti je aty
pranë heshjtes
pranë ëndrrës
je përtej dritës
në këngë e gjej vetëm emrin tënd
në album edhe fotografinë tënde
në letrat tua ngrohtësinë e shpirtit
në fund të oqeanit hijen tënde
në fytyrë shoh diqka  të pazakontë
flokët të bëhen si rrënjë lisi
e këkura si shkëmbi i thepisur
ti ke parë diqka që nuk bën
diqka që të frikëson në mesditë
dhe errësirën e sjell pa pritë
njerëzit ikën dhe unë mbeta pa pritë
njerëzit ikën dhe unë mbeta aty
të pres edhe në këtë shtrëngatë
nuk të lë vetëm
se ti je aty
aty ku edhe lotët bëhen plumba.


Princi i ëndrrave tua

të kërkova në shkretëtirën e humbur
të vizatova me dy vija të thyera në gjysmë
dhe orapë të njoha
mu duke e bukur su lule në prillin e hidhur
më erdhe bashkë me pranverën  në heshtje
më  e bukur kësaj radhe më dukesh
thyhet dashuria në ëndërr
ne loznim bashkë në hijen e ahut të gjelbër
shikimet na e përshkojnë shtatin
e frika herë më vjen e herë më ikën
unë udhëtoj me karrocë ari
që të dukem princ në ëndrrat tua

Më mbeti pa thënë

desha të vijë ne vendin ku rri
desha ta shoh nektarin e luleve tua
të jetoj në tingullin e së bukurës
erdha deri afër por mendjen ma mori kënga jote
nëpër lëndinën e bukur desha të loz me mall
pa pitë zemra më rrihet si era gjethet
e dita se jam në hapësirën  e padefinuar
u mundova të iki  prap e të mos dukem
u shtanga përballë shelgut të lumit
degët  i lëvizte ngadalë
uji rridhte pa halle në rrugën e pakthim
fluturat loznin vallen e panjohur
etja nuk mund të shuhej
një fjalë e pathënë më mbeti
një varg që kurrë nuk u shkrua


 E di ku je

e di që ti aty
pranë heshtjes
pranë ëndrrës
je përtej dritës
në këngë  e gjej vetëm emrin tënd
në album edhe fotografinë tënde
në letrat tua  ngrohtësinë e shpirtit
në fund te oqeanit hijen tënde
në fytyrë shoh diqka të pazakontë
flokët të bëhen si rrënje lisi
e lëkura si shkëmbi i thepisur
ti ke parë diqka që nuk bën
diqka  që të frikëson në mesditë
dhe  errsirën e sjell pa pritë
njerëzit ikën  dhe unë mbeta aty
të pres edhe në këtë shtrëngatë
nuk të lë vetëm
se  ti je aty
aty ku edhe lotët bëhen plumba.

Në thellësinë  e syve tu

në thellësin e syve tu
lexoj një roman të bukur
në sytë tu e pashë dashurinë
aty  u thyen ngjyrat më të mira
aty pashé vetveten
si në pasqyrë
e di se tash ecim bashkë
ecim vetëm me këmbët tua
e ti ma theva mendjen për kokën tënde
shpresat u përplasën me dashurinë
kënga u ndesh me mallin
e ne u takuam
në thellësinë e syve tu

Puthja në mes të yjeve

të putha në mes të yjeve
e aty u shembën
kur ne ikëm ata filluan prapë ndriçimin
ne e patëm në dorë yllin polar
e askush s'e diti
atje koha nuk eci me neve por mbeti prapa
e rrugën e gjetëm vetë

Nuk dua të të humb

në mua shkrep një ndjenjë e brendshme që nuk do të shuhet më
si vullkan që përvlon jetën e të gjithëve
si luan i tërbuar që vetëm plumbi e ndal
më hyre në zemer pa më pyetur
edhe shpritin tim e bëre lodër për vete
e unë mbeta duke të kërkuar
pas çdo sendi që mund të fshihesh
të kërkoj edhe nëpër vargjet e mia
por aty nuk mund të gjej as ngrohtësinë e shpirtit
më duket se po të shoh kudo që lëvizi
mundohem të pikturoj por fillimi m'i mbush sytë me lot
e di e di se tani vuaj për ty
e di se edhe ty të ngroh dielli im
por nëse të ledhaton një dorë ajo është dora ime
nëse rrëqethesh nga shikimi i dikujt ai është shikimi im
nëse të shndrit një rreze ajo është rrezja e syve të mi

 Ti vetëm ikën

theva një degë me dushk të njomë
për ta varrosur dashurinë e humbur
ti ike tutje pas hijeve
unë ndjenjat nuk i zhvesha
ëndrrat i mblodha në një grusht
dua t'i numëroj një nga një
pas pak do të çuditem
varrin edashurisë e kanë  hapur
të tjerët
e ti vetëm iken dhe hesht


Dërgoi poetesha e re Fitore Bunjaku

(Votes: 1)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:




  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •