NË CEPIN E RRUGËS X
| Thursday, 11.20.2008, 07:12 PM |  

- Kush je ti?… - e pyetën ato të tria së bashku, duke shtuar: - që gati për çdo ditë qëndron në këtë cep të rrugës pa u merakosur askush për ty?…

- ?!…

Ai heshti. Ishte hera e parë që dikush i fliste me aq dashamirësi pas sa e sa vitesh. E ai "dikushi" ishin tri vajza bionde secila më e bukur e më elegante se tjetra. Sytë iu mbushën me lëng të hollë e të kthjellët bilur, që i endej nëpër bebëza, pa u kthyer ende në pikla vese pranverore. Para atyre syve plot "lëng" iu fanitën, në kujtesën e tij të vrarë, prindërit dhe motra e vetme, që tash e sa kohë jeton me burrë e fëmijë diku atje në Amerikën e largët e tej oqeanike. I doli parasysh edhe dita e martesës, kur s'kishte pasur "kohë" ta kalonte me nusen as muajin e mjaltit, se…

.           .           .

Ai ishte liruar nga burgu në ditët e para të tranzicionit. Dhe, pothuaj se ditë për ditë shkonte, ku e kishin vërejtur vajzat biondine, në cepin e rrugës X. Përballë qytetit të studentëve. Aty qëndronte i vetmuar me orë të tëra. Shkonte në atë cep të rrugës X, ku për herë të parë ishte takuar me studenten… e Fakultetit Filologjik të Universitetit të... Në atë cep të rrugës X, atëherë, i kishin lindur shkëndijëzat e para të dashurisë, që do ta rrëmbente në kthetrat e saj si skifteri prenë

Ata ishin takuar herë pas here në të njëjtin vend dhe në të njëjtën kohë. Në fillim më shumë iu kishin afruar njëri-tjetrit në dashuri, përmes shikimeve ngacmuese me cep të syve, sesa që kishin folur diç për të qenë. I kishte tërhequr drejt njëri-tjetrit poli magnetik i dashurisë…

Më në fund ai e kishte shtrirë ngadalë dorën e djathtë drejt dorës së saj, pa e shikuar fare nga turpi. Ia kishte prekur gishtërinjtë valë dhe të gjatë si speca serash. Të dyve u kishin shkuar mornica rrëqethëse nga koka te këmbët, sikur të kishin hyrë nynd në ujë të ftohtë akull. Zemrat e tyre e kishin shpejtuar ritmin e rrahjeve si frymëmarrja e një peshku të nxjerrë mbi rërë. Ai e kishte tërhequr dorën... Ishte munduar që t'i tubonte mendimet e shkapërderdhura në të katër anët si ashkla drush  e të zgavruara në mijëra e mijëra vende. Nëpër të cilat zgavra iu kishte dukur sikur i kishin rrjedhur ato mendime të këndshme. Ishte skuqur e zverdhur në të njëjtën kohë. Të njëjtat mendime e kishin kapluar edhe trurin e njomë të…, e cila edhe më hutueshëm nuk kishte arritur që t’ua lidhte skajin me skaj…

"- Provo edhe njëherë ta shtrish dorën!" - sikur i kishte ardhur nga dikah një zë dashamirës në mendimet e tij të trazuara. Prapë e kishte shtrirë dorën ngadalë. I kishte puqur sërishmi të njëjtit gishtërinj me të njëjtën valë përvëluese… Më në fund e kishte kthyer ngadalë kokën nga ajo. Kishte tubuar forcë të mjaftueshme sa për t'i thënë:

- Të dua!… Shumë të dua!…

?!…

- Edhe unë të njëjtat ndjenja kam për ty! - i kishte thënë ajo atëherë, duke i ulur sytë si të ishte zënë në ndonjë turp të madh…

Po atë mbrëmje, sapo kishte rënë muzgu, i kishin shtrirë buzët në drejtim të njëri-tjetrit. I kishin takuar buzët valë mes vete. Po, shpejt i kishin larguar buzët. Iu kishte bërë sikur po i shikonte tërë bota në atë ledhatim buzë më buzë. Dora i kishte rrëshqitur tatëpjetë… E kishte tërhequr me shpejtësi dorën si të kishte prekur në gacë të mbuluar me shpuzë.  Pas pak e kishte ngritur të njëjtën dorë drejt kopsave mbi gjoksin e saj të buhavitur e simetrik…

- Mos! - i kishte thënë ajo. Këto kopse do t’i shkopisim vetëm natën e parë të fillimit të muajit të mjaltit.

 Atij, sado që i kishte ardhur keq e turp për një herë, një gëzim i papërshkrueshëm ia kishte kapluar shpirt e zemër. "Qenka me moral të fortë!" - kishte menduar atëherë.

E kishte përcjellë deri pranë shtëpisë së saj. Ishin ndarë tepër të kënaqur. Në ndarje ajo i kishte thënë:

- Eja nesër në fakultet… Sa do të jem e lumtur nëse ke mundësi e vjen! Shoqeve do t'u them se të kam djalë të tezës…

 

.             .               .

Ta lëmë të qetë që të çmallet me fatin a… e vet. Mos t'ia çorientojmë mendimet ngashëruese, që e paskan kapluar... Le të jetojë me kujtimet, që vetëm  ky i di se çfarë i ka. Të mos i bëhemi edhe ne barrë shtesë në shpirtin e tij, që, siç duket, e paska tepër të trazuar. Mjaft i paska hallet e brengat e veta shpirtërore. Që, sigurisht, ia paskan ngarkuar shpirtin si devetë në shkretëtirat Saharike të Afrikës përvëluese…

Dhe, sapo ato i dhanë të ngritën, ai u çlirua nga ai ankth shtrëngues dhe nga ato mendime të mundimshme, po shumë joshëse për te. Si nëpër dhembë u tha:

- Isha dikush dikur… Tash jam kurrkush. Në të vërtetë jam si një cung buzë rruge që…

- ?!…

- Eja – i thanë ato - në konviktin tonë, sa për të pushuar e për t'u ngrohur pakëz.

Ai prapë heshti… "Siç duket - tha më vete - këto më të pastër dhe më bujare i paskan zemrat se pamjet purpuruese…” Dhe, pa e folur asnjë fjalë u ngrit në këmbë gatitur si një qiri. Ende trupi i tij e ruante freskinë

- Shkojmë! - i thanë ato.

Ai e tumiri me kokë një veprim të tillë. Vijat karakteristike në fytyrën e tij ezmere, iu dukeshin atyre, sikur e bënin atë më të ri se sa vërtet ishte…

Me kalimin e kohës ai u dashurua në biondinën sykaltër me afshin e dikurshëm. Po, çuditërisht, sa herë takohej me te, në cepin e rrugës X, vetëm fizikisht ishte pranë biondinës sykaltër, që e dashuronte skajshmërisht. Ndërsa mendja e degdiste në motin  e dashurisë së parë. Ajo i dilte parasysh me tërë bukurinë e atëhershme. Shpeshherë ngatërrohej në pyetjet, që ia bënte biondina sykaltër dhe atëherë e ndjente vetën ngushtë…

Pasi i foli gjatë e gjatë biondina me sy të kaltër rreth gjërave me peshë për të ardhmen e tyre, e ngacmoi që edhe ai të fliste diçka. Ai me afshin e një të dashuruari, i tha:

- Fol ti se unë po të dëgjoj me ëndje. Se, sa herë që flet ti, mua më bëhet sikur dëgjoj mijëra e mijëra simfoni hyjnore përnjëherë. Në tërë qenien time nisin të njomësohen e të lulëzojnë ndjenjat më sublime të thara shkrumb nga acari i egër i kohës së kaluar. Ta kisha një aparat e ta incizoja zërin tënd të bukur e melodik… Zë që është bërë pjesë e shpirtit tim të shumëvuajtur nga jeta njerkë, që po m'i zgërdhi dhëmbët nga të katër anët si bishë grabitqare pranë presë së saj… Fol, pra, fol se unë po e dëgjoj zërin tënd të bukur me kënaqësinë më sublime. Më me ëndje se zërin e bilbilave në mëngjeset e bukura të ditëve pranverore. Zëri yt melodik po më jep jetë. Po m'i ngjallë ndjenjat e fikura me vite e vite. Po më bën më të fortë e më të qëndrueshëm. Po më jep dritë jete. Po m'i jep forcë mahnitëse zemrës së zhuritur, që s'pati rast t'i gëzohet jetës sa e si duhet gjatë këtyre viteve skëterrë të jetës sime të brishtë…

Më falë… Ndoshta e teprova… Por kjo është ndjenja ime. Edhe pse gjuhës i mungon fuqia shprehëse që ta thotë krejt atë që e ndien zemra dhe që e përjeton shpirti…

?!…

Më falë ti mua që të bezdisa, ndoshta, pa nevojë. Po edhe dëshira ime është e flaktë që ta dëgjoj zërin tënd që më jep force e…

 .            .             .

Do ta them një fshehtësi, që s’do t’ia them askujt. Dje shkova te Livadhi i Murishtës që të përgatitesha në natyrën e qetë për provimin e fundit me shkrim për mbrojtjen e diplomës. U ula nën hijen e lisit shumëshekullor. Pas një përgatitje për kushtuese, u shtriva nën atë hije që të pushoja pakëz. I  vura duart nën kokë si jastëk. E shikoja qiellin blu dhe aty-këtu ndonjë re lozonjare, që kalëronte e harlisur sa andej-këndej, si dallëndyshet në këto ditë të vona pranvere. Ajo pamje magjepse më ngashëroj këndshëm. Sytë mu mbushën me lot bilur. Përmes halucinacioneve seç më doli para sysh një krijesë e përsosur në mes vajzës së virgjër dhe një nuseje të sapo hequr kurorën. Kurrë në jetën time s’kam parë një bukuri të tillë! Mbeta e shtangur. Nuk dija që të thosha e si të gjendesha në atë moment shumë tërheqës. Ajo zbriti nga një kalë i bardhë dhe shumë i bukur, krahët e të cilit qëndronin të shtrirë me maje të flatrave  përpjetë si krahët e një aeroplani në pistë i gatshëm për fluturim. U kërrus ngadalë dhe më puthi në ballë, duke më thënë: "Unë jam Dijedona. Jam martuar me Dritbardhin në vitin që e fillove ti shkollimin në klasën e pastë të shkollës fillore. E kam dashur tej mase. Po s'na lanë t'i gëzohemi jetës si çdo të rinj kudo në botë. Na ndanë njerëzit keqbërës pa e kaluar as muajin e mjaltit. Dritbardhin e akuzuan falsë, kinse ai ishte kundër pushtetit popullor, kundër rendit socialist dhe si indoktrinues i rinisë së atëhershme. Këto akuzime falsë mjaftonin sa për ta dënuar Dritbardhin me dhjetëra e dhjetëra vite burg. Kurse ne, familjen e tij, na internuan në kampet ndëshkuese "përmirësuese" nga s'u kthyem kurrë më me përjashtim të motrës së tij të madhe dhe të vetme, që pati forcë e durim t'i përballojë të gjitha ato katrahura poshtëruese e fyese, që na i bënin si armiq të "pushtetit popullor"… Ai ishte një gazetar shumë i zoti dhe i aftë në profesionin e vet… Ndërsa përgjithmonë na ndau i Plotfuqishmi Hyji Krijues… Me vite të tëra, derisa mu shua jeta, kam qajtur për te herë me lot, e herën tjetër në vete. Qajtje që më mundonte shumë se nuk ma shfrynte lëmshin e mbledhur ja këtu… Shkoja seç herë duke u dobësuar. Derisa u shtera si oshaf kumbullash të tharë në diellin e vonë të gushtit… Duaje e nderoje si e kam dashur e nderuar unë. Ai e meriton këtë. Është një njeri shumë i mirë. Në shpirtin e zemrën e tij ka bardhësi dhe vetëm bardhësi. Kurrë në qenien e tij s'kam mundur ta hetoj as më të voglin synim keqbërës! Bëre të lumtur në jetë se edhe ai do të bëjë ty të tillë. Edhe njëherë po ta them: Ai e meriton këtë!…" Këto m'i tha, më puthi sërishmi në ballë dhe fluturoi prapë drejt qiellit, drejt paanësive të Universit - drejt Krijuesit mbi kalin e bardhë. Mbeta gojëhapur për një kohë të gjatë… E kush ka qenë ajo Dijedona Dritbardh, që mu fanit aq e bukur e aq fisnike në mes të ditës?…

- Ti je e mrekullueshme, Dardana!…


Janar 2005

(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:

Other news:



  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •