Romeo patjetër duhet të vdesë - V- EKLIPSI I JETËS
| Thursday, 11.20.2008, 07:38 PM |  

V- EKLIPSI I JETËS

 

Jeta dhe vdekja

Po, nëse vdes

Së shpejti

Eklipsi i jetës

Qyteti im

 

JETA DHE VDEKJA

 

Dy ekstreme të testamentit

            Dy roje vigjilente të shtëpisë së shpirtit

                        Jeta më tha : - jeto...

            Vdekja: „- jeto shpejt, vdis i ri

                        që ta kesh kufomën e bukur...“

Nata bën protestë sociale

kurse, unë, si luledielli prirem drejt zgjidhjes...

jeta nuk më sjell përjetësinë, ndoshta

me vdekje do ta fitoj pavdekësinë...

 

PO, NËSE VDES...

 

Me shtatë plagë vdekjeje po rri gjallë

Si Sizifi po e mbaj shkëmbin e jetës

Ditët e gjata si funerale vijnë,

e më lëpijnë trëndafilet e plagëve

e pastaj ikin.

Petalet e jetës i shpoi plumbi i pikëllimit

qefinin e imazheve e shqeu tigri i dhimbjes

Po, nëse vdes...

kush do të të ruaj ty nga e liga!

Ti je e paprekur nga mëkati...

Dikush ka ndezur qiriun e vdekjes

më duhet të shkoj,

ti ktheju vetvetes, përderisa unë

                       nuk kthehem...

 

SË SHPEJTI...

 

Së shpejti do bie mbrëmja

dhe dita do shuhet.

Vjeshta do vijë

natyra do vdesë.

Edhe njeriu së shpejti

do mbarojë së ekzistuari...

Bota do mbetet pa ëndrra,

pa gënjeshtra e të vërteta

madje edhe pa Zot,

Së shpejti...

Do ekzistojë vetëm

një dritës mospërfillëse

ajo e shpresës e cila

e cila më thotë Apokalipsi nuk ndodh

                             kurrë...

 

EKLIPSI I JETËS...

 

Me njërën dorë mban shpresën

të mos i bie në dhe

me tjetrën barkun, gjoksin, kokën.

Endet brigjeve të vetmisë,

kërkon lëmoshë n’prehër të fatit.

Troket shtëpive dhe me

një melankoli skofiare dridhet ngapak

ashtu thonë; ti je materie pa shkak.

Zemra ia gatuan zhgënjimin

ditët ia gërvishtin fytyrën

bukurinë tënde të përlyer...

Ti s`po e kupton mjedisin

andaj mos përligj absurdin

Bota mondane është pedante.

Jeta jote nuk çon peshë

as sa një fije floku,

ajo pështyhet, këputet

e hidhet si lule shtogu.

Rrëmbyer i ke teshat dhe

brenga të duket tejpërtej.

U linde i tillë,

Mësove që i vogël ABC e mjerimin,

gjuhën e troshkave

vizatove në lëkurën tënde nga uria.

Aurora boreale s`vonoi,

Zoti ta shpërblen durimin

 erdhi EKLIPSI I JETËS...

 

QYTETI IM ...

 

Qyteti im, ky ishull plot iluzione

i rrethuar me detrat e kthjelltë të lumturisë

shndërrohet në betejë glatiatorësh...

Arsyet e bezdisjes të renditura n’anarki

s’japin dot sqarim...

Parfumi i barotit kundërmon mbi kokën tënde.

                                                              

Mbi rrugët e saj pa dashur bien gjethet e luleborës

e unë më kot i rrah muret e heshtjes

për të nxjerrë zë, të ulët.

Si klithje n`humnerë për „pak dritë”.

Qyteti im, ti u linde në det të lirisë

pse lejon të t'i përziejnë ujërat?

Copa bisedash shumëgjuhëshe rreth çështjes sate

Qyteti im, ti s`je lodër mes dy vullnetarësh

ti je imi.

Gjuha e dhimbjes së këtij qyteti

flet trotuareve të botës.

Bota merr vesh vetëm shqetësime të mëdha.

Në qytetin tim edhe “djalli shtirret engjëll”...

Në klasa s’bëjnë zhurmë karriget

dhe profesori me këshilla prifti nuk është më.

Ai iu ngjit “çetës së profetëve...”

Më duket se ditët digjen

                    nga zjarri i mosshpresës.

 

Më kot, unë s’u besoj ditëve të pabesa,

i lodhur jam nga predikimet e apostujve partiakë.

Kam frikë se mos më ndjekin duart

e lamtumirës së fundit për këtë qytet.

Por, edhe i vdekur do të qaj për ty qyteti im.

Nga amshimi do e dërgoj Nuhin, që të konstruktojë

varkën e shpëtimit për ty qyteti im.

Me troshka shpirti do ta ushqej pëllumbin.

E di, se ofshama e pranverës t’i preu të gjitha këmbanat

Por, jo edhe atë të shpresës.

Mbi shpinat e shekujve

Kali i Trojes i mbushur me pjesëtarë të mbretërisë

REFUGIUS..., kalon kufirin për shpëtim.

Kurrë s’dolëm nga rrëngaja e halleve,

balli me  rrudha na u mbush.

Qyteti im, ti je i fshehur në guximin tim

Por, vetëdija e pafuqisë më lidh me pranga perëndie

liria bëhet burg...

Çka i bëmë Zotit që na dënoi me një fat të tillë?

Dhe kur’ani lëshon zë libri

Zoti sheh dhe gjykon.

Ai është arbitri suprem.

Por, si ta ngushëlloj fytyrën e dëshpërimit?

Më trego ti, Konstantin me mjekër

që udhëton edhe pas vdekjes.

Po ecim drejt një kortezhi për të varrosur botën...

Qyteti im, ti u shndërrove n’Rozafë.

Të duhet një kurban për mosrrënim...

Therre gjysmën e botës atë të keqen,

therri ato që të bënë atentat kur flije,

burgosi femrat bjondine – police

që s’i ngjajnë Helenës...,

dhe varrosi.

Atëherë nuk do të rrënojnë stuhitë.

E bëj përsëri pyetjen,

vallë a e kaluam këtë pranverë të akullt?

Qyteti im, ti je i gatshëm të harrosh këtë

Stinë, por jo edhe ta shlyesh nga kujtesa,

sepse të dënon historia.

Në turmë drunjsh digjet dëshira jote, qyteti im,

Kostum flake të ka qëndisur Penelopa e Vlorës

që të kërkosh veten në llogore të fituesve, qyteti im.                            

Nga e gjithë kjo pikëpyetje më ngulesh

në dalje të rrugës, qyteti im, populli im.

Pse?



(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:




  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •