Romeo patjetër duhet të vdesë - IV. KOLONELIT KA KUSH T'I SHKRUAJË
| Thursday, 11.20.2008, 07:39 PM |  

IV. KOLONELIT KA KUSH T'I SHKRUAJË

 

Kur merimanga sulmon mizën

Herostrati

Kleobili

Para pasqyrës

Takim me vetveten

Martirët e rrugëve të shkelura

Shtëpia e shpirtit

Kolonelit ka kush t'i shkruajë

Tregim mbi tregimin

 

KUR MERIMANGA SULMON MIZËN

 

Ishte i lirë vetëm që ta krijonte një vete të përkryer. Herë-herë dukej si skulpturë e gjallë që lëvizte, se  krijesa donte liri...

Kjo natyrë për të ishte si një hapësirë tjetër, e zbehtë, magjike,  imagjinative, aspak e ngjashme me atë në të cilën po jetonte. Si ta shpjegonte këtë atmosferë? Kujt?...

Miqtë i kishte humbur si për hiç gjë: - se ishte i çmendur,  se ngatërronte të folmen e vet me atë gjermane, se ngatëronte jetën e vet me atë të GËTES... se ishte i çuditshëm! Ai nuk u ngjante të tje­rëve, se po t’u ngjante, me kohë do t’i harronte ngjarjet fatkeqe dhe ngushticat tjera. Gjithçka që shihte, i skalitej thellë në tru dhe koka sa si pëlciste nga  pamjet e grumbu­lluara e të paluara në kujtesë. Nuk ishte aq i fuqishëm dhe aq i qën­drueshëm sa mendonte. Emri i tij nuk vlente aspak, as fakti se ekzistonte, por ekzistimin ia kishte borxh dheut, i cili do e merrte përsëri në thellësinë e vet. Vdekja për të ishte jetë e vërtetë, çdo herë i tillë: i gjallë e i vdekur njëkohësisht.

Askush nga të urtët nuk ia doli të depërtonte në botën e  errët  të të çmendurve, ashtu siç konsiderohej nga të tjerët (tiranët). Mendimi se “unë po jetoj kot“ iu bë gjellë e pagjumësisë. Po në atë moshë (80 vjeç) duke rendur në kërkim të së bukurës ai bëri për vete flatrimin e krahëve të një fluture (ANA . X)... nga ky gjest edhe mushkonjat (bashkë me njerëzit ) bënin kor të njëzëshëm duke lëshuar vringëllima qortuese e të përvajshme, nga të cilat të zë trishtimi, sikur u është sosur fryma e fundit qenieve instin­ktive...

(Dalloni veten nga insektet... o njerëz!) Kulla e tij qe shndërruar në tribunë teatrore ku ato dy bënin lojra har­monike, pa digresione të panevojshme, ashtu, të lirë...

Ai për të tjerët ndoshta s’ka ekzistuar fare, ai humbi, po, po... humbi diku. U përzie e humbi në grumbullin e funeralit... nuk e di pse dhe nga e lëshoi toka... Mbetën vetëm, o njerëz, vetëm, MJERË NE...

U shua dielli i botës njerëzore, u zhduk magjistari çudibërës, i cili qe i vetmi që mundte ta shkëpusë mjedisin ku jetonte  nga vorbulla e pushtetit tiranik.

“Me Lasgushin mund të ndodhë gjithçka dhe që nga thellësia ku qe varrosur ai mund të dërgojë mbi tokë dyzi­min e tij, misterin dhe ëndrrën që e kishte kur qe gjallë, por ai “mungusei i madh“, nuk kthehet më....

Merimanga sulmoi mizën... këtë e vërejta mirë me mikroskopin e vetëdijes sime. E pashë se me shpirtin e MIZËS po vdiste edhe shpirti i POETIT. Gjithnjë në errë­sirë, në shi e mjegull, në prangime ndërgjegjesh në katër­këndësha qelqi të pathyeshëm, gjithmonë sulmi i territ do t’na verbojë...,  përderisa zhduken qeniet më të sinqerta se vetë njeriu. MJERË NE!...

Frika më mblidhet gjol në trupin tim të ri kur kujtoj kurthet e jetës së mëkatshme, të rreme, iluzioniste...

M’u desh kohë që t’i kuptoja këto ligje (abstrakte) të domosdosë njerëzore, të ushqeja kultin e MERI­MAN­GËS..., të hidhesha në kthetrat e helmuar të këna­qësisë së çastit... dhe më në fund u binda se shkaktari i drejtpërdrejtë i ketij abstraksioni, këtij kaosi të ndezur nga pasionet e vet njerëzve, këtij krimi kulminant është vetë aftësia gjeniale e TIRANIT për zbulimet e mjeshtërisë së krimit...

 

HEROSTRATI

 

Ka jetuar në një vend me mjegullira të amshueshme, afër reve, buzë qiellit të pafund, më afër Ferrit se sa Parajsës, larg Perëndisë...

Nga lartësia e tillë kishte dëshirë të flaktë të depërtojë thellësive  të materieve të imëta  të tokës. Ky depërtim për të do të  ishte ikje nga zbrazëtia ku qe mbyllur... Nga lart çdo grimcë e pluhurit rrëfente nga një ngjarje, nga një mëkat që humbej në horizontet e panjohura të peisazhit të mizave... Këto pamje jepnin një magji tipike psikopatike duke e shndërruar atë nga trajta astrale – eterne në trajtë mon­strumi. Por, ç’arsye ka njeriu të shndërrohet nga trajta në tjetrën?! Edhe pse jeta e shqetësonte si pyetje e vdekja si përgjigje ai u desh të zbresë poshtë e t’i mund të ata që argëtoheshin duke gëlltitur mbeturina mëkatësh. Pëlqente karrikatura plumbash në gjoksin e atyre që matërbonin qyqet e natës, e dinte mirëfilli se ato ishin pjesa e sëmurë e zhgjëndrrës,  kishte një siguri të katërciptë për ta. Sensi i urrejtjes, si litari i ankthit ia shtrëngonte qafën sa që një ditë nuk arriti t'i korrigjojë vibracionet e tërmetit moral dhe vrau një të tillë. Mendonte se me një procedurë perfide të tillë do të qëndrojë vetë eureka e njeriut “PËR KOHËRA MË TË MIRA“...

Në një vend ku “Ferri“ i Dantes matet me gradë celsius, në një vend ku mundi i Sizifit matet me kiloxhul, në një vend ku shtypja e Dioklecianit matet me njutën... koha vazhdimisht do lindë HEROSTRATË, të cilët do i rrënojnë tempujt e mbretërive të negacionit...

 

KLEOBILI

 

Ai ka parë botën dhe është gërditur prej saj. I formuar prej një filozofie lokale, ai theksonte gabimet e mendjes së njeriut, rivalitetin e sistemeve të fizikës, kotësitë e speku­limeve hyjnore të metafizikës, fliste për ndryshueshmërinë e virtyteve, mbi forcën e pasionve mbi shqetësimet e shpir­tit, mbi rëndësinë dhe vështirësinë e studimit të vetvetes. Nganjëherë ishte ironik ndaj botës si Zaratrustra... dhe e dinte se një ditë do të vinte në shtëpi me kokën në torbë. Ai i bënte anatomi skeptike kohës së vet, iluminizmit, i cili lulëzonte si lakër veshlepur mbjellur mbi shtresa gjeo­lo­gjike ëndrrash dhe përrallash. Mbikqyrësit “fesë“së vërtetë të njerëzve u ofronin një të mirë të mundshme, u ofronin, një miklim për  emërues më të vogël të për­bash­kët... e cili ishte e mbështetur në optimizmin e Ministrisë së të Vërtetës... Njeriu ndjehet i burgosur në një kontur gjuhësor. Në gojët e tyre të kristalta vërehen ashiqare fjalët e gëlltitura me zorr dhe veten e vështrojnë si aktinie të tejdukshme deti. Nga larg shkëlqente buzëqeshja mbretë­rore e cila i ngjante asaj të Niobës. Para saj të gjithë luhateshin të ngathtë si skelete të squllur, të përmbytur (me devotshmëri) si gjaku në një bajpas koronar me shpresë në pavdekshmërinë e shpirtit (unë jam zoti juaj...) dhe me padurim, presin prerjen cezariane të mendimit... Ato momente frymoheshin me re të krypura heshtjesh dhe pastaj hiqnin “valle ujqërish” me një muzikë hipnotike. Disa hamshorë të një race të stërvitur duke kullotur në kope tamponësh bëhen viktima të ritit kanibal, vetëm të dëfrenin perandorinë me trillimet mah­nitëse e të pafaj. Sipas gjithë këtyre shenjave koha vuan nga një alergji e rrallë. Në këto diagrame historie gjendej edhe KLEOBILI i cili shpresonte se një ditë: „pironisti do të pajtohet me skeptikun; skeptiku do gëzohet për sukseset e ateistit; ateisti do t'i ndihmojë deistit; deisti do ta shpëtojë spinozistin“; besonte ne lidhjen miqësore mes rrymave mendore. Klithma e kotësisë përvidhet korridoreve  të universit në shenjë lutjeje PËR PAK MEND...

 

PARA PASQYRËS

 

Qëndroja para një pasqyre të errët, në thellësitë e së cilës paraqitej silueta ime. Kësaj here, pasqyra  më zbulonte tjera konture, tjetër fytyrë...

Zgurdullimi i syve dhe imtësimi lëshohej pas këtij zbulimi. Rri dhe vështroj. Nuk  e di se si më erdhi bindja se unë“ nuk e njoh veteveten”... Në veprimet dhe sjelljet e saj fillova t`i lexoj gjurmët e hutesës. Trishtimi kishte bërë fole  në thellësi të shikimit tim. Më kaploi një llahtari nga pamundësia e të kuptuarit se ç`po ndodh dhe çka duhej të ndërmirrja. Filluan të më ndjekin fantazitë, kjo sigurisht është vepër e djallit.

Nuk e di pse, por ndjeva nevojë t`i afrohesha, t`ia ledhatoja fytyrën e heshtur dhe t`ia fshija çdo brengë.

Ajo siluetë e njohur dhe e dashur që është aq sekrete dhe aq e afërt m’u bë sikur ktheu fytyrën nga unë. E kisha vështirë të filloja bisedën me të, më dhimbsej mos e lëndoj me ndonjë fjalë, nëse jo edhe ta urrej, ta mallkoj...

Fjalët plot mllef ngjiteshin në pasqyrë duke e mbuluar atë me një kore të pathyeshme të paqartësisë..., dhe silueta iku, u zhduk si një fshehtësi e cila do mbetet përjetë e pazgjidhur me përmbajtje të pazbuluar dhe të fshehur në thellësitë e pamatura në thellësitë e shpirtit.

E binda veten se çdo gjë ishte fare e thjeshtë. U mblodha kruspull me këmbët nën vete dhe me shikim kah pasqyra duke pritur të paraqitet përsëri silueta...

 

TAKIM ME VETVETEN

 

Rrija midis dhome, ulur në një karrige të shembur nga vjetërsia. Çdo orendi e dhomës, pastaj muret, dyshemeja dhe tavani ta çonin mallin e një skute ku çdo gjë kalbej nga lagështia. Kokës dhe fytyrës i binte një hije që dëbohej nga tavani i plasaritur, prej nga pandërprerë binin fije kashte e grimca pluhuri. Vetëm një llambë e vogël derdhte dritë të lodhur, dritë të verdhë.

Prapa këndit të errët fshihej dera e plasaritur. Papritmas fryu një erë e lehtë e cila m’i freskoi këmbët e lagura. Kuptova se dera ishe hapur. Dikush është futur brenda, ndjehej fryma që mbytej me pamjen valëvitëse.  Po, brenda është dikush. E shihja me habi lëvizjen e hijes. Po kur ajo iu afrua llambës u bë e ndritshme, dukej si trup njeriu, i tejdukshëm, i pamasë... Kur e shikoja më me nge, me sy si të macës, atëherë vijat e krokit dalëngadalë viza­to­nin siluetën e trupit tim prej mishi, vizatonin veten time... Ishte krejtësisht si unë, trupi, duart, këmbët, koka, sytë... O Zot, sa të ngjashëm jemi! Dua që me sy ëndrre ta zbuloj këtë realitet. Skena vetvetiu filloi të qetësohet. Ai filloi të flasë. Më rrëfente  për peripecitë e njeriut në hapësira të gjithësisë, për dhimbjet, për mëkatet e pafat­shme, për frikën, vetminë,  krimet, për vrasësit e shtazëve të shenjta... Më thoshte shumë gjëra që kurrë s’i kisha dëgjuar, më fliste për një farë PËRSËRITJE TË AMSHUAR... Ishte i çuditshëm dhe hi­ste­rik. Sikur trupi i tij të ishte ndarë nga shpirti dhe ia kishte dalë të fluturonte lirshëm. Ky njeri kishte kohë që bridhte labirintheve të panjohura të trurit tim, ai ishte një ALTER EGO, i cili zhvendosi unin tim në rrathë tjerë shpirtëror për të arritur NIRVANËN...

 

MARTIRËT E RRUGËVE TË SHKELURA

 

Ngjeva brushën dhe zura të piktiroj në pikturë një pamje fëmijërie. Pastaj fillova të sodit me nge pikturën e kryer. E pashë me kurajo dhe pa këmbëngulje të lexueshme. U përballova me ato sy, gati lutës. Ashtu, padashur, ndjeva se fytyra ime krijoi frutin e buzëqeshjes. Më dukej vetja sikur zvarritesha rrëpirave të rrëshqitshme të ndonjë lumi. Mundohesha të ngjitem, por sërish humbisja.

Jeta është varrezë të puthurash, buzësh të kafshuara, gjymtyrësh të dhunuara, dhëmbësh të uritur... lidhje e marrë shprese e vendimit ku jemi lidhur e sjellur në dëshprim. Në netët e këndshme, nën dritën rrëzëllitëse të hënës, shikoja trupin tim tek notonte valëve të mëndafshta, që më përkë­dhelnin. Nuk ishin valë lumi, ishin valët e jetës që kërkonte të rilindet.

Koha është që të nisesh: o i braktisur... Ishte kjo dëshirë mizore dhe e shkurtër, më e stuhishme dhe e dehur, e vrazhdë dhe e pangopur. Kjo qenie e krijuar nga pluhuri donte ta nisë udhëtimin e vet të pafund, të përcjellë nga dhimbje të papërshkrueshme.

Do t’i pushojë këto dhimbje të kristalizuara; do të përpiqet ta dëgjojë jehonën e zërit të Perëndisë; do të nxjerë nga robëria e zbrazëtisë trupin e vet fizik; do të depërtojë në pamjet e krijuesve anonimë dhe pastaj t’i ndjejë thellë në shpirtin e vet ato vizione.

Qenia nga pluhuri që bënte rrugë nëpër përfytyrimet e mia e pa trupin e vet duke u kalbur në zallin e gjallë dhe në fund u bind se ishte vetëm një kroki e vizatuar nga pluhuri që të verbonte sytë. Njeriu në gjithë atë korpus vullnetarësh është një zhytës i zbehtë, i verbuar, përpëlitje e mjerë, shpikës i humbur, krahëror i ruajtur nga dheu...  sindrom lodhjeje.

 

SHTËPIA E SHPIRTIT

 

Një varg dritash mendimi më çon tek një portë prapa së cilës fshiheshin dy kthina. E para: kthina e së keqes...

Ngjarjet dhe përjetimet zvarriten pas meje si lecka të hudhura nga ditët. Me hapa të ngadalshëm  përvidhen drejt së kaluarës – botës së brengave. Aty gjithçka ka pamje dëshprimi e ftohtësie. Njerëzit janë të dyshimtë, askush s’ndjehet i sigurtë, madje as në shtëpi të vet, sepse besimi qe zhdukur që moti, ngadhnjente absurdi, çmendia dhe pasiguria.

Kur vinte nata, binin në gjumë me këmishat e çara e të padukshme të frikës. Një zhurmë e vogël  ta davariste dremitjen dhe kjo mjaftonte që heshtjes t’i jepte pamje ankthi. Qeni i tmerrit kishte nisur të lëvizë. Ai ishte zgjidhur dhe askush nuk mund t'i kundërvihej përparimit të guximshën të tij.  Zogu i kurreshtjes nis të të ngacmojë. Ç‘po ndodh? Përgjigjja e vetme do të ishte qortimi i heshtur, lëngimi i qetë apo mallkimi i pafjalë. Duar trishtimi ta zënë fytin dhe ti vazhdon të ushtrosh durimin në bodrum. Mbështjellur me pëlhurën e ankthit afrohesh pranë dritares dhe sheh meteorë plumbash që bien pa adresë, dëgjon klithma që zhgarravisin qiellin.  Frikësohesh.  Ajo frikë të mposht, e di.

Të nesërmen ngritesh,  për t’i mbledhur mbeturinat e atentateve, për t'i varrosur edhe atë me shpejtësi dhe me pak njerëz, sepse lehtë mund t’u bashkohesh. Kthehesh me vrull në shtëpi. Rrugës kthen kokën pas dhe sheh një pyll gjigant me njerëz që kalojnë kufirin për shpëtim. Por ti, mbetesh akoma në vatrën tënde. I përmbahesh bindjes dhe besimit tek Zoti ...

E mbyll derën si në ikje. Me shpresë për të mos u kthyer më në të. Në të majtë kam kthinën tjetër: kthinën e të mirave. Pres me erudicion të hyj brenda. Aty më pret ardhmëria, më presin krahët e hapur të befasisë, më pret liria...

Të dy kthinat, bashkë me atë korridor të ngushtë ku futeshin shpresat përbënin shtëpinë e shpirtit nga dritaret e së cilës rrjedhin ujëvara kujtimesh...

 

KOLONELIT KA KUSH T'I SHKRUAJË

 

I burgosur në qeli të qelqtë me pendë mundohesha t’i hiqja një fashë dhe ta mposhtja faqen e egërr të kohës.

Po shkruaj mllefshëm. Ethet e ndryshimit më kanë kapluar dhe strukem në një guacë vetmie. Aty shoh korbat e zi që mundohen ta mundin bardhësinë; shoh lulëkuqen së cilës i mungojnë ngjyrat e shpirtit, shoh buzëqeshje të ndry­dhura në kafaz dhe njerëz të vrarë nga vetvetja ...

Dita kriminale e veshur me pancir vinte e heshtur për të krijuar zhurmën. Po marr frymë thellë si deve e etur, vetëm që t’i shpërndaj ujërat e së tashmes në të kaluarën. Ndjej një ftohtësi metalike dhe ngrihem me vrull nga dremitja. E vërteta kërkon të dalë nga qenia ime, nuk dua të vuaj me dënimin hyjnor, s’dua të jem MENDJE­ROBË­RUAR, di se jam personifikimi i viktimës së ardhshme tipike, por, dije ti, LUCIFER, se unë rrënjët i kam nën tokë dhe marr lajme nëntoke... Nuk më ndjek më vetëdija e pafuqisë, jam hero mitik dhe me ty (tani) do luaj si me vetëtimat... Tani kur gjarpri i LAKOONTIT të afrohet pranoje dënimin e ATENËS..., e meriton !

E kuptoj se prapa buzëqeshjes sate rri  një pikëllim i fshehur dhe  mos kërko ndihmë nga ZOTRAT e tu paganë se s’të ndihmojnë dot. Dje ishte aq optimist sa shihje lule n’shkretëtirë, po sot...?  Heroi i nëntokës bën zhurmë e cila ta mërzit timpanin e veshit, albatrosi i rrëzuar sot u ngrit t’ia djegë hundën MARINARIT... Dikur ti hudhe zjarr në ishullin e pafajësisë, ku jetonin shpirtërat e virgjërr, dikur ti i shkaktoje orgazëm estetik miletit, tash je pushtuar si Troja përbrenda, falë gjenialitetit të ODISEUT...

Mëkati të xixëllon në ballë dhe dikush të para­lajmëron krizë të vetëdijes, atëherë të pamundësohet shqip­timi i klithmës tënde: MJERAN...! E dua të vërtetën më shumë se Platoni. Feniksi m’i mori brengat e m’i ktheu në bukuri të cilat kullojnë një ylber me të gjitha ngjyrat e shpirtit.

TANI KOLONELIT TË MARKESIT DO T’IA NJIHNI DEKORATAT E TRIMËRISË...

 

 

TREGIM MBI TREGIMIN

 

Nga dritarja shikoja shiun që binte në formë të litarëve të qelqtë që thyheshin nëpër pullaze, përplasesishin të valë­zuar nëpër xhamat e dritareve duke i goditur ato në formën e rënies së kamxhikut.

Rigonte pandalur. Sikur ca duar përrallore i milnin vazhdimisht gjinjët e lëvarur të qiellit.

Me pëshpërimen e erës hyra në dhomën e shkrimit. Vura kokën mbi tavolinë dhe mbylla sytë për të menduar më lehtë. Ndjehem krejt i tepërt, i panevojshëm si ai gurri i kuq që rri në Përroin e Thatë, i cili tretet çdo ditë pa patur kurfarë fuqie të ndryshojë rrjedhën mijëvjeçare të ujërave...

Mbi tryezën  e drurit më presin letrat e bardha. Nuk i kam numëruar sa janë, por lus Zotin t'i mbush të tërrat; kam aq shumë gjëra për të dëshmuar; të cilat s’ia them dot askujt. Vetes jo që jo. Dhe unë kam për t'i shkruajtur të gjitha. Do t'i nxij gjithë ato letra që kam. Do shkruaj deri vonë.

“Era shpërndau flokët e  mjegullave pas qafës së malit dhe në vend të tyre solli ca sorra të fëlliqura. Ai muzg me lulegjaku u njëllos me pllanga të zeza, të zeza sterë, që pillnin tmerr si në pikturat ekspresioniste. Qielli u mbulua me re sorrash që paralajmëronin ndarje, ethe, vetmi...

Më rëndoi një gravitacion i çuditshëm shpirtëror. Dhimbja e cila më stërpiku me ngjyrën më të zymtë të pikëllimit më solli në vete. Mbase ndjeva nevojë për prehje vetëmashtruese, mendja ime sikur dezertoi nga skena e tillë morbide dhe u nis drejt shtegut utopist. Tani nuk do më vinte çudi sikur nga ai qiell të shfaqet vetë djalli... Dhe ai u shfaq në formën më konkrete të njeriut. U takuam si dy re në shtrëngatë shiu...”

Fantazia ime e lodhur nga kërkimi i fjalëve nëpër natë, harbohet sakaq. Një vetëtimë që kaloi pranë dritares  sikur ma bëri me dorë. Tregimin që po e shkruaja  sikur po e përjetoja. Kam shkruar pak kurse ndjehem i lodhur sikur të kisha mbushur faqe të tëra. Megjithëatë s’dua të pushoj. Kujtimet më ngatërrohen; më përzihen ngjarjet, kohët, njerëzit. Kohët sidomos. Flas për  të kaluarën a në letër kam shkruar të tashmen. Kam frikë mos më paraqitet ai, ai... djalli i tregimit...

Por tek e fundit ç’farë rëndësie kanë të gjthë këto gjëra? Unë thjesht kam dëshirë, kam nevojë të shkruaj, ta derdh atë energji të grumbullar me vite....

“U takuam si dy re në shtrëngatë shiu. Edhe pse të dy njerëz, dalloheshim, ishim krejtësisht të kundërt. Elektri­citetet shpirtërore na  sollën afrimin dhe menjëherë vetë­timat...”

Menjëherë mu  kujtua ajo vetëtima e mëparshme që më përshëndeti. Ishte ky sinjal i mirë apo i keq?

Nuk e di...

“Me majën e shpatës së DEMOKLEUT (që i ngjante lapsit tim), grisa qiellin e sorrave prej ku hyri dritë e dielltë...

U verbua djalli. Ai nuk e do dritën, është mësuar në terr të mpiksur.

Ua dorëzova sorrave me idenë e moskthimit.” Hë, nuk kam shkruar edhe aq pak. Këto shkronja të zeza  e të ngjeshura, si mizat e dheut, përbënin ushtrinë time, mbu­rojën më të fortë. Ato më ndihmuan ta përzë djallin prej UNIT tim dhe t'i them të keqës HASTA LA VISTA...

Të urtët thonë: ”pas çdo shiu del dielli” dhe unë ngushëllohem në të, edhe pse pata një natë të sikletshme.

Ishte kjo një botë e harruar mes një libri me shumë fletë ku çdo gjë është e veshur me arna përrallash e legjendash fantastike. Më është varur gjumi për qerpikësh, nga sytë më kullojnë ëndrrat, kurse tregimin që sapo e mbarova e lagu shiu...



(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:




  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •