Mëmë Tokë
| Tuesday, 01.09.2007, 11:58 PM |  

   Unë i etur kam qënë përherë
   të shkel në toka
   të pa shkelura ndonjëherë.
   Nëpër qiej të ngjitem,
   ku asnjë shpend s'ka fluturuar.
   E në hapësira të endem
   ku drita ende s'i ka përshkuar.

   Në kaltërsinë e tyre
   të rend, të rend,veç të rend
   e kurrë të mos afroj.
   Me një qëllim në mendjen time
   burimin e Blu-së të kërkoj.

   Si një shtëllungë tymi
   të ngjitem në ata qiej.
   Të shkoj tepër larg,
   gjersa veten mos ta ndiej.

   E atëherë
   një frikë e mistershme të më pushtojë,
   ku tjetër jetë asgjëkundi të mos takoj.

   
   Dhe pendimi për brenda meje
   të më qortojë si dem i tërbuar.
   Thellë, shumë thellë ta ndiej mëkatin
   që prej Tokes kam shtegtuar.

   Shpirti të më raskapitet
   e duke u përpëlitur të më gulçojë
   dhe si i çmendur
   drejt horizonteve të pafund të vrapoj.

   Gjersa Bluja papritur
   të tretet në një bardhësi.
   E unë i friksuar të kuptoj
   se po futem në një tjetër qiellësi.

   Dhe atëherë o mëmë Tokë
   si e thyer prej durimit
   forca jote të më tërhëq.

   Unë i përgjumur të bie në humnerë,
   por kurrë të mos vdesë.
 
   Të ndiej nga lart
   aromën e brigjeve të tua,
   që kundërmojnë erë jetë.
 
   E zemra të hidhet përpjetë në kraharor
   si një foshje kur nënën ka gjetë.

   Të bie e të përplasem i gjithi pas teje,
   si një kandër që bie për tokë.
   E të mos ndiej dhimbje aspak,
   por veç mall, mall, edhe prush, edhe lotë.



(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:

Other news:



  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •