FLORA SELA - KASTRATI: VAZHDOJ TA KЁRKOJ TЁ NESЁRMEN - III E VËRTETA E VRARË, LËNGON NË MISTER
| Monday, 09.14.2009, 10:27 AM |  

E NISIM NGA FILLIMI

Në pikëtakimin e jetës pa gjuhë
Thyejmë binarët e heshtjes me heshtje.

Shkëmbinjtë ringriten në brendi
Në shpirt errësirë dhe rrjedha gjaku!

Dëshirat tona plot zgavra.
 
Në pikëtakimin e ditëve kotësi
Humbellat zgjohen domethënie për shpalimin
E verteta e vrarë lëngon në mister!

Gëzimi i mbetur pezull në çaste
Për një emblemë të buzëqeshjes së shpërndarë
Për një mirupafshim pa lamtumirë
E nisim nga fillimi!...

NË DRITËN E PAMJES - BLERIMI

Në dritën e pamjes - blerimi
Shtrohet në syrin e përlotur
Pa lamtumirë dalin ndarjet e largohen shpirtat
Vetëm kujtimet qëndrojnë në ngujim!

Në pritje mbesin përshëndetjet me lahuri dashurie
Gjithçka lëviz, tronditet toka nën këmbë
Se shkojnë vërdallë të ndeshen e të përqafohen
Shpresat e vrara të jetës!

Një muzg si vel shekullor duket në pamje
Edhe kështu ishim të lumtur në qëndresë!

Në interpretimin e rolit aktori pa fjalë
Përkulet për ndodhinë.
Largësia ia qartëson pamjet e një vallëzimi!...

NUK JEMI AS DETËRA
AS SHKRETËTIRA RËRE

Copa - copa pamjet e mjegullta të qiellit, ecin
Në rrjedhën e rrugëtimit diktojnë
Se sytë e lagët me lot lëvarur për qerpikësh
Rikujtojnë  dashurinë.

As kështu nuk arritëm tek niveli i harresës,
Në pranim të ndodhisë gjithmonë kujtimi
Me detin e mallit kurorëzon pikëllimin në shpirt.

Nuk jemi as detëra as shkretëtira rëre
Por lindim e ngrisim frymëzimet në këngë agimesh.

Unë dhe Ti dy plagë kohe për të shëruar zemrat
Pas dhimbjes që kanë veç e veç!...

NË MESJETËN TONË

Në mesjetën tonë blerimi i përgjakur
Nuk është pikëndalim i synimit për mposhtje!

Nuk mjafton kjo rënie por duhen rënie serike
Për të gjetur shtegun që shpie rrugës së dritës?

Patjetër të nisin udhëtimet, të arrihen synimet
Dashuria ia ngjesh skeletit gjithë trupin blerim!...

E NISNI NGA FILLIMI

Në vështrim të yllësisë jam
Edhe diellit ia shikoj mangësitë.
I shterron energjia dhe rënkon në vetëmi
Sa herë që kërkoj unë prehje për këngë drite!

Brënda kafkës më mungojnë telat e zgjimit,
Mbështillen lëmsh idetë dhe dalin fjalët,
Të krijojnë oqeanin e mendimeve në skuta
Ku rrijnë e mendohen të dashuruarit!

Edhe portreti i gjyshes, i gjyshit - bëjnë hije,
Si dinosaurë kohe kanë lanë amanetin:

-    E nisni gjithçka nga fillimi!...

KUR AI ËSHTË I QETË

Edhe në shtratin e vdekjes përjetuam parajsën
Shekujve kënduam me shpresë.
E pritëm çastin për njeri - tjetrin
 U pamë ndonjëherë? S’kujtohem!

Megjithatë, endem shtratit të butësisë
Me dënesje: Të dua!. Pranë gjithçka e drobitur.

Idila e pritjes është harku ku gjithësia
Ka kuadrin e shëmtisë së bardhë.
Vështrimi më bën të vij me këngë!

Kur Ai është i qetë thellë brënda meje -
E ndjej një hark,
Veç tokës e hapësirës…

KRIZANTEMAT E DIMËRIT

Nganjëherë bëhem pre e buzëqeshjes!

Përndriten pamjet se dua t’a shoh
Të flas për gjëra që vrasin shqetësimin!

Rrëzëllima vrazhdësie më dalin në prita.
Vetmia duartrokitë pandalë!

Jemi bërë qenie të kthyera shpinë më shpinë
Me fytyrat që s’e shohin njëri-tjetrin.

As zëri i lotit, prej syrit nuk ka jehonë
Mbi çarçaf  të jastëkut nuk ujit lule pranvere.
Krizantemat e dimërit mbjellin acar!

Jam unë që rikujtoj dhe harrohem.

Do të zgjohem sërish e ndritur në legjendë!...

GJUHA JOTE BRENDA SHPIRTIT TIM

Ndonjëherë, si asnjëherë!
Përkulem siç paloset një letërkujtimesh në arkë.

Është heshtja e zambakut që e ruan një plagë.

As gjuha jote brenda shpirtit tim
Nuk ia prish kuadrin botës që shpotit
As zëri i bilbilit se ka tingullin që duhet
Se çelësi i notave nuk ka nota të tilla!

Në bregun e arritjes jam diçka unikate
Në Varkën e Noes – risi!...

NË ENHALLON …!

Në Enhallon riciklonim pijet si ditët e jetës
Duart e shtrënguara në sofër sa pak i mbajtëm!

Në shfrim ankthi sërish aty ripërtrihej premtimi
Se koha që na vrau njëherë nuk e gjykoi krimin.

Nëpër shtëllunga tymi dhe zëri i binjakëve
Me petën e jetës ngritej mbi dheun e hijes erëmirë!

Ia marrim nga pjesa e saj për një ardhmëri.
Kudo që të jemi, të flasim gjuhën e urtisë,
Mos bëhet shkarje përmes kufirit ndarës!

Ajo bëhej vetëdie, trupat tanë mbërtheu.
Unë Euridika e Ai Orfeu!...

ATY MBILDHEN PLAGËT…

Mos pandehni se ngjyrat e jetës i lexoni
Derdhen hapsirës se shpirtit krijojnë oqeane!

Aty mblidhen plagët, dhe njollat e gëzimeve,
Nuk vdesin! Por mbesin në kujtime!

Kur e shoh shfaqjen si dëborën e brishtë,
Më dalin yjet që enden lartësive!

Jeta rënkon unë përjetoj habi!
Shkronjat e saj - akoma nuk i di!...


(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:




  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •