Poezi nga Kujtim Morina
| Tuesday, 10.06.2009, 02:50 PM |  

Kujtim Morina

 


HËNA
 
Krisi hëna
Si një poç i madh prej argjendi
Copëzat e saj ranë në kumbimin e mbrëmjes
Ku i mblodhën shtegtarët e natës
Që i mbartin mbi shpinë si zjarre të vegjël

Toka u platit në një vegim të shuar
Plasi terri nga vrimat dhe skajet
Sytë e njerëzve që vështrojnë qiellin
Për t’i shpëtuar humbjes së zgavrave
E krijuan sërish atë, hënën
Krijesën tonë të venitur
Të hirtë e përgjimtare
Të largët e të rralluar
Herë të plotë e herë përgjysëm

E krijuar kështu natë për natë
Ajo s’është më e thyeshme
Zbehet veç nga afrimi i mëngjesit
Kur të lodhur njerëzit
 I kaplon gjumi

 


ORA

Tik-taku i pandërprerë i orës
Më zgjon nga angushtia dimërore
Dhe nga qerthulli i plogështisë
Kur kryhet cikli i plotë 60 minutësh
Akrepat lëshojnë një tingull lajmërues
Dhe pastaj ngjiten lart apo zbresin poshtë
Në rreth rrotullimin e tyre kobndjellës

Tik-tak, Tik-tak
Kur jemi vetëm e dëgjojmë më mirë
Ora ecën në sinkron me zemrën
Si miu që bren sendet pa pushim
Dhe pastaj sheh se s’ka mbetur
As vend për të futur kokën

Sidomos ora që varet në mur
Seç ka të përbashkët me fatin tonë
Të varur në blunë e hapësirës
Që përkundet nga rrymat ajrore
Dhe nuk e di as nga vjen e as nga shkon

Gjithkush e ka orën e tij të mirë apo të ligë
Ata që nguten ta arrijnë sa më shpejt
Nuk shtojnë veçse rrotullimet


DIELL I ADHURUAR

Lamtumirë o dielli im i adhuruar
Që shket ngadalë në honin e mbrëmjes

Po kthehesh në zanafillë me shkëlqimin e humbur
Duke bartur me vete kujtesën dhe ikjen
Vezullimin e syve të ndritur së largu

Qenia jote e përgjysmon hapësirën
Teksa fshihesh pas kreshtave e majave
Ose në vijën e përgjakur të detit të valëzuar

Perëndimi po digjet në spektrin e ngjyrave
Në mallin e përgjërimin e pasosur

Rojtar i mynxyrave dhe besnik i planetit
Ti endesh pa drojë nëpër gjethnajën e ditës
Me mallkimin e përskajorëve hedhur krahëve

Regëtijnë shkëndijat e fundit, krijesa të çiltra
Në horizontin e ardhmë që më nuk qesh
Shëtisin gjer vonë hije kalimtare
Gjersa muzgu në sfond lajmëron për mbylljen



NATË DIMRI

Asgjë nuk e prish kujtimin e vrenjtur
Që kridhet heshtur nëpër netët pa zë
Dhe vikamën lajmëruese që fshihet në re

Pas perdes së mjegullt të shiut të pritjes
Ëndërrimet lakmojnë syun vegimtar
Që përgjon në etjen e turbullt të natës
Çastin fatlum që i druhet qenies
 Lotin fluturues në delirin e fundmë

Ka mbetur veç në një anë xixëllues harrimi
Në shtigje që bartin keqardhje të vetmuar
Një dritë e vagët rend nëpër natë
Me nektarin e pavluar që soset së largu

Mijëra jetë përgjërojnë me mallin e kristaltë
Mallkimin e heshtur që nuk iu dha ditës
Dhe frikshëm ndjekin ëndjen e fillit
Të ngatërruar qysh në rënien e muzgut

Asgjë, asgjë nuk do ta shpëtojë përçartjen e humbur
Që u tret si flatrat e një të dehuri
Në orët flakëruese të marrëzisë së vonë



LUMI I DASHURISË

Përditë e ushqejmë lumin e dashurisë
Që e krijuam diku mes nesh
Kujdesemi t’ia rrisim prurjet
Duke ia shtuar rrjedhat e rrëkezat
E pastrojmë nga ashklat e mbeturinat
Që uji të jetë i pastër si kristali
Ditën e ushqejmë me fantazi të shfrenuar
Dhe natën me ëndrra guximtare

Pastaj dalim bashkë e lundrojme në një varkë
Në lumin virtual të dashurisë
Velat i lëvizim me radhë
Djegim afshin përvëlues
Kolovitemi deri në mbrëmje vonë
Herë me not e herë me varka të vogla
Ruhemi kur i afrohemi gjireve të thella
Se mos mbytemi
Eshtë e rëndë mbytja
Në lumin e kaltër të dashurisë

 

 

LAVJERRËSI

 

Përkundet në ankthin periodik

Në magjinë e vjetër të rikthimit

 

Qysh pa e arritur skajin

Shtytja e qëllimshme ia ka caktuar rrugën

Derisa të qëndrojë në pikën e vdekjes

Ose fundit të parashikuar

Në pritje të goditjes tjetër fatale

 

Vetmitari e ka gjithnjë mbi krye

Teksa e sheh veten të varur

Në pengun e hapësirës

Pa idenë fikse të lëvizjes

  

 

MELANKOLIKE

 

Po bien engjëjt e lodhur një nga një

Në gjumin e ëndrrave pambarim

 

Përskaj lumit të trazuar të zbulesave

Zgjohen kujtime të mëndafshëta ajrore

Që gumëzhijnë me zëra të mekur

E më thërrasin paprerë në vesh

 

Në një qoshk të pazdritur të mbrëmjes

Dirgjem pashpresë i lidhur nyje

Kundroj skalione resh të hapësirës

Tek afrohen ngadalë si ushtri zulmëmadhe

Duke mbytur largpamësine dhe hijen

 

Një soditje e fundit e përmallshme

Feks rrëmbyeshëm në sytë e ngurosur

Akoma s’e ka humbur shijen a aromave

Dhe inercinë kryeneçe të dritës

 

Nën këtë fundosje pa kushte të muzgut

Rri e përgjoj veten time të pranguar

Kërcënimit të heshtur të vetmisë

Nuk i trembem më si më parë

Me këtë tufë kujtimesh e përjetimesh

Që enden në një zonë rrethuese

 

 

NË FOLENË E DËSHIRAVE

 

Sërish u ktheva në folenë e dëshirave

I zmprapsur nga pesha e pamort e humbjes

Lotët m’u thanë brigjeve e rrëpirave

Si hije e varur pas muresh

 

Në agim erdha në cakun e mocëm

Dhe s’mbolla në ara thonjtë e pendimit

Përkëdhela dëshira të pafajshme

Në ritin e lashtë të kthimit

 

S’guxova të iki prej syve paqtorë

Tundimi qe i lashtë, kreshpërues

Netëve të gjata me shkëlqim hënor

Përkundem me ankthin largues

 

Gdhenda fytyrën prej akulli e heshtjeje

Sy të nemitur me dëshira të vrara

Vetë u fsheha pas trungut të një peme

Të mos m’i shohin ëndrrat t’ përndara

  

 

NË PRITJE

 

Eci nëpër kolonat e së keqes

Me shtrojën e hutimit përsipër

Prapa më rri pikëllimi i vjeshtës

Dhe ankthi i orës së nisur

 

Lexoj në afishe mungesën

Castet si gjurmë të mbetura s’trokasin

Hijet e ikura në mur mbështeten

E shterrin përhumbjen e më tej s’e ngasin

 

Pres rikthimin e vegimit të shkelur

Që vonë e pashë të endej mëngjezesh

E ndoqa tek shëtiste valëve të dritës

Derisa m’u fsheh nga sytë e mendjes

 

Ndoshta s’e gjej në treva të gjithkujt

Tek shkuli pa drojë rrënjët e harrimit

Më kot e kërkoj kur e di që s’vjen

Ethet e padurimit ndoshta s’e lënë

 

 

ENGJËJT

 

U nisa në kërkim të engjëjve

Kaptova male e dete

Fusha e lugina

Pas një udhëtimi tepër të lodhshëm

Ndërsa po jermohesha në muzg

M’u fanit një pamje e mjegullt

Që po më afrohej ngadalë

E prita më kot gjithë natën

Derisa m’u kthye në një lugat të frikshëm

 

Takova shumë njerëz, të të gjitha

Ngjyrave, racave, besimeve e bindjeve

Gjeta plot shokë të mirë që zoti

S’i kishte lënë pa një ves a të metë

Njoha të tjerë që po të bëja krahasim

Mund të ngjasonin me djallin vetë

 

U riktheva në shtëpi dhe zbulova

Engjëjt e mi, dy vajzat e vogla

Dhe u binda se engjëjt s’mund të jenë

Ndryshe, veçse të vegjël, të pafajshëm



(Votes: 3 . Average: 4.5/5)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:




  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •