Fatmir Musai: Dhe engjëjt simulojnë - Tregim
| Tuesday, 10.13.2009, 10:23 PM |  

FATMIR MUSAI

DHE ENGJËJT SIMULOJNË

Tregim

    Kishte më tepër se një vit që rituali i daljes së tij në mëngjes nga shtëpia ishte  plotësuar me një detaj të ri. Aty në fund të rrugicës së kalldrëmtë, tek harku i bërrylit ku fillonte rrugica tjetër e asfaltuar, e kthyer tashmë në shitore fruta-perimesh nga fshatarët, ishte ngulur një lypës dymbëdhjetëvjeçar. Ishte pikërisht funksioni i ri i rrugës ai që kishte joshur dhe lypësin e vogël. Një simbiozë spontane: Për sa kohë të ishte tregu rrugor, aq do të qëndronte në pritë dhe lypësi, ndërkohë, në se vinte një ditë dhe s’do ta shihje më dymbëdhjetëvjeçarin, do të ishte e sigurt që rruga e kishte kaluar fazën e tranzicionit.
    Nuk ishte se ai u jepte para të gjithë lypësve që i dilnin përpara. Por, me këtë të riun, ndryshonte puna. Jo se ishte i pari që i priste rrugën, as se tashmë ishin komshinj. As s’e kishte mësuar që ai ishte jetim. Nuk ia shtonte dozën e keqardhjes paterica që e ekspozonte dukshëm mbi sofatin e derës së teto Lenkës, as edhe boshllëku i këmbës së pantallonit të djathtë që shtrihej para tij, edhe si një pëllëmbë mëshire, edhe si një gjuhë e stërmadhe lope, për të përfshirë të gjitha ato që do t’i hidhnin kalimtarët e shumtë. Jo dhe jo! Enigma qëndronte tek diçka engjëllore në krejt portretin e tij. Një përvujtëri bindëse, pa fjalë grishëse për t’i hedhur diçka, nga ato zhargonet e gatshme që i kishte mësuar përmendësh nga turma e lypësve të tjerë. Sidomos sytë e tij kishin një trembje të përhershme, sikur po bënte diçka të turpshme, deri në sakrilegj.
    Lypësi i vogël i sokakut ishte ora kronometrike e hapjes dhe e mbylljes së orarit zyrtar të tregtarëve të fshatit. Ai ulej mbi kartonin e vet ngjyrë kafe që kur fekste agu i mëngjesit dhe ngrihej dhe e merrte atë me vete vetëm pasi ikte tregtari i fundit, atëherë kur muzgu fillonte të bëhej i plotë. Kurrkush s’e kishte parë duke ecur me patericën e tij të vogël. Kurrkush s’dinte të të thoshte se ku hante e ku flinte. Teto Lenka e kishte vënë dorën në zemër dhe e kishte lejuar “të punonte “ nën strehën e portës së saj që, së paku, të mos e lagnin shirat. Por edhe blerës të ndryshëm, në mos qindarkat e xhepave, s’mëngonin t’i hidhnin në kanistrën që mbante pranë, fruta e perime nga çantat e tyre të mbushura dingaz. Monedhat përziheshin me mollët e veshulët e rrushit, me domatet e karotat, me ndonjë misër të pjekur apo kokërr ftoi, me gjithçka që zgjonte mëshirën e kalimtarëve. Thuajse çdo ditë kanistra mbushej plot dhe, dikur ai bëri çudi, se si mundej me atë patericë ta ngrinte e ta çonte mundin e ditës në kasollen e vet të vogël?! Kureshtja bëri që në muzgun e një dite, duke qëndruar enkas në vëzhgim, ai të shihte gjithçka: Një moment kur në rrugë nuk pipëtinte xhan-xhin njeri, Benz-in që qëndroi para lypësit të vogël, siluetën që hapi bagazhin dhe…, ç’tmerr, por njëkohësisht, pavetëdijshëm edhe një drithërimë gëzimi e përshkoi të tërin. Gjuha e varur e lopës u mbush e u drejtua, u ngrit në pozicionin vertikal dhe, pa ndihmën e patericës, e dërgoi kanistrën e mbushur dingaz në bagazhin e makinës! Më pas, më tepër me kërcim se sa me hap, lypësi i vogël rrëmbeu patericën dhe u zhulat në derën e pasme të hapur të benz-it.
Që nga ai moment ai vendosi të mos i hidhte as sytë batakçiut të vogël. Por ishte e kotë. Vetvetiu këmbët i ndaleshin para sokakut të tij dhe vështronte sytë e trembur, të cilët, sikur kërkonin ndjesë për fajin e pafalshëm. Do të mbetet vërtetë ulok, mendonte. Tërë ditën me atë këmbë të njomë nën vete, për të realizuar simulimin! Dhe fuste dorën në xhep dhe e zbrazte nga qindarkat. Më pas, pasi bënte disa hapa, sërish pendohej. Mëshirë për kë? Për atë birbon me benz! Se gjithçka përfundon tek ai barkderri! Të paktën frutat e perimet duhet t’ia japë fëmijës, thjeshtë për ta rikuperuar për xhepat e tij!
  Shtirje, mendoi. Gjithandej mashtrim. Edhe atje ku ke nevojë të derdhësh një lot, të zë frika se më pas do të qeshin me lotët e tu! Por lypësi i vogël nuk do të qeshte me mëshirën e tij. Ajo e tija s’ishte mëshirë, ishe dhimbje. Dhe këtë e shihte tek sytë gjithnjë të turpëruar të simulantit me patericë, të cilët, sikur i kërkonin me ngulm, me përgjërim, ndjesë! Madje, mendoi, ai është vetë i kryemashtruari. I kryemashtruar nga simulanti i madh, nga ai barkderri me benz. Madje, i mashtruar nga një botë e tërë simulante!
… Atë ditë tragjike për lypësin e vogël, edhe pse kishte marrë një honorar të mirë, ai i hodhi monedhën më të madhe të mundshme që kishte në xhep, njëqind lekë. Nuk kishte bërë as disa hapa, kur ndjeu zërin e alarmuar të fëmijës: Jo atë, jo, patericën jo!
Rrëmbimthi ktheu kokën. Skena që pa ishte rrëqethëse. Lypësi i tij, i rrëzuar mbi kalldrëm, mbante me të dyja duart gjurin e përgjakur. Atë gju që tashmë e kishte nxjerrë lakuriq nga mënga boshe e pantallonit. Me duart e ndera në drejtim të disa djemve të lagjes që qeshnin me të. Ndërkohë, ata ngrinin lart patericën e tij të vogël, si simbol të heroizmit të tyre, sikur të kishin zbuluar korrupsionin më të madh qeveritar. Ai i shkoi pranë me nxitim. Kalimtarë të shumtë të asaj ore filluan te grumbulloheshin dhe ai dëgjonte copëra batutash: I shkreti, ç’kanë me të?!… Hë mo, se nuk qenka sakat!… Na paska gënjyer të tërëve!…
Ai u përkul edhe më tepër mbi djalin dhe vuri re se gjuri i fshehur, i stërmadh për atë këmbë të hollë që kish mbetur gjithnjë në hije, ishte dërrmuar keqas. Dy të çara të thella ia kishin bërë lulëkuqe kupën dhe disa pika gjaku vazhdonin të binin mbi gurët e kalldrëmit. Nuk do të mundet dot më ta përthyejë këtë gju për të vazhduar punën, mendoi ai me një ndjenjë revolte që sa vinte i rritej. Është ngritur vrullshëm për të marrë patericën e rrëmbyer, ka harruar simulimin, por këmba e fshehur, e pamësuar me ecje, e kthyer më tepër në një rudiment, nuk e ka përballuar dot as peshën pupël të trupit të tij dhe ai ka rënë mbi sokakun e kalldrëmtë. Tashmë, ka të ngjarë që ai të jetë një i papunë. Barkderri do ta flakë, jo në sokak, por në ndonjë baltovinë! Dhe, çuditërisht ndjeu dëshirën që tutori të vinte aty në këtë moment, vetëm për t’u treguar vendin atyre që ende vazhdonin të qeshnin me trofenë e zbulimit të tyre, sepse ata i kishin prishur biznesin! Por vetëm kalimtarë me indiferencën e kureshtjes, që vinin e iknin e asgjë më tepër.
- Më fal, xhaxhi! Na, merre njëmijëlekëshin që më dhe sot!… - ndjeu ai zërin e lypësit të vogël dhe dorën e zgjatur me  monedhën që i kishte dhënë para disa çastesh. - Unë e di që jam i keq!
E ndjeu që sytë iu rrëmbushën e iu bënë të lagësht. Nuk duronte dot më.
- Unë e di!Unë gjithmonë e kam ditur!… Ti je ëngjë1l! – bërtiti me zë të lartë, edhe pse gjindja përreth tij lëvizën të befasuar dhe e hapën rrethin. – Ti nuk je gënjeshtar, nuk je simulant! – thirri me duf, duke iu drejtuar më tepër atyre që rrinin në trotuarin matanë me patericën e vogël në dorë. – Ju jeni simulantët e vërtetë, ju që po bëheni burra dhe hani qyl në kurriz të familjeve tuaja!
    Askush nga ata që ishin rrotull nuk tha një fjalë të vetme. Sikur të ndodhte, nuk e dinte as vetë se ç’do të kishte bërë! Me lypësin e vogël në duar, i cili shtrëngonte fort patericën që ia kishin sjellë, ai shkoi drejt shtëpisë së tij, disa dhjetëra metra më tutje. Në atë distancë të kalldrëmtë, sikur ta nanuriste për ta vënë në gjumë, ai s’pushonte duke i thënë: Ti je engjëll! Dëgjomë mua! Pse, engjëlli s’ka simuluar, nuk ka gënjyer? Ku i gjeti krahët që fluturon?! Ti s’ke krahë vërtetë, por ke patericën tënde të vockël. Ajo është krahu yt për të fluturuar në këtë botë ku duan të të flakin! Ja, unë do të të tregoj një përrallëz të vogël, një përrallëz që do ta bësh ti kur të rritesh:
    
        Ti, botë e ndyrë, që më mashtron përditë
        Dhe si mbeturinë më flake në sokak,
        Me patericën time të simuloj mëshirë!
        Mos u revolto!
                . . . Të gënjej fare pak!


(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:




  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •