Agron Sela: Këngë në heshtje (II)
| Wednesday, 12.02.2009, 07:19 PM |  

FLOKËT E NËNËS

Ende pa u thinjur
Flokët e tua ngjyrosur,
Peizazh vjeshte janë;
Një peizazh
Me të kuqen etruske
Për në botën tjetër.

TY, QË MËKON DIJEN

Ty, që mëkon dijen
Në dritën e paqes
E shëron plagët e njeriut,
Në listën e shtrigave
Emnin ta vunë.

Dhe ende shtyhen
Teksa të gjuajnë me gurë
Si dreqin haxhijtë në Mekë.

TELEGRAM PËR PAVARËSINË

Një telegram i shkruar
Me shkronja Ilire,
Në krahë të shqipes më erdhi.

Kosovë, gëzuar ditërilindjen!

Falënderoj Perëndimin,
Që e shtyu historinë
Vetveten të korrigjojë.

DIBRËS

Vitet kaluan mërzitshëm
Si netët e gjata në dimër
Larguar nga e imja Dibër.

Kthehem i përmallur
Si zogu në shtegtim.

                    Qyteti qenka zbrazur.

                    Eci rrugëve
                    Si një ushtar i kthyer pas beteje.   

MBIEMËN ME BISHT

Vëllau im i pashëm,
Ti shëmton vetveten
Me bishtin e mbiemnit tënd.

Si parazit ta ngjitën,
Përse e tërheq pas bishtin?

BILLIT

Zhurma e kafeneve
Ia ha vetes qetësinë
Se zemrën tënde
Ata nuk ta dinë.

Si sorra krrokasin
Se ta kanë zilinë
Ty, o dorëdhënë.

ARISTIDH  KOLËS

Zani yt si za Zeusi
Për të bukurën kumboi.

Me shpirtin e Dodonës
Mijëravjeçarët shfletove
                     Që kjo tokë e shenjt’ dardane
Vallen e lashtë të vallëzojë.                          

Se ti solle drit’ të shenjt’
Dhe si biri ma i mirë
Ia fale krejt zemrën tënde nënës.

KRIFCËS

Në kraharorin tënd
Dergjet Liman Sela
Masakruar nga barbarët.

Pas katër gjeneratash
Ende më therin plagët e tua.

Tri here të dogjën sërbët,
Bullgarët,
Si Feniks u ngrite,
Kala mbijetese.

Lundra e jetës çau dallgët,
Këngën seç ta vrau mërgimi.

RRAPI I OHRIT

Rrapi i Ohrit,
Kuvendon me bjeshkët e Sharrit.

Kaltërsia e liqenit përkëdhel                            
Kaçurrelat e pakrehura të Vardarit.

PLAGË MBI PLAGË

          Rrëke lotësh
Rrjedh Radika,
Vite veshur me të zeza.

Në kohë të vranët,
Këngës kënduar Korabit
Ia nxinë vargjet.

Drini, derë e hidhur
Përshëndetjesh,
Me lot në sy.

Dridhet i ndrojtur duke puthur
Rininë ende të parritur
Që rend rrëmujës së mërgimit
E dehur nga përtejdeti.

RINISË

Mos e shëndrro kohën
Në ranë Sahare
E të varrosësh vitet
Që s’kthehen më.

Mos i lër oazet e dijes
Të treten në tymin
E kafeneve.
 
Mos e mbyt zanin
Në zhurmën e ditës
Si parlamenti ynë
E t’i burgosësh atdheut
Shpresën e jetës.

DHEU IM ÇAMËRI   

Dheu im i çarë
Nga tërmeti i trembëdhjetës.
 
Dheu im i shtypur
Nën terrin evropian
Ku neobizantinët
Dritën ta kanë zan’.

Dheu im i plagosur,
Ku zërat e trupave
Të masakruar
Kushtrim japin.

LETËR NGA JOSIF BAGERI

Mos u pagëzoni
Në grekë e bullgarë,
O ju të mjerë,
Brez pas brezi shqiptarë,
Nga të parë të krishterë.

Thurni fijet e ndërgjegjes
Në këtë lëmsh tragjik,
E mos tradhtoni fjalën e besës
Aty ku zoti foli shqip.

IRFAN  KALOSHIT

Si ylber,
Në skajet e mendimit
Shëndrite faqet  
E së vërtetës
Për të ngjyrosur
Ndërgjegjen e diasporës
Të zverdhur
Nga ideologjia.   

EDHE NJËHERË, ÇAMËRISË

Edhe këtë nëntor
Heshtje.

Mbi karvanin e plagëve të tua,
Kambanat e hijes
Nën gjuhën e ndryshkur,
Nga strajca e Evropës
Ende qukasin demokracinë.

FJALA

Fjala e atit fjalë e amës
Rrethuar me gjemba
Ku lulja e stinës
Mban rrënjët në pranga.

Narth me zjarrin në votër
Si Prometeu vuaj dënimin
Nga njeriu mediokër
Që si mushka e ka qëndrimin.

Si shtupë flokët mi kan’ përdredhur
Mua, të Bukurës së Dheut
Që sa zota i kam krehur
Në prehrin tim buz’ Mesdheut.

Nëpër letra kur t’më shtroni
Mos provoni me busull
Shpirtin tim ta kërkoni.

Ra dielli të masë kujtesën
Nëpër thinjat e historisë
Që koha të mundë harresën.
 
FUND VJESHTË

Moti rrënqethet
Nga ethe të lehta
Me fytyrë të zbehët
Tretet vjeshta.

Nata shtrohet
Ditën për të ngrënë.

Pemëve, flokët u kan’ rënë.

ATË DITË

E lamë takimin në qytet
Në ora gjashtë të mbrëmjes.

Hëna derdhte drit’ të artë
Mbi rrugën ku ti shkelje.
 
Tek u nisëm për në teatër
Fluturonim bashkë të dy
Seç e ndritën sytë e kaltër
Shpirtin tim në dashuri.

PRANVERË E VONUAR

Pranvera erdh’ e lodhur.

Zëra të shtrydhur nga loti
Këndonin këngën
E përcëlluar nga moti.

Gojët e vyshkura në sofër
Shpalosnin historinë
E grisur në votër.

LAMTUMIRË!

Në lot ngjyej penën
Të shkruaj: Lamtumirë!
Zemra s’e hap gojën,
Fjalët kanë ngirë.

Koha puth kujtimet
Shpirtin për të qetësuar,
Buzëqeshja shuhet
Në shpresën e perënduar.

PUTHJE

Syt’ e tu lutës
Përveshin mëngët.
E buzët e tua,
Përqafojnë buzët e mia.
 
Një fllad fryn,
Rreket

Të më shuajë etjen
Për puthje pambarim.  

TROKAMË

Ndër mote të mbrapshta
Shtyhem përjashta
Nga dallgët e ditës.

Stina përtërihet,
Lulet hedhin valle,
Plaka ende shtiret
Për të miat halle.

Pres diellin e qeshur
Shekullin ta mundë
Që historia e prishur
Ndarjes t’i japë fund.

POROSI NËNTORI

Edhe pse me krahë të thyer
Duke shtyrë lindje-perëndimin
Shqipja nisi fluturimin
Drejt shpresës së jetës
Me 28 Nëntor të dymbëdhjetës.

Mos ngatërroni faqet e historisë
Me gjalmat tuaja nëpër këmbë.
Të mos mplakem duke pritë
Këngën e Nëntorit të Tretë.

JUSUF GËRVALLËS

Në dejet e thella të tokës
Përkëdhele buzëqeshjen e dijes
Që era e lirisë
Të hapë derën e fjalës.

Në zjarrin e ndezur të votrës
Ndeze shpirtin e qëndresës
Që drita e historisë
Të çajë hijen e kohës.

Në dheun e vendit të Gëtes
Thure kurorën e shpresës
Që zemra e burrërisë
Të lindë diellin e jetës.

Në flladin e gjelbërt të bjeshkës
Elegjitë i bien kitarës
Sërish i syrgjynosun
Në truallin e rreshkur të amës.

KRIMBAT

Nga kuzhinat e fqinjëve
Krimbat krimbin dheun,
Që të vjellë Atdheu.

NË KOHËN PA KRYE

Mbi shtratin e lumit
Çojnë dallgë kënetat.

Gufimet e tyre ndyjnë dheun
Se ndërgjegjet e cekëta
S’dijnë të notojnë.

FLAMURIT

Le të shushurijnë
Vrundujt e erës
Mbi palët e shekujve.
 
Që kur u ringrite
Më 28 nëntor të dymbëdhjetës
Në zemër të rreh e vërteta.

DËSHIRË

Afrohu pranë meje
E më jep zemrën tënde.

Me zjarrin e saj
Të ngroh shpirtin tim të mbërdhirë
Që fluturon me vite
Si shqiponjë metropolesh
Për të ngritur çerdhen e dashurisë.

SHOKUT TIM

Nëse shpresa do të kishte ngjyrë
Do ta derdhja në letër
Të ngjyrosja miqësinë
Nga drama, që më theu zemrën.

Ideali është shum’ i shtrenjtë
Sepse na ngjeshi, na forcoj.
Në mes rrëshqiti një rrëke
Ku rrjedhën turbulloj.

Zëri im të thërret larg,
Mes hallesh në mërgim.
Në shpirt më hape plagën det
O shoku im, Naim.

VJERSHAVE TË PARA

Me vargjet tuaja të njoma
Mbusha kraharorin.  

Frymë të ngrohtë mora
Nga gonxhet e pranverës.

Hapa dritaren e jetës
Dhe diellin e gjeta
Në dritën e së vërtetës.

KARRIGJA

Derisa jam e lirë
Nuk më lakmojnë.

Mbasi të zihem
Të gjithë mundohen
T’më zapojnë.

MURI I BERLINIT

Me të vërtetë
S’dukesh prej në hanë.

Dit’ e nat’ urojmë
Jetëshkurtësinë tënde.

Rrënimi yt, - fli për demokracinë.

FERRAT

Dielli shkëlqen mes reve të lehta,
Pranvera na solli lulzimin mbarë,
Të vyshkura ferrat e shkreta
Kanë ftohtë si më parë.

FEMRËS

Ti je nëna,
Motra,
E dashura,
Shoku,
Gruaja,
Bija,
Vetë jeta.

Ti je sherri,
Xhelozia,
E bukura,
Tragjedia.

Ti je gënjeshtra dhe e vërteta.

PRANVERA

Erdh’ si vajz’ e bukur me shpresë të madhe,
Mbështeti kokën në petalet e vjollcave të para
Ku sytë gjysmë të hapur nga dimri i egër,
Shëndritën nga kënga e zërave t’ambëlta.

DURIMI

Durimi është gjë e mirë
Kur se mat me peshore
Se në kohë të vështirë
Të shpërblen me fitore.


(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:

Other news:



  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •