Agron Sela: Këngë në heshtje (I)
| Wednesday, 12.02.2009, 07:23 PM |  

NJË FILXHAN KAFE
 
Mëngjezi ende fërkon sytë.
Aromat e tua
Më hapin dritaren,
Që të shoh buzëqeshjen e ditës
Duke çelur si manushaqe
Vargun tim të mbërdhirë
Nga cikma e jetës.

TË PRES

Që atë çast që u largove
Zemra ime rravgon
Si të jem
Plagosur në betejë.
 
Sytë e mi dritë mbyllur
Si dy yje të harruar
Të presin për t’i ndritur.     

E DASHUR

Si flutur mbështet kokën
Në petalet e zemrës sime.
Gonxhe e kurorës së bukurisë,
Përqafon buzëqeshjet
E shpresës sime
Me syt’ e zjarrtë të dashurisë.

Ashtu, e brishtë
Si lulekuqe flakëruese.
Puthja ime e kallur
Si llava e vullkanit
Rrjedh trupit tënd,
Që të ndezë zjarrin e dëshirës
Në shtegun e dashurisë.

PAQE

Edhe pse nata ësht’ e heshtun,
E qetë, pa zhurmë,
S’është paqe.

Një zë vibron tej,
Pejzave të errësirës
Nga ku rreket të shfaqet
Një agullim mëngjezi.

FJALA E NËNËS

Eca që në gjenezë,
Si buzëqeshja e diellit n’agim;
Dijet të gjejn’ strehë,
Nëpër motet e zbehta, djal’ im.

Mua, që mëkova ungjijtë,
Kush ma vodhi perëndinë?

FOTOGRAFIA

Ti iu shmange aparatit fotografik
Nga pësh-pëshet e njerëzve,
Por nga albumi i shpirtit tim
S’mundesh me ik.

Sërish ta shoh
Buzëqeshjen në buzë
Si dielli në perëndim
Dhe më kujton kohën
Kur vrapoje drejt meje.

Do ia zbath këpucët kohës
Që vrapi i saj të ndalet
Në rininë e bukur.

Sepse ende më don e të dua.

VJERSHAVE

Sa netë mbeta pagjumë
Dhe i lodhur.
Desha të rriteni të bukura,
Të mira.
Lodhjen e munda
Me buzëqeshjen tuaj.

KUR TË SHOH

Kur të shoh,
Zemra ime si deti me tallaz
Përplas valët
Në gjoksin tim-shkëmb.

Sepse ti s’je veç dita me diell
Por je dhe stuhia.

PEIZAZH VENDLINDJE

Moti shëndrit qeleshet e maleve
Për të ndezur dritën e kohës,
Kënga përqaf cicërimat e zogjve,
Lumenjtë mbledhin rrëket’ e borës.

Ret’ e zeza largohen dhe
Acarit të gjatë i këputen këmbët;
Ninullat nëpër djepa rrallë dëgjohen,
Në votrën pa rini, jeta rrudhet.

VAJZËS  

Me gjuhën e ambël
Që më përqafoj nëna,
Si kristal të pastërt
Në votrat tona;
Nga fjala e saj
Emnin ta zgjodha
Bija ime, Bora.

DITA E VERËS

Ejani të kremtojmë Ditën e Verës!
Buzëqeshjen e kryemotmotin tonë,
Festën që i këndon jetës
Me bukurinë që s’perëndon.

Mbledhim lulet e para
Të gëzuar, në muajin abib
Ku motit i çelet dera
E stolisur me çdo pip.

NË VEND TË ELEGJISË

Fytyra e detit laget
Nga vajet e pikëllimit
Kur fatin shtyjnë dallgët
Në udhën e pakthimit.

Zërat thërrasin dheun
Që shpresa t’i zgjasë dorën
Kohës që vajton.
 
Heshtja zen e rritet,
Toka nuk lëviz
Se përgjigja humbet
Në zhurmët e qeverisë.

NJË HIMARJOTI

Para pasqyrës
Kreh flokët e buta si mëndafsh
Herë majtas herë djathtas.
Veten me imazhin ngatërron.
Pastaj, me nji shqipe të zgjatur
Pyet bishtin e hijes
I cili si një landër kulumane
Lëshon rrënjë në xhunglën e re fetare.
Çfarë kësule të vendos?
Se kokën s’kam si e ndërroj.

FJALË TË HUAJA

Si në ditë të tregut, plot’ vrer,
Fjalë të huaja për hiç këmbehen.

Gjuha në dhimbje, plagë merr.

Turpin e mykur ta lajmë
Me ndërgjegje, që në zanafillë;
Të tjerëve të vërtetën t’ua dëftojmë,
Për gjuhën tonë të bukur, taban’ i parë.

PËRBINDSHI

Përbindshit ende i pëlqen nata,
Se drita e ditës ia zbardh sytë
Kur me andrrën e mesjetës
Bukurinë njerëzore mbyt.

I fry si balon.

Kërkon që ta mbajë
Një dor’ e ftohtë
Përballë erës së ngrohtë
Që fry qiellit të kaltërt.
 
E BUKURA GRUA

Një statujë gruaje mijëravjeçare
Shkëlqen nën rrënoja.

Kaq me tepri e kish patur bukurinë,
Sa as dheu s’ia zhbiu dot.  
 
Dikur, kur Don Juan-i ende s’qe shfaqur
Silleshin engjëjt rreth saj,
Ndonëse ajo,
Qe thjeshtë, një grua tokësore.
 
Sot, moralistët e mveshin atë
Me mjegullën e mesjetës,
Edhe pse nën vete digjen dëshirës
                     Dhe tymi u shkon prej lakmisë.  

UNAZA

Ca tinguj të ambël fjalësh
Përballë dhomës ku dergjem
Vallëzojnë çift në ajrin e mjegullt.

E unaza në gisht dridhet e vibron
Nga ethe të ftohta.                                             
Se dashurinë
E paska mbërthyer nji grip i fortë,
Që shtrëngon në fyt jetën e saj.

ANA BOLENA

Si një gonxhe trëndafili
Mes një trumbe lulesh angleze   
Bukuria ime lulëzoj
Në zemrën e Henryt.

Edhe pse aristokracia
E bretkocave të moçaleve
Ma ndalonte,
Arrita ta zbukuroj
Kunorën e mbretit.

Por, unë qeshë veç një lule e stinës
Ndaj s’i qëndrova dot acarit të mesjetës.
 
U mundova të shpalos
Madhështin’ e femrës
Që bija ime Elizabet,
Të mbretëronte në Angli
Sikur mbretëresha Teutë në Iliri.

LOPËT

Në planetin Mars, astronautët
Po shohin rrjedhat e ujit
Që tregojnë misteret e jetës.
Në livadh, ende pëllasin lopët.

VENDLINDJES

S’do të vij këtë verë
Të pijmë kafe bashkë.
Biletën e aeroplanit
E treta në poezi,
Të të përqaf ty.

ASAJ

Si një fllad i majit, e dashura fisnike
Në errësirë të kohës u bëre muzë.
Përmes krokamash ike
Me gjysmë lamtumire në buzë.
                                   
UÇK - së

Si shkrepëtimë rrufeje u shfaqe
Të zgjoje ëndrrën e këputur në mes.

Një gjum’ i kripur
Rrudhte ndërgjegjen
Evropiane,
Që strukej nën hijen e mesjetës.
 
Por këngës së re të kushtrimit,
Ju, o trima, i patët hije  
Me luftën gjer në vdekje.   

ATDHEU

Si fytyra e fëmijës
Që rritet i bukur, i trazuar.

Si zemra e madhe e nënës
Që të përqaf;
Dashuri jete pakufi,
Që të kalit të dashurosh
Të pavdekshmen.

Vetë fryma e shpirtit që më mban
                         Është ATDHEU.

NË DITËLINDJE

Si dëgjoj cicërimat e shpirtit
Si atëherë, kur fëmijë, bridhja
Shkallëve të jetës.

Grepi i moshës
Ma ka ndalur hovin.

Ngjyrat më shtohen
Dhe vjeshta ime
                     Rreket të fshehë dhimbjen që sjell
                     Dimri kur afrohet.  

ÇËSHTJE PRIVATE

Biri im,
Mos u anko
Si macja ndër sofër
Nëse në demokraci
Duhet ta çelin derën
E çështjes private,
Për të mirën e popullit.

Se hyrja në të
Është si fener i shenjtë
Për të parë hijen tënde,
Nëse ke ndonjë të tillë!

Biri im,
Mos shqelmo
Si mëz i azdisur
Për çështjen private,
                     Nëse është shkruar dikur
Për mosndërhyrje.

Atdheu kërkon dritën tënde
Për të zgjidhur lamshin
Në sytë e vet,
Nëse e ka ngatërruar!
 
NJOLLË NË DEMOKRACI

Hija e lirisë rrëshqet
Nëpër pentagramin e notave të jetës,
Ku me thjerrëzat e syve të nxirë
Si muret e oxhakut
Nga gojët e hapura të pijanecëve,
Zgjat dorën që të gërvishtë ndërgjegjen.

KËNGE NË HESHTJE

Këndonin sytë në heshtje
Me korin e fjalëve të plagosura
Për të njomur thatësirën e shpirtit
Nën grilat e njeriut.

Edhe zemra këndonte në heshtje
Rreth kandilit të dijes,
Që të ngrohte dritën e shpresës
Në botën e akullt të kohës.
                      
GUGIM DASHURIE

Sikur elektronet që rrjedhin mbi përçues,
Vallëzojnë fjalët tuaja
Nëpër lëkundjet e trupit tënd
Për të ndezur dritën në bregun e shpirtit tim.

Zemra ime e mahnitur i sheh
Të mjaltosura duke notuar
Nëpër buzët tuaja të mrekullueshme
Për të gatuar ambëlsirën e dashurisë.   

BRENGË DASHURIE

Dashuria po vdes
Në dallgët e kohës.

Më ndihmoni njerëz!
Të gjejmë ilaçin e së vërtetës
Ku  dashurisë t’i zgjatet jeta,
Dhe Romeo e Xhuljeta
Të mos kenë brenga.

PEIZAZH KOHE

Mbas dimrit të gjatë
Pranvera erdhi e largët,
Si shkallët e ylberit
Ku dordolecët e Detit të Ngrirë,
Nuhasin tatëpjetë
Dhe terin avujt e kohës.

Me shirat e shpresës,
Nën hijen e rrapit
Kërpudhat mbinë.

Naltësia e drojtur s’bëzan
Se moti mos ftohet
Nga magneti i busullës
Së Detit të Ngrohtë.

IDENTITETI IM

Sikur dielli që shëndrit
Frymëmarrjen e Tokës
Emri im është Evropian.

Ju, që bluani pallavra
Në mullijtë e kohës,
Dijeni, që emri im
S’është emër
Endacakësh, i importuar,
Por vjen i brumosur
Nga fjala e nënës
Ku si za i Zotit
Gjuhët e Evropës
I ka gatuar.

I BURGOSURI POLITIK

Errësira trembet nga syt’e mi,
Thellë ndjej psherëtimat e tokës.

Zemrën kujt t’ia fal tani
Që prangat më flasin
Në gjuhën e nënës?

TË SHKRETËT

Shokët e mi janë si luledielli.
Edhe pse dielli ka perënduar,
Ende e mbajnë kokën të kthyer andej.

Dritën e presin t’iu vijë pas shpine.

BORËS

Fjollat e tua
Si nji univers
Nën dritën e neoneve
Zbresin paqen
Në botën zhurmuese
Të shpirtit tim.

Bukuria jote
Si kal’ i Trojës
Shkeli Hasin e Armirit
Ku buzëqeshja e tij
Tre vjeçare
Ngarkuar me dhimbjet
U desht të ikte
Në botën e paparë.

Sytë,  
Të ngulur
Në peizazhin tënd
Panë turpin
E demokracisë
Teksa e ndiqte nga pas
Një fantazmë migjeniane.


(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:




  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •