Adem Zaplluzha: Poezi nga libri “Asgjë sikur molla” (I)
| Thursday, 12.31.2009, 04:44 PM |  

PEMA E BEKUAR

MOLLA E NDALUAR

Ne kalojmë vijimthi
Si kujtesa e vrarë
Shkulma gjaku gjithandej
Në trupin e atdheut

Kuja zbret
Nga degët e thyera
Molla e Kuqe
Nuk kalbet kurrë

Në kujtesën tonë
Atje posht vargmaleve
Diku në fund të lisave
Çirçet prangosin
Forcën e djemurisë

Shumë pak kohë
Kanë mbetur peng
Sa për t’ i përkujtuar
Feniksat e së nesërmës
Që ta kafshojnë serbez
Mollën e ndaluar

VALLJA E NUSEVE

Ecnin si të sëmura
Kërkonin në atë udhë
Piskamat e gjyshërve
Ato gjëma të dhembëshme
Që dëpërtojnë përtej vetëdijes

Sytë padashje takohen
Me të sotmen
Dhe si për çudi
I kërkojnë metaforat
Nëpër fjalitë e humbura

N’shtegëtime të stërzgjatura
I patëm shqetësimet
Duke i pritur diagnozat
Pa shpresë
Si të lënguarit në krevat

Heshtjet ishin
Dhembjet tona
Ato ishim ne
Në kalvarin e Bllacës

Bleta e përlotur
Dënesë buzëlumit
Fiken ëndërrat e foshnjeve
Në djepat e djegur

Bulzojnë shelgjet
Kthimi ishte
Rruga për në parajsë
Në sofrat shkrum
Përtypnim kafshatën e djegur
Vallja e nuseve
Nisi në fushat e Dukagjinit
Në djepat e Kosovës
Inkarnacion

DITA E TYMOSUR

Nuk di
Cilët zogj sonte
Fluturuan mbi mëhallë

Shpendi i keq
I thirri erërat
Bryma stolisi
Çatitë e rrënuara

Stinët disi
Ngadalë po kthehen
Ujërat e zeza
Vërshuan qytetin

Nëpër çdo cep
Është duke mbirë
Një bar i panjohur

Botanistët po i shfletojnë
Librat e vjetër
Askund asnjë fjalë
Për këtë dukuri

Në qytetin e studentve
Urithët po gërmojnë
Tokën e djegur
Etjet zbresin deri
Në rrënjë
Kallet flakë
Dita e tymosur

MACET E QELBËZUARA

Merreni këtë kurm
Që të mos tretet
Amaneti i tokës

Pas thirrjes së gjakut
Rrënjët nuk bezdisen
Nëse luleve
U vie era baltë

Në parzmën
E kësaj toke
Tymosen djajtë

Malli për atdhe
Nuk shuhet
Nëse zogjtë shtegëtarë
Kthehen në pranverë

Sytë e skamnorëve
Drejtohen kah qielli
Kur pluhuri i rrugëve

Matet me pëllëmbë
Këtu përherë
Mbyllen dyert
Kur trokëllijnë patkonjtë
E kuajve të harlisur
Pas betejave të humbura
Ushtarët e dështuar

Nëpër trastat e shqepura
I kërkojnë letrat e dashurisë

Qyteti i numron
Kronikat e zeza
Macet e qelbëzuara
Mjaullojnë nëpër çati

MALLKIMI

Ishe korb i zi
Gjithmonë këndejpari
I shitove zogjtë e shenjtë
He të vraftë zana

Të të falur
S’ më lejon varri
Dielli as Hëna
Mbi këtë tokë
Vajtuan shumë nëna

SA SHUMË PLUHUR

Sa shumë pluhur
Po çohet për asgjë
Lulet mallkojnë
Motin e lig
Shirat nuk vijnë
Në tokën e premtuar

Në pragjet e ngurta
Plakat me shamia të zeza
I lajnë pisllëqet
E ushtarëve të dështuar

Stinët ikin
Njera pas tjetrës
Zogjtë me krah të thyer
Fluturojnë pa u ndalur
Prej çatisë në çati

Sa shumë pluhur
Po qohet
Për origjinën e majmunit
Të çmendurit qeshin
Kur qindëkëmbëshi
Bënë salto mortale

BEKIMI I MUJIT

Erdhët Nga përroni i keq
Për të mi marrë ëndërrat
Si ti lartësojë rrënjët
Kur këndoj pa fjalë

Përherë thonë
Kah fundi i derdhjes
Shterren lumenjtë

Në tëbanat e Gurit të Zi
Plakat tjerrin
Leshin e ogiçave të therrur

Këndej pari gjithëmonë
Ka pasur etje
Shirat nuk vinin
Kur kishim nevojë

Pranë mrizit të zanave
Kurrë nuk kaluan mallkimet
Muji i bekoi
Burimet e krojeve të bardha

NËNAT

Nëpër pragje
Na’i vranë burrat
Na’e shanë flamurin
Siç e shajnë Zotin
Çdo ditë

Nga tmerri
Plakat mbetën statuja
Të trishtuara
E shpendi krenar
Qeshej
Me paburrërinë

E ushtarëve të çmendur
Na vranë
E na përçanë

Si lugët e poçarit
Nënat
Me nga dy djepa
Maleve shtruan sofrat
Djemurisë
Që vinin zingjir
Për t’ i dal zot
Tokës së djegur

 

ECJA MARATONIKE

Klithma e gjakut
Oshëtinë nën dhe
Urat thehen
Pas kapërcimit të djallit

Ne kalojmë
Përtej vetëdijes tonë
Dhe në lashtësinë e legjendës
E prekim identitetin

Udhët nuk ndalen
Për të pirë ujë
Në ndërgjegjen e rrrejshme
Etja mbizotëron

Ne ecim si budallenjtë
Dhe aspak nuk kuptojmë
Që kurrë s’do të mbërrijmë
Në takimin e paracaktuar

SI ÇDO HERË

Nëpër një jetë të leckosur
E kërkonte krenarinë
Dhe pandërprerë
Dhe ëndërronte përherë
Ringjalljen e Doruntinës
Në erë

Nuk di
Se sa male
I la pas Kostandini
Për të arritur një ditë
Në kujtesën e besës e të shqimit

Në kullat e ngujimit
Mbeti peng dashuria
Urrejtja rritej
Pas çdo orgazme

Fëmijët ca
Lindin me fe
Ca edhe pa te
Si çdoherë mbi këtë dhe

LUMI I KUJTIMIT

Kur çakajtë
Trokitin
Në dyert e hapura
Lumi gjallron
Në damartë e lagjes

Shirat zbresin
Deri në tokë
Dhe humbin në hapësirë
Pa u takuar me rrënjët

Komshiu për komshiun
Ujk e përtej ujkut
Në trishtim zgjohen
Zanat e fjetura

Ca degë të thata
Shortohen në shegë
Në kurorën e mollës
Buron lumi i kujtimit
E rritet
E rritet një degë

NJË LETËR

Një letër
E gjeta or vëlla
Në rrënjët e një molle
Kurse tjetra
Rrinte pezull
Ti kurrë s ‘ma solle

Letra ësht shkruar
Me gjak dhe lot
Një gjëmë e kahershme
Në kujtesën e pluhërosur
Kumbon ende sot

Nuk mundem më
Të jetojë nën këtë çati
Duke pritur letra
Prej Mollës së Kuqe
E nga Nëna Çamëri

Edhe kështu e plagosur
Dykrenorja me shpresë jeton
Që një ditë të shenjtë
Mollën e harruar
Me vallen çamçe
Në Janinë ta feston

KA HESHTUR MORTJA

Pas një rruge të gjatë
Natën vonë
Trokas në derë
Hanxhiu mjekërbardhë
Ia behu
Me një fener

Trajve u vjen era
Mish të tymosur
E hanxheshës në dorë
I dridhet vera
E vjeshtës së brymosur

Bluda e drunjtë
Mbushur me lakra
E mish dhie të terur
Të terur në flakë dëllinjash
Buzë dritares
Dëgjohet mokra
Duke rrëfyer
Për kohën e tretur

Në mur
Janë varur armët
As lahuta nuk jehon
Se ka heshtur mortja
Kahmot në tokën tonë

HANXHIU

Hape derën
Lum hanxhiu
Gjum më nuk kam
Mbeta si lisi i thatë
Ti nuk di
Se sa i vetmuar që jam

Erdha të kuvendojë me ty
Ashtu thjesht
T’ i ndërrojmë ca llafe
Ndoshta
Nga kjo jetë farmake
Do pimë
Nga një kafe

Duhet të kesh durim
I zoti i hanit
Tek ty
Lloj lloj njerëzish vijnë
E di
Për ty s’ është një soj
Ku ata kokën
Dhe këmbët i shtrijnë
Erdha sonte te ti

Vetëm për të ikur
Nga lëkura ime
Por ty të gjeta hanxhi
Me shumë plagë
E me pak thërrime

PUTHJA E DJALLIT

Vjedhurazi si hija
Kalojnë zërat e natës
Dhembja kafshon
Rrënjët e një molle

Vdekshmëria në këtë skëterrë
Nuk ka të ndalur
Jeta si mashtrim
E ka marrë tatpjetën

Lulet ndër pemë
Humbin aromën
Çatitë lakohen
Nga pesha e skamjes
Në aktin e tretë
Zhvaroset puthja e djallit

KULLA E KAFKAVE

Këndej më
Nuk është fillimi
As mbarimi i kësaj dite
Përherë vazhdon ecja
Për të arritur
Deri të Çele Kulla
Ku s‘ka kthim prapa

Bleta nën krah
Bart mjaltin farmak
Në kujtesën e trishtuar
Nën rrënjët e Mollës
Sogjeton kulla e kafkave

Muzgu i mbrëmjes
I zgërdhihet ditës
Për peshën e rëndë
Që zhurmon në ndërdije

PARA PËRJETËSISË

Mallin e kisha mallkim
Më ndiqte pas heshtjes
Kurdoherë në jetë
Më demonizuan
As vetë nuk dija përse
Por pas meje vinte anatema
Si hija e trishtuar

Njerëzit
Kurrë nuk e kuptuan
Apo nuk deshtën
Për të hyrë në lëkurën time
Andaj
Me një satanizim
Që s ‘ durohet
I arnuam plagët
Që kullonin dhembje
Në frymëmarrjen e krenarisë
I shoshitën të gjitha rrugët

Që çonte deri te Pema
Por kulla e kafkave
Përjetojë vdekjen e dytë
Kur ia shkundën gjethet
E mollës së ngjyrosur

Në atë çast
Demi i Zi i tundi brirët
Nga toka e plasaritur
Kulloi gjaku arbëror
Që i kishte rrënjët
Përtej lashtësisë

MARSHI I MARTIRËVE

Mos kalo i shkujdesur
Nëpër udhën e lotëve
Në atë varr të gjallë
Dhe pranë tij
Pushojnë eshtrat e martirëve të rinj

Aty zanat sogjetare
Përkulen deri në tokë
E përtej tokës në gjithësi
Dhe me një xhelozi të pashoqe
Kujdesen për çdo pëllëmbë dheu
Që ka aromë lirie

Mos vajto nënëlokja ime
As flokët mos i shkulë
Ata janë në udhëtim
Të pandërprerë
Për në pavdekshmëri

U lindën nga një nënë
Në robëri i rriti kjo tokë
Iu dha gji një zanë
E tani
Udhëtojnë e udhëtonë
Nëpër kujtesën tonë
Kudo nëpër botë

 

SHEMBJA

Qeshni ju o mjerana
Vetëknaqësinë e keni
Si mashtrim
Për trurun e përdhosur

Mos ecni zik zak
Për ju dhembja
Kurrë nuk përfundon

Shiun e pritur
Do ta përjetoni si etje
Mallkimi ju zë atëherë
Kur jeni më të shlirë

Delja e zezë
Iku nga kullosa
Tëbanat mbetën
Pa të vetmen çobaneshë

Nëpër lëndina
S’ mbeti fije bari
Sivjet kullosat
Ua kthyen
Shpindën deleve

Në këtë tokë
Po lozin engjujtë
Një valle të vjetër
Ne duam një valle të re
Çamçe apo Kosovarçe
Unë as emrin s’ ja di
Bashkim për liri

NË FUSHAT E KURSHUMUSË

Mos është kjo lojë
Pjellë e djallit
Që me një shpërthim
Tronditës
Buron nga thellësia

Sytë lemeriten
Nga pamjet trishtuese
Prej gurit të zi
Çurgon gjaku valë

Në fushat e Kurshumlisë
Qanë një varr i rrafshuar
E pret njeriun e mirë
Të lind si trimi i uruar

Atje është e shenjtë
Tokjona Dardan
Që pret dorën e Arbërit
Për përçafim e liri

EC E EC

Ti që s’ ke memorje
Mikeshë e ke dhembjen
Muri prej kafkave
Ende lëngon
Nën rrënjët e Mollës së Kuqe

Ec pakëz nëpër histori
Në Kongjel
Ende shqip
Këndon një gjel

Urat nuk i shemb koha
Edhe nëse themelët
Urithi i gërmon

Nëse të qon udha
Në Lindje
Mos e ndal hovin
As hapin
Asnjë grimë
Ti ke për të arritur
Në Toplicë
Deri në agim

Merre udhën
Parasysh or vëlla
Kalo nëpër Bllacë
Bardholin, Kastrat
Pastaj
Pusho pakëz në Berbat
Se atje
Të pret paramenda jonë
Që e varrose atë natë

Ec e ec
Kurrë mos u ndal
Të pret rruga e gjatë
Deri te rrënjët tua
Ku duhet rikthyer prap

Ec e ec
Pak më larg
Gjendet një lumë
E pranë tij kroi
Shko deri atje
T’ ua trazosh
Gjumin e zanave

PEMA E BEKUAR

Përse moj mollë
Je kaq e molisur
Athua zemra
Sonte po të dhemb
Shikoi degët
Si të janë katandisur
Toka ndër këmbë
Po do me u shemb

1
Durove erërat
Stuhitë i përballe
Me këto degë të thata
Në një vend pa fe
Prit moj motërëz
Edhe pakëz
Se ti një ditë
Do të jeshë me ne

2
Të rëndon vuajtja
Netëve të gjata
Kur diç në zemër
Dhembshëm të therr
Ti je po aq larg
Sa je me ne
Edhe atëherë
Kur fryen shtrëngata
Ti qëndron moj mollë
E fortë mbi dhe

3
Do të vjnë një ditë
Nën hijen tënde
Nga Naisusi
Kafkat e kullës
Do dalin këndej
Fantazmat dardane
Të mrizojnë sërish
Nën degët e mollës

4
Barbarët kafshuan
Rrashtën e thyer
I përtypën eshtrat
E trupave të gjallë
Sa shumë burra
Mbi këtë tokë
Janë fyer
Kur e panë krimin
Deri në atë shkallë

5
Kur stuhitë shkulën
Degët e thata
Ato nga dhembja
Lulëzuan
Edhe më të gjata
Je feniks
I gjallë
Mbi këtë dhe
Një ditë
Kur më së paku
Ti presim
Ti do të jesh
I bashkuar me ne

6
Gjithmonë na thërrasin
Orët e mira
Zanat e Sharrit
I lusim kaherë
Të jemi tok
Në punët e dëlira
Që Molla e Kuqe
Të lulëzojë
Në pranverë

7
Pranë degëve të thata
Një varr i vetmuar
Pret me mallëngjim
Dorën e uruar
Nën Mollën e Kuqe
Nën pemën dardane
Dhembshëm jehon këndej
Malli i një nëne
Aty pranë varrit
Ca eshtra kuvendojnë
Për fatin e mollës
Thonë si t’ ja bëjmë

8
Një nënëloke
Del në kodër
Kah lind dielli
Çdo herë shikon
Llafoset me rrapin
Qindëvjeqar
Dhe përmallshëm
Aty vajton
Lotët
Kurrë nuk i shterren
As vaji s’ i pushon
Deri sa pema e bekuar
Për të huaj lulëzon

KOHA PËR KAFE

Nuk i di
Kufinjtë e vendit tim
Si pa kokë
Sillem në çark
Të lutem mejhanexhi
Sillma një kafe
Por të të jet farmak

Dje piva një në Preshevë
E sot një filgjan
Në Ulqin
Kurse të nesërmen
Tjetrën në Tetovë
Shkup e Zheginë
Pale
A do të kem kohë
Por domosdo
Do të gjejë
Për një kafe
Tjetër fare
Në Sijarinë

Nxito mejhanexhi
Lëvizi këmbët pak
Kam shumë
Shumë nevojë
Për një kafe
Me kajmak

Do i bëjmë ca llafe
Në Ohër

Një sillë na pret
Në Janinë
Pastaj do ta lexojmë
Abetaren në Manastir
E do pimë e pimë
Kafe
Në Shqipërinë e bashkuar
Në Atdheun e lirë

DËSHMORËT NË RRESHTIM

Po më thoni
Se më keni për zemër
Por më vrat
Siç e vranë
Akilin në thembër

Ku t’ i kërkoj kufinjtë
Kur e kafshuan mezhdën
Gjaku pa u tharë
Disa buzë Ibrit harruan
Amanetin e vrarë

Do rri në këtë cep
E kudoqoft në vendin tim
Ti numrojë dëshmorët
Kur parakalojnë në rreshtim

KJO TOKË E VJETËR

Qe njëqind vjet
Nuk kam qenë
Në këto anë
Këtu nuk paska
Më shtojzovalle
E asnjë zanë

Janë shterrë krojet
Ujë askurrkund s’ka mbetur
Vetëm një pemë e vetmuar
Qëndron e pret e etur

Lumenjtë janë tharë
Mes guralecëve
Rritet bari
Ah
Kjo tokë e vjetër
Sa shumë paska nevojë
Për një dorë tjetër

PLAGA E VJETËR

Vijnë disa zëra
Nga thellësia
Në kokën time
Sillen vërdallë
Ndalen e pushojnë
Në plagët e mia
Për të dëgjuar
Të vetmen përrallë

Hijet e vrara
Në një kohë tjetër
Qajnë e mallkojnë
Tokën e harruar
Nuk mund ta shërojnë
Plagën e vjetër
Në kulla kafkash
Me shpirtin e trazuar

Ndalen e pushojnë
Në fshatin Bojnik
Atje ku çobanët
I kanë tëbanat
Qe njëqindë vjet
Plaka ka mbetur çikë
Nuk dashuroi njeri
I adhuroi vetëm zanat

KAÇAKU

Kam ikur nga armiku
Lum kafexhiu
Erdha tek ty
Sonte si kaçak
Piqma një kafe
O burrë i dheut
Hape derën bëma
Një konak

Më ndoqën të huajt
Më kafshuan të mitë
Ma burgosën nënën
M i vranë fëmijët

Me therrën lopë
E delet në kullosa
Nëpër lisa
Pleqtë i gozhduan
Dogjën çdo gjë
Çka ishte shqiptare
Edhe burrat me plisa
Që gjuhën nuk e mohuan

ASKUSH NUK GUXON

Ku ta gjej një puthje
Që e zgjon zanën e fjetur
Danubi ofshan
Nën pisllëqet e palara

Kollofitja e derrave
Dëgjohet shumë larg
Gjethet e thara
I presin të rreshurat

Në degët lakuriqe
Ka mbetur vetëm
Një mollë
Askush nuk guxon
T’ ja kafshojë rrënjët

DËGJO MOJ ZANË

Sonte
Dua ta puthi tokën
Ti zgjojë trimat e vjetër
Si në kohët e lashta
Le të vijnë
Nga ajo botë tjetër
Ta shpëtojnë këtë dhe
Që po kallet si eshka

Dua ti shoh
Tok në rreshtim
Si në kohën
E Skënder beut
Duke i mbrojtur
Këto troje Dardane
Për t ‘i dalë
Zot atdheut

Dëgjo moj zanë
Ti dhembjen time
Bashkohu tok
Me nënat e Malcisë
Ti dalim zot
Këtyre trojeve
Ti ndihmojmë sot djemurisë



(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:




  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •