Agron Shele: Poezi nga vëllimi poetik “Pasazh i pafaj”
| Sunday, 02.21.2010, 01:42 AM |  

MUZA IME
 
Muza ime!
Ç´bukuri fsheh brenda muzgjeve?
Ç´ëndrra rilinde përtej lirishtave?
Ç´këngë këndon honeve të gremisura?
Ç´rreze kërkon mbrëmjeve të ngrysura?
Ç?...(A mund të mbarojnë pyetjet retorike?)
 
Muza ime!
Qëndroj majë shkrepit të heshtur,
heshtjen godas mes të përjetshmes  tretur.
Ngado shoh perëndim të plakur,
më  shfaqet kudo agimi i ringjallur.
 
Muza ime!
Vitet dhe thinjat si vetë kreshtat,
zbardhin nën mjegullat e fshehta.
Shpirti i gdhendur nga pena thatime,
dridhet, griset, tutje humbëtirave.
 
Muza ime!
Mos erdhe si mallkim ndër deje
a  si lojë  luajtëse marramendshe?
Kundroj sy  vashe fshehur brenda teje
dhe lotkthyerin në smerald.
 
Muza ime!
Si frymë e shenjtë shtyn në harrim,
pse poetë u gdhimë në ag.
Vegimeve  të paqta jeta në vlim
Dita shpejton me harrakatin çap…

 
Ëndrrat e mia mbetën aty
 
Copëza fjalësh drithërojnë shpirtin...
Ëndrrat e mia mbetën aty,
si mijëra ajzbergë në oqeanin e pafund.
Mendja depërton tutje fluturimth,
në të tjera qiej, rrugëtimesh “plot mund“.
 
Ëndrrat e mia mbetën aty,
netëve pranverore, yjeshumë.
Copëza ndjenje drithmojnë shpirtin
dhe endën magjinë pëlhurë.
 
Ëndrrat e mia mbetën aty,
si zbardhja e dritës, në agim.
Me mallin e vjeshtës në gji
dhe ... e pikat e shiut -trishtim. 
 
Ëndrrat e mia mbetën aty
mbi harqe ylberësh, koloritë kuptimësie;
Të bardhën ditë, shpresë dhe ngazëllim,
përthyen shtigje “rrebelim“ poezie.
 
Ëndrrat e mia mbetën aty
Të formatuara ndjenjësisht...
Një shikim i hedhur qiellit të tymtë
Konturim frymor –figurë statujisht...                                                                   
                                                     
                 
Ëngjejt zbardhën
 
Demonët dhunues 
braktisën,
Perdet errëtuese 
shpërndarë në”Kumtër”.
u zhdukën,
humbën në vetveten e largët.
 
Qielli shndriti
Ëngjëjt zbardhën 
zymtësinë hapësinore.
Mikluan shpirtrat e vdekur,
të harruar;
 
farkëtuan 
thundrat e çelikëta, 
shtresave paqësore 
fluturuan.
 
         
Në Olimp vendoset drejtësia
 
Zeusi premtoi drejtësinë e përjetshme,
të fshehur,
të ndalur prej shekujsh, e shekujsh.
 
Mëkatarët kapën vetë mëkatarët
Dhuratën më të shenjtë, për të tmerrshin“Had“.
 
Kudo ithtarët brohoritën marrëzinë
dhe kudo shtrënguan zinxhirë pafajësie.
     
   
Tetor 
 
Mijëra gjethevrara prekin trotuarin
Erë- marrëzia shtyn edhe më tej,
Harresa e largët pret ndanë qytetit,
të mundë, më tepër të rrëmbejë,…
 
S´mbaron këtu mëkat’ i filluar,
Zogjtë e fundit nga shtëpia zbon,
Kur mëngjezi shkopin e parë hedh,
lotvuajtjet jetime asfaltin miklojnë.
 
Era bredhacake turret poshtë liqenit,
Gjurmëkujtesat gërvish thonjzhveshur,
E nesërmja përcjell me fshesën ndër duar
Ankthin e mbledhur, netëve të vonuara.
 
    
Anës liqenit
 
Vjeshta të harroi liqen, jo Unë.
Erdha si gjithmonë pranë teje,
zbathur,
Vlagun tënd më tepër të ndiej.
 
Valët derdhen poshtë këmbëve,
dridhen, përflasin;
khehen sërish prapë  tutje,
treten humbëtirave të thella.
 
Dallëndyshet u larguan,
Njerëzit po ashtu,
veç regëtima pulëbardhash
dhe çapat e mi të vetmuar.
(Shkruhet kujtesa në trajta papirusesh, 
për të rifreskuar kujtesën e shkuar…).
 
Gjatësi valësh të lodhura,
muzg mbi qelqin tënd,
Shirita të ndritshëm, të prerë,
 mendime që nisen larg,
 mendime, që s’ndalin  kurrë në vend…
                                                     
       
Dritëhije 
 
Perëndimi tretet tutje në pafundësi
Dal nga dalë dhe nata zbret pa kufi,
po dhe vashat, në të linjta shtratin zënë,
kush në ëndërr, kush e epur, kush dhe qan.
 
Qetësia përçuditëse mbisundon,
nën çapin harrakat ditë e vonë ,
mbi lumenj fërgëlluar dot s´gëzon
dhimbje lotësh mbart lugina poshtë.
 
Kush një thikë zemrës i shtrëngon…
Ç´duhej më për të dhe kjo jetë e zezë
Ajo iku. Po tani i shkreti!
Si ”Romeo” përgjëron gjunjëzuar.
 
Më fatkeqi, s´guxon ende të ngrihet,
I mbetur në gjumë, nxirrosur si më s´ka
Natë e errët, humbëtirë e pamatë
të bardhin shpirt, e çon shumë larg.
 
Prit të finishohet ky mallkim ndër deje:
Heshtje varri, nënqeshje mizore.
Nata arratiset, në pritsh ditën e re
çohu i lumtur, zhytu në hare.
                                                                                   
 
Rikthim
 
E mallkova shiun për ëndrrën e dëbuar,
Sytë e përgjumur kërkonin flokët tuaj,
buzëqeshjen,
shkujdesje hapash.
Hija jote tretej natën e vonuar.
 
Të  kërkova kudo gjurmëve të jetës,                                                                                                
diku humbe,...
Ku?...
Ndoshta mallit tim 
u struke e heshtur.
 

Pasazh i pafaj
 
Pasazh i shkuar,fytyrë e konfiguruar
Fytyrë vajze,
ëmbëlsisht e dashuruar.
Det i thellë,
konturim i tejskajshëm.
Mall i fshehur dhimbshëm.
Pasazh i pafaj.
 

Vajzat
 
Kapërcim diellor,rrëzëllim drite.
Vështrim i vjedhur ngutshëm,
robërim shpirti.
 
Botë e tërë ndjenjash ,
çast lumturi.
Brengë e përhershme,jetë marrëzi.
 
Botën rrotullojnë,si të ishte lodër.
Ulen e përulen,
boshllëkut të kotë.
 
Nimfa që tronditin zotat edhe qiellin,
Çojnë në altar,
Ditët e pendimit.
 
Të bukura ,të brishta 
dhe ëndërrimtare.
Krijesa  mrekulli,fluturim pulëbardhash.
 
Fllad pranveror,petal trëndafili
Shenjë çiltërsie
Kurorë dashurie.
 
   
E pafalshme
 
Valët shkumëzuse,
poshtë bregut soditës 
horizontesh u thyen,
thinjat e bardha shkulën,
ngjirizeve të thella përhumbën.
 
Deliri i paqes përtej blusë
nënqeshi mendjelehtësinë shekullore
dhe fali kryneçësinë moderne!
 

Së largu
 
Një telefonatë uron nga larg,
Një tjetër gotë troket dhe më larg.
Për mua!
Të gjithë ndihen të gëzuar,
dëfrejnë në dëfrim.
Sigurisht për mua!
Por s’pyetët shumë këtë buzëmbrëmje,
as për qytetin s’folët një të vetme  fjalë...
Vetminë tonë s’e shkulët, u trëmbët
 nga rrënjët xhufkore këtë natë.
 
Ju vazhdoni të gëzoni për ne,
pa ne…
Çuditem dhe vetë për akullin që ndiej.
 
 
Majë shkëmbit të bardhë
 
Majë shkëmbit të egër,
                       të lartë,
 mbisundon frika.
Mes territ shfryrës shkulmë bore,
                             gëlon stuhia.
Një klithmë vajtuese çjerr heshtjen,
qan fatin e braktisur prej kohës,
me sy të lodhur mbërthyer
pas territ pa fund  shfaqës.
 
Jehon ulërimë e largët
mbytur ndër dhimbje,  lot,
nota pentagrami vajtimi
 I lodhur,
          i mundur,
                         i plakur 
 
kërkon pak prehje  për shpirtin.
 
Në ëndërr vjen zëri i shokëve,
ta shkundë nga gjumi përjetshëm,
I pari të shkojë në furtunë,
të ndeshet dhe kthehet fitues.
 
Majë shkrepit të bardhë të ngjitet,
ulërimën e frikshme të niste.
Retë, në ishte e mundur,
 të gjitha, t´i përpinte! 
 

Apokalips 
 
Për zemrën,
rendën gjithandej ogurzinjtë…
por dot fatzinjtë,
s’e shkulën nga shpirti.
 

Një lypës
 
“Gjynah!”-
thotë me vete një plak kalimtar.
“Sa keq!”-
vazhdon lojëfjalën një djalë,…
Kështu shprehet më pas dhe një grua,
Ndërkohë një vajzë rrugën ka ndërruar.
 
Të tjerë,
prapë të tjerë përflasin.
Lypësi pret me duar të mpira.
 
Manastiri

Kambanat ranë sërishmi…
“Prapë ka vdekur tjetër njeri?!”
Fjalët e fundit, të vetmet…
I “fshehu” të gjitha manastiri,
 u kthye, në çast, në memec.
 
Kohezion 
 
Vërtet!
Sa afër ishim dje!
Çudi!
Sa larg shkuam sot!
Na ndante mes nesh një pikëpresje…
Sot nuk shquaj as pikat!
 
***
Sa zemra të plagosura,
sa shpirtëra të brengosur,
sa lot dhe sa mall,…
Ndal udhëkryqi më i madh. 
 
       
Mirë se erdhe
 
Kur zilja bie në derë,
dihet  alarm bëhet në shtëpi,
për rëndësinë e mysafirit të ardhur,
mimika tregon kush është ai.
         
 
O zemër, o mall, o vatër, o këngë, o zjarr…
 
O tokë e përgjakur nga shekujt,
O vend i të parëve të mi,
O diell që ndriçon përmbi qiej,
O vend i shqipeve – Shqipëri! 
 
O mall i mbledhur ndër njerëzi,
O vatër, ku prehje fal ti
O zemër, që rreh mbi çdo dashuri,
O vend i shqipeve – Shqipëri!
 
O këngë shpirti, burim jete,
O zjarr i endur ndër legjendë,
O më i shenjti ndër të gjithë,
O vend i shqipeve – Shqipëri!
 

Kosovës martire
 
Malet e rreptë dhe grykat e frikshme
Oshëtijnë nga klithmat e bijve të shqipes
Krenaria e arbërit fushëbetejë martirësh
Burrat e dheut  prore  ka thirrur.
 
E etur për komb,flamur e liri
U dogje në flakët e shekujve robëri
Tym e barut kullat statuja
Tmerr e panik për shkjahun  e huaj
 
Me zjarr e ndrite emrin tënd Kosovë
Me gjak e shkruajte gjuhën arbërore
Burrat u falën për besën dhe fjalën
Burrat e fituan tokën e të parëve.
 
Zëri i Drenicës,kushtrim lufte e furie
O prite o prite,jehon Azem Galicën
Ngritur mbi lavdi,tjetër rreth kreshnikësh
Me Adem Jasharin,valle historie.
 
Eh! Kosovë! Kosovë martire
Shekulli ri ,faqe lavdie
Gjaku dëshmorëve,provë pavdekësie
Krenari shqiptarizmi ,tokë e hyjnizuar. 
 

Oshëtimë e largët nga gjumi na zgjon
 
Vendlindjes time, Malëshovës
 
Fshehur mes malesh, ku mjegulla zë fill,
tutje horizontesh mendja fluturon,
malli i nxituar përherë në kërkim
për lisat, zallishtet dhe ujërat e ftohtë…
 
Si zogjtë shtegëtarë humbëm, s´di ku,
të lamë të vetme, ikëm të gjithë,
Rrënimi si korbat, turret egërsisht
të kthejë ç`të mundë, në pluhur dhe hi.
 
Fjala më e parë të mat me “dikur“,
ç`vlen, kur të heshtur shikojmë sot,
Askush s´mbart mallin tënd të gjerë,
t´i flasim, ta prekim, të shkrihemi në lot.
 
Madhështia jote shkrepëtin rrufe,
oshëtimë e largët nga gjumi na zgjon,
Malli i mbledhur na fton të gjithë 
Të të ngremë nga heshtja, nëna jonë, Malëshovë!

 
Me shpirtin, përherë në fluturim
 
Mikut tim, Frederik Reshpes
 
Ti ike ashtu, krejt papritur
me mallin vjeshtëror në gji.
Me zemrën mbetur peng atje
tek i shenjti,
             liqen turfullim.
 
Ti ike, pa thënë  asnjë fjalë,
i lodhur,
           i mundur nga dhimbja.
Me brengën e nënës së thinjur 
nga vitet e vuajtjes së poetit.
 
Ti humbe rrugëtimës  pa kthim,
me të vetmin ëndërrim në shpirt,
me të vetmen pasuri që kishe,


Dorëshkrime dhe copëza poezish. 
 

Ti ike larg, si era,
në të  përjetshmen paqe,
                                    ngadhënjim.
Me sytë e shpresës tek e nesërmja,
me shpirtin, përherë në fluturim.
Poemthi i kuajve të bardhë
 
I

U mendova një mbrëmje 
me vështrim nga yjet.
Hëna hidhte zbehtësinë mbi mua,
nënqeshte  pafajësinë e shpirtit treguar.
 
Mendova një çast 
ta përbuz këtë rreng të heshtur;
mendova një çast 
ta përbuz këtë imazh të rremë.
 
Qetësi!
Çuditërisht vetëm  qetësi,…
S´dihet ç’ ëndrra bredhin 
në shpirtin e njeriut!
 
Krahë menatorë shtrihen ngadalë
të lodhur,
             të verbër,
                        plot mistere.
Rendin pas natës së kuajve të bardhë.
 
 
Kjo është nata e kuajve të bardhë,
Natë,
Premierë e përhershme,
Premierë që s’di të reshtë.
 
II
 
Lëmshe mendimesh 
pleksen diku,
orvaten honeve,
ngrehinave të pafundme labirinthesh.
 
Shumë zgjidhje fal momenti.
Më vonë një e vetme,
në fund asnjë.
Treten si hije shiritave të prerë.
 
III
 
Dita agon…
Sklepat zhduken 
nga sytë e përgjumur,
Natyra përreth 
shfaqet në mjegull,
cicërimat e zogjve
 rikthejnë buzëqeshjen.

IV

Shkruaj për dashurinë.
E kush nuk ka shkruar 
për të në këtë botë!?
I pari nuk jam,
por as i fundit njeri.
do vijnë Të tjerët,
e të tjerë do shkruajnë ,
plot nostalgji të  gjelbër.


(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:

Other news:



  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •