Biser Mehmeti: Hija e gjallë
| Sunday, 03.28.2010, 04:59 PM |  

BISER MEHMETI

 

(tregim)

 

HIJA E GJALLË

 

    Ditët kishin ikur vetëtimthi duke e mbytur njëra-tjetrën pamëshirshëm.Më në fund kishte ardhur dita e pritur për të cilën kishte dëshiruar të mos vinte kurrë. Të nesërmen duhej të zgjohej pa aguar mirë mëngjesi, të cilin në imazh e përfytyronte si një njeri të sëmurë që s’mund të ngritet nga shtrati i vdekjes. Duhej të nisej në një rrugë të mbushur plot me mënxyra. Ajo rrugë do të zgjatej më shumë se jeta e tij, e cila i dukej sikur do të këputej në gjysmë. Një trill i marrë, që sorollatej nëpër mendjen e tij të dërrmuar tash e disa ditë, i thoshte se e  nesërmja nuk do të ishte si ditët e tjera dhe se ajo nuk do to shfaqej fare. Një zë i padukshëm i thoshte se e nesërmja patjetër që do të vinte, por që do të vonohej tepër shumë e kur do të vinte do të ishte tepër e leqeindusur dhe do të kishte  trajtën e një kufomës që s’ka kush ta varrosë. Mundohej t’i dëbonte ato ndjenja ogurzeza që i ishin strukur si zgjua krimbash në një skaj të mendje. Mirëpo ato shumoheheshin si bimë të farmakosura. Duke u përpjekur t’i zhdukte ato  rrënjë të asaj bime të keqe e pa veten se ishte mbuluar i tëri me to. Hapësira në të cilën gjendej pa vullnetin e vet i shëmbëllente një sketërresë së ngushtë nga e cila duhej të gjente një shteg të ngushtë për të dalur. Gjërat që e rrethonn kishin trajtë që vështirë definoheshin. Ato edhe më shumë e zhytnin në një pellg të mbushur me merimanga të mëdha. Disa qenie të çuditshme i kishin hapur qepalllat e ndryshkura dhe e vështrinin me një neveri të pakuptimtë...

    Sapo bëri të zgjohet nga një gjumë i rrejshëm, i cili kushedi sa vite e sfiliste nëpër do rrugë të pashkelura ( nëpër të cilat e lente peng një pjesë të jetës së pajetuar) kur ndjeu një dorë të rëndë plot ftohtësi si u lëshua me forcë mbi fytyrën që i digjej flakë nga zjarrmia. Në fillim mendoi se ishte dora e nënës së dashur, e cila e kishte shprehi që para se të agonte mëngjesi i ditës së re të hynte në dhomnë dhe me skofi t’ia miklonte me gishtat e tharë fytyrën e dashur. Mirëpo kjo dorë nuk kishte as ngrotësi as skofi. Ishte një dorë e rëndë plumb. Ajo lëshonte një ftohtësi të madhe që të ngrinte të tërin. Pas pak iu kujtua se nëna e dashur kishte shumë vite që prehej në një varri, i cili tashmë ishte rrafshuar me tokë. Varri gjendej në një skaj të botës atje ku këmba e tij mund të shkelte vetëm pasi të shtegëtonte  në krahët e vdekjes. Ato ndjenja ogurzeza ia sollën edhe do ethe të fuqishme, të cilat ia shtërngonin zemrën dhe gjithë trupin. Zuri të dridhet nga një frikë e paqartë, e cila me një kazmë të rëndë groponte nëpër mendjen e lodhur. E kaploi një trill i marrë: që të klithte e të çirrej me sa fuqi që kishte derisa të pëlciste. Vetëm në këtë mënyrë besonte se  munde ta mposhte ndjenjen e frikës. Mirëpo zëri për herë të parë në jetë po e mashtronte. Ai fshehurazi ishte arratisur nga jeta e tija e pastaj ishte strehuar në një ishull të braktisur... Në atë çast kur gjërat kishin zënë të silleshin vërdallë rreth tij për dreq iu kujtua se sytë i kishte me vete, madje ata ende nuk i ishin vërbuar nga ndjenjat e kobshme. Sapo i hapi qepallat e rënduara pendimi që kishjte trajtën e krimbi të varrit zuri t’ia hante një pjesë të shpirtit që i ishte shkëputur nga trupi. Një hije e gjallë me ngjyrë të bardhë i kishte zgurdulluar dy sy të verbër dhe i vështronte me kurreshtje e habi do gjëra që mungonin. Disa herë i puliti qepallat instiktivisht. Gjithnjë e ushtqente vetveten me shpresa të rrjshme se diçka patjetër do të ndryshonte, se kobi i zi që rrinte  pezull si një shpend i vrarë do të zhdukej nga hapësira përgjithmonë.Përsëri  gjërat e njëtrajtshme qëndronin pranë tij dhe gjithnjë ia qitnin gjuhën e prishur. Nuk dinte ç’të bënte as me gjërat  që zhvendoseshin rreth tij dhe e as me trupin e vet që vazhdimisht e ndryshonte trajtën dhe madhësinë. Dyshimi ia sjellte frikën, kështu që nuk guxonte ta lëshonte vetvetën në duart e atyre mënxyrave, të cilat gjithnjë kishin bërë roje në një skaj të jetës së tij. Disa herë e mashtronte vetveten duke i thënë: kjo është një ëndërr e kobshme që të kaplon befas e pastaj më s’mund të zgjhohesh prej saj... Pas një kohe të shkurtër  u bind se s’mund ta  ushqente shpirtin me katikule. Ato gjëra banale më s’mund t’i honepse organizmi i tij. Më nuk e dinte a është mugëtirë e mbrëmjes apo e mëngjesit. Koha në vend që të zvarritej përpara zhvendosej mbrapa si të ishte një vidë e prishur. Derisa zvarritej këmbadorës nëpër do rrathë të ngushtë, në pasqyrën e thyerë  të mendjes e shihte vetveten si e ndryshonte trajtën dhe madhësinë.Nuk ishte në gjendje ta kuptonte pse trupi i tij gjithnjë lëvizte në anën e kundërt të kohës, thuajase është një orë e prishur...

    Sapo bëri të ngritet nga shtrati, i cili i shëmbëllente varrit në të cilin gjendej prej lindjes, zemra iu shndërrua në gur. Hijha e gjallë ia zgjati dorën e vet të vogël duke kërkuar që të miqësohej me të. Në sytë e saj të fikur që ishin futur në dy gropa të thella e të errëta, iu bë sikur e pa vdekjen e vet që sollatej me një qefin të zi në duar. Një zë i largët i thoshte : ti je i vdekur, madje i vdekur ke lindur! Deshi të fliste e të çirrej si një bishë e egër. Gjatë gjithë jetës i dukej sikur kishte qëndruar i ngujuar në guacën e heshtjes, e cila e kishte mbytur për çdo ditë ngapak. E brente dëshira që t’i thoshte një fjali të vetmne hijës së gjallë: çka kërkon nga trupi e nga jeta ime e mjerë?! Mirëpo zëri nuk i formësohej dot. Dikur e kaploi dyshimi se ndonjëherë kishte folur... Sa më shumë që mundohej  të ikte nga heshtja aq më shumë e ndjente veten se zhytej në thellësinë e saj. Edhe hija e gjallë, e cila ndoshta kishte ardhur gabimishte nga ferri, ishte kredhur  bashkë me të në detin e heshtjes, e cila i lëvizte nëpër trup si një gjarpër i ngordhur.  Ishte një heshtje ndjellakobëse, e cila sytë gjithnjë i mbante të zgurdulluar dhe sikur kërkonte rrugën që e kthente sërish në ferr. Një mendje e ligë, e cila e shoqëronte prej lindjes kudo që shkonte, i tha me zë të vrazhdë: ke ardhur në ferr gabimisht e e tash nuk mund të dalësh prej tij! Diçka e paqartë filloi të shembej në mendjen e tij të dërrmuar. E shihte vetveten si qëndronte në mes të dy fushave të paskajshme, në të djthtë ishte  fusha e mbushur me jetë, kurse në të majtë fusha e mbushur me vdekje. Vetvetja herë i dukej e gjallë e herë i vdekur... E kaploi bindja se hija e gjallë priste një dhuratë të çmueshme prej tij dhe pa emarrë atë nuk do të largohej dot. Nuk e dinte çka t’i dhuronte hijës së gjallë, përveç jetës së mbushur me fatkeqësi. Prej lindjes jeta më së plaku i hynte në punë, kështu që prej saj qëndronte indiferent. Një mendje tjetër i tha: hija e gjallë ka ardhur nga ferri për të të marrë me vete, pasi që ti nuk e di rrugën për atje!... Kur agoi një mëngjes i parakohshëm hija e gjallë e rrëmbeu për dore. Pasaj me një lëvizje të lehtë koke e ftoi që të dilnin jashtë asaj hapësirës së tendosur. Përmes dorës së saj në trupin e tij depërtoi një ftohtësi e madhe që zuri ta ngrinte të tërin. As vetë nuk e dinte pse nuk guxonte t’i kundërshtonte veprimet e marra të hijës së çmendur. Disa çaste pasi bëri do lëvizje të plogështa e ndjeu veten se kishte filluar të shndërrohej në një qenie të akullt. Një forcëe padukshme e vënte në lëvizje mekanike. Megjithatë sërish nuk ishte në gjendje t’i thoshte vetes a ecte apo ishte kredhur në një ankth nga i cili s’mund të dilte as pasi të përfundonte procesi i vdekjes relative. Nëpër hapësirën e boshtisur të mendjes zunë t’i silleshin vërdallë do gjëra me trajtë të përgjysmuara, të cila s’kishin asgjë të përbashkët me jetën e tij, me hijën e gjallë e as me natën e stërkequr që kishte harruar të zvarritej nëpër rrugën që e shpinte drejt ferrit. Një zë, për të cilin ai mendoi se jehoi nga goja e hijës së gjallë, i foli me do zanore to mekura: ti ende je në procesin e lindjes,po të shpiej në botën tjetër  atje ku duhet të jetosh pas lindjes… Çka është lindja ?! e pyeti vetveten derisa gjarpri i habisë i mbështillej rreth qafës. Përgjithje le që s’mori, po as që priste të merrte! Ishte i bindur plotësisht se kurrë nuk do të përfundonte procesi i lindjes së mirëfillte. Prandaj edhe nuk mund ta trillonte pamjen e lindjes… Në mes të qiellit, të cilin një Zot e di kush e kishte arnuar, për herë të parë vërejti një hënë të sëmurë që vazhdimisht dëneste në heshtje. “Ah, sikur të ishta pranë hënës dhe t’ia fillonim një dashurisë së re!” tha me vete dhe menjëherë u pendua për atë që foli e që mendoi. Kushedi përse hëna qëndronte pezull në atë oqean vetmie kur  fare lehtë mund të zbriste në tokë. Frynte një erë e marrë, e cila pahetueshëm ia zdeshte lëkurën e trupit. “ Ç’është kjo stinë e mallkuar që  lind e vdes  në jetën timje?!” Horizonti dukej i mbuluar me një shtresë të hollë bore, e cila nuk shkrihej as kur vinte ver. Ai acar i përjetshëm kishte zënë vend edhe në zemrën e tij… Sapo bëri do hapa të plogësht hija e gjallë ia shtërngoi dorën që i dridhej nga ethet e frikës e më shumë nga një valë e ftohtë.Deshi t’i  thoshte se një veprim i këtillë  i shkaktonte dhembje, por gjuhën e kishte të këputur. Hija e gjallë e vështronte me habi hënën si rrëshqiste nëpër një rrugë të paqenë derisa rëshqiti në një det të shterur. Fatkeqësia e hënës i shkaktoi dhembje të re në shpirtin e ngurosur. Hija e gjalllë me shikim sikur i thoshte: së shpejti do të takohesh me nënën tënde, e cila do ta duuron lindjen!  Kishte shumë vite që zvarritej nëpër do rrugë të boshatisura, por nënën s’mund  ta takonte. Ndoshta mbi varrin e saj të rrafsuar gjendet ndonjë muranë ku kanë gjetur strehim gjarprinjtë… Priste të agonte një mëngjes i vjetër e pastaj të zgjohej nga gjumi i paralindjes. Mirëpo, mëngjesi dukej sikur e kishte humbur rrugën. Ndoshta në gjysmë të rrugës e kishte dhunuar dikush tri herë e  pastaj e kishte hudhur në një humnerë të thellë, nga e cila nuk mund të dilte kurrë…

    Hija e gjallë kishte vendosur që gjithnjë ta shoqëronte në atë rrugë që nuk do të përfundonte as pas vdekjes së tij.



(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:




  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •