Cikël poetik nga Ibrahim Abedini
| Sunday, 03.28.2010, 05:26 PM |  

Ibrahim Abedini

 

 

Serenadë

 

Edhe nën dritën e hënës këndonte bilbili në dritaren tënde

Kalldërmi ndriste ngjyrë ari, kur shkilnin mbi të këpucët e tua

Si nuk prite vetëm edhe pak

Serenadë e njomë për merak?

Kalove si fërfëllima e gjethit rrugicës kur të mbulojë bora,

Mëngjesi të buzëqeshi ngrohtë nën rrezet e dashurisë.

Si nuk prite vetëm edhe pak

Serenadë-nuse pa duvak?

Me lot lumi u lave në vaj, as pa bërë e as pa pasur faj.

Çunat e lagjës, të pamatur, të shanë e të mbajtën mëri.

Si nuk prite vetëm edhe pak

Serenadë-lule zambak?

Pranverë e hershme në sytë e tu të bukur vrapoi me të shpejtë,

Rrugica e mjeruar flenë me kujtimin nënë hijen e flokëve të gjatë.

Si nuk prite vetëm edhe pak?!...

 

 

Gurbetçi

 

Fatin e kalit të munduar

Të dhanë perënditë,

Ditën e bukur që linde.

Hijen e rëndë të kohës

Ta mveshën pas kurrizit,

Për të mos i ikur besnikërisë së fatit.

Dhuratë nga vendlindja të dhanë

Vetminë, armikun e shpirtit.

Ndërsa vdekjen!

Po, ku do ta kesh vdekjen?

Nuk ta llogaritën.

Atë e ke hak, vetëm të thanë.

                               

 

Më pëlqen të vuaj

 

Sa shumë më pëlqen të vuaj

kur në sytë e saj të pafajshëm

Ylli ndrit e s´arrin shikimi im

 

Më pëlqen të vuaj

Kur dita s´afrohet

E nata vdes e paharruar

 

Kur shiu i pranverës zë e më lag

I shtrirë në lëndinë mes lulesh

Kur fluturbardha vjen e më ik

Me lotë në sy më pëlqen të vuaj

 

Më pëlqen të vuaj kur dora s´prek flokët

Derdhur mbi supe si duajë gruri në verë

Kur sytë humbasin në labyrintin e frikës 

Dhe fshihen nën hijen e hënës së zbehtë

 

Shpirti e saj i butë i shtruar si vesa

Në rrjetë rrezesh dielli e shndëron

Djersën e fytyrës sime të vrazhdë

Jo, në heshtje s´më pëlqen të vuaj

 

Më pëlqen të vuaj kur më shikon e s´flet

Kur unë e ndjej fuqishëm sikur s´jam aty

Dhe ajo ik larg syve të mi sikur s´egziston

Heshtja e saj e sinqertë më merr me veti

 

Ah! I shkreti unë, që jetoj larg kohës sime

Vetëm këngëtarët jetojnë në kohë të vetë

Poetët vdesin njëherë dhe pastaj jetojnë

Nën tingujt e petaleve të pishës kur i fry era

Mbi gjijtë e saj kur gufojnë më pëlqen të vuaj.

 

Botuar për herë të parë në revistën ” Dituria”

Qershor 2009   Båros- Suedi

 

 

Ëndërr pa fund

 

Teatër në një ëndërr tërheqëse

Edhe e pamundura bëhet realitet

Lëshohesh lirshëm me parashutë

Si një Tibetan ”i lirë mbi Tibet

 

E sheh veten -Budë me kurorë

  një tempull të paprekur

Në mes të maleve i fshehur

Êndërr që s´do të marrë fund

                                                              

Të afron tek buzët e burimit

E të lë me grushtat thatë

Një ëndërr pa fije turpi

 

Të zbret edhe mbi mjegullën e bardhë

Në Çeçeninë e derdhur si turist të shëtit

Para këmbëve të shtron rrugën me lule

Fëmijët të buzëqeshin me sy të përlotur

Në botën e vogël, në ëndërrën e madhe

Në një natë me rreziqe dhe përjetime

Fundi afrohet, ti s´do që ajo të marrë fund

                                                                                                                              

 

Lëmsh dilemash

 

Të shohësh bukurinë e të mos e ndjesh

Të ndjesh mallin dhe të mos e vuash

Nuk e di kush tallet me ndjenjat

Gëzimi apo dhimbja?

Dhe në mes dhimbjes dhe gëzimit

S´dua t´ia di për botën me dilema

 

Nëpërmiet të syrit të ri piramidal

Sheh botën mikroskopike në lindje

Sheh një botë filmike në rrënim

Dhe nga rrënimi i atyre mureve

Paramendon veten si një gur

 

Pastaj, si në ”parajsën ” e Dantes

Sheh urrejtjen si kthehet në dashuri

Sheh një botë të rrumbullakët më të bukur

Sheh një lule në majë të shigjetës

 

Dashuria është tinzake edhe pse shkëlqen

Kush mundi të mos i besoj asaj, e s´u gënjye

Edhe kush nuk i besoj asaj, prap u gënjye

 

 

Ah kohë

 

Në enklavën e errët të mendimeve të mia rrotullohesh e xhveshur

Si peshkaqen i detit mundohesh të dalësh nga rrjeta e peshkatarit

Shpirti im lindi nga përzjerja e flokëve të tua kur i frynte juga

Nën muzikën e asaj ere ne luanim këngën e puthjeve të argjenta

 

Ti ishe hajdutja e kohës sime, e të gjitha pasditëve me diell

Një det i trazuar rrihej e përplasej në sipërfaqen e syve të tu

Shpirti im thyente ëndërrat e vetmisë skaj buzëve të tua

Në pranverën e bukur brigjeve të shumta, të plotëjeshilta

 

Më kujtohet aroma e djersës tënde, shkumbës së detit i ngjante

Përzihej me erën e manushaqeve rreth ferrave që na rrethonin

Ëndërrat e mia ende të gjalla në horizontin e trupit tënd mozaik,

Shuhen dhe ndizen kur i ndrydh koha, si vullkani aktiv i mbuluar

 

Zëri im tingëllon dhimshëm, si një oxhak i zi i mbytur nga tymi

Përtyp me zor kafshatën e ngjyer në enën e kujtimeve të vjetra

Në një ditë dimri i mbyllur nga bora, i zhgënjyer nga heshtja,

E kohës që më bënë djalë, që më mundon, por që më mbanë gjallë

 

 

Unë dhe nata

 

Se ç´mu zemërua nata, përse nuk e di

As nuk më tha shko as nuk më tha rri

 

Unë i ndeza dritën

         I çela një sy

                  Të shikonte hënën

                           Dhe qiellin që u nxi

 

Se ç´mu zemërua, përse nuk e di

As nuk më tha shko as nuk më tha rri

 

Ajo rrezikun e ndjeu

         Ishim vetëm ne të dy

                  Të më vë në gjumë sa shumë u mundua

                           Natëzeza nata, ajo jetëgjata

 

Se ç´mu zemërua, përse nuk e di

As nuk më tha shko as nuk më tha rri

 

Nuk dinte e gjora natë mua ç´më mundonte

         Karafil´n e zemrës s´mund të ma afronte

                  Era që nuk frynte ndër male ishte fshehur

                           Hëna që nuk ndriste retë e kishin zbehur

 

Se ç´mu zemërua, përse nuk e di

As nuk më tha shko, as nuk më tha rri

 

Shumë pyetje i mbylla, oh sa shumë i pata

         Natës për t´ia bërë por unë nuk e zgjata

                  Nga errësira u frikova natës t´i besoj

                        Që dhe hëna para saj mbylli sytë të mos shikoj

 

Se ç´mu zemërua, përse nuk e di

As nuk më tha shko, as nuk më tha rri

 

 

Trëndafil i prillit

 

Më shtatëmbëdhjetë prill

Urova një trëndafil

E shkula nga krasta

E mbolla në bahçe

 

Një trëndafil shprese

Një trëndafil zemre

 

Rahatinë e gjumit natën e gjatë e shkretova

Mos ma shkulin, mos ma vjedhin u frikova

 

Barin, gjëmbat për çdo ditë ia pastrova

E ujita, e stërkita, me thonjë e prashita

 

Sa shumë e përkëdhela, sa merak e pata

Unë siç e mendova ashtu edhe e mbajta

 

Vetë e shartova me dashurinë e madhe

Trëndafili i hollë me gjëmba të imta

Gjethoj u jeshilua, u rrit, u zgjerua

Pata dëshirë që të më çelë,të bjerë erë

Tër merak u bëra të mos më dalë ferrë

 

Një vit të tërë e përkëdhela

Me dashurinë e shpirtit e prita

Të më çelë desha, një lule me erë

Po ç´e do, ferra mbeti ferrë.



(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:

Other news:



  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •