Irena Gjoni: Tatuazh në shpirt të detit (II)
| Saturday, 06.19.2010, 08:24 AM |  

Irena Gjoni

 

Tatuazh në shpirt të detit

 

 

BIONDIA E DETIT

 

Biondia e Detit

Përmbysi Detin

Iku e larë mëkatesh

(Pa të fundit)

 

E shndërruar në një ujëvarë bionde

Që binte mbi përndritjen e një qiriri,

Strehim gjeti tek shtëpia e Muzave

Si për të qenë më afër zemrës së qiellit

Prej nga priste një kartolinë

me urim mbretërish ciganë

 

Që nëpër rrugë vetëtimash,

do t’i shtynin

Duke u pëshpëritur me zë sirenash

në tundim për mbërritje të shpejtë

 

“Unë një cigan

imagjinoni në sa i mirë do të shndërrohem

Kur të njelmtësohem në flokët e ujëvarës bionde

Ikni, ikni në vrapime të çmendura

ju urime mbretërish ciganë”

 

Por gjarpërinjtë e zjarrtë të vetëtimave

kafshonin kokët, bishtat e njëri-tjetrit

duke lënë rrugë në mes

a duke krijuar udhëkryqe

 

Dhe urimet e mbretërve ciganë

ende s’kanë mbërritur tek

Biondia e Detit                      

 

 

... JETONIN NË TË NJËJTËN TJETËRBOTË...

 

Erëligat e orëligat po e ndëshkonin

shkulshëmflokësh

shkulshëmrrënjshëm

shkulshëmzemrash

përpiqeshin t’ia merrnin

 

Tërbimi frenetik ish’ pa fre

Pse e deshti

sa nuk e kishte dasht’

kush tjetër në këtë jetë

e nuk kishte për ta dasht’

as në përtejjetë.

 

Shpirti vajtueshem kolovitet

nga parajsa në ferr

Stiksi ishte kufiri i fatit

Fati ishte AI

Ajo ishte e destinuar

të jetonte brenda fatit

Ajo jetonte brenda tij.

 

Ajo po e ndërtonte veten brenda tij

Ndanin të njëjtin pulsion zemre

Një frymëmarrje u mjaftonte të dyve

Hanin të njëjtin ushqim amëshimi

Tirrnin të njëjtën fije drite

Ternin të njëjtin tingull ajri

 

Vetëm në një lot ngrinin uragane

Tek një flokëz dëbore

ndërtonin themele lumturie

Deheshin në ekstazë

nga e njëjta aromë manushaqeje

 

Udhëhiqeshin nga të njëjtat muza

Tek i njëjti shikim shpërthenin

e shuanin vullkane brenda një sekonde

Shihnin të njjjtën ëndërr apokaliptike

 

... Jetonin në të njëjtën tjetërbotë...

 

 

DASHURIA SI ZJARRET E CIGANËVE

 

Hënëzoj ditët që u mungon hëna

Dielloj netët që u mungon dielli

Sa herë shoh sytë e tu prej përralle

 

Thith helmin e ditëve

Vjell gëzimin e netëve

Kur më arratisen prej shikimit

sytë e tu prej përralle cigan

 

Në zemër, në tru, në shpirtin tim,

ndeze një dashuri të çmendur

si zjarret e fisit tënd

 

Një dashuri - zjarr ciganësh

që s’dihet sa do të zgjasë

që s’dihet:

në do të shndërrohet i gjithi në hi,

në do të ngelen ende urë të shuara përdhunshëm,

në do të merren prej tij

disa thëngjij për të ndezur një zjarr të ri

(të paktën për të krijuar egzistencën e dikurshme

të një zjarri të lashtë

si qiri i ndezur mbi kufomat e së shkuarës)

 

... që s’dihet...

 

Ah, kjo dashuri si zjarret e ciganëve...

 

 

KOHË TEK SHTYLLAT E HERAKLIUT

 

Më në fund...

Më në fund mbërrita

tek Shtyllat e Herakliut

 

Gdhendur në njërën

(Ndoshta prej parambërritit tim

A ndoshta prej mbërritit të parë

pas Herakliut)

deri në shpirt te shkëmbit

gati në thërrmim gjeta fjalët:

“KOHA SHËRON GJITHÇKA,

PAÇKA SE ME VONESË”

 

Në hutimin tim,

në të pabesë më puthi

Perëndia e Diellit

 

Unë riktheva të puthurën

po në të pabesë

Në gdhendje tek shtylla tjetër:

PO NËSE S’KE MË KOHË,

MOS NDOSHTA ME PLAGË TË PASHËRUARA

TË DUHET TË VDESËSH?”

 

Më në fund...

Më në fund mbërrita

Tek Shtyllat e Herakliut

Para më pak se të më dilte gjumi...

 

 

DEDIKIM MUA

 

E mora zemrën në njërën dorë

Dhe me dorën tjetër në zemër,

U nisa…

 

Trokita në një derë lyer me bojë të artë

Prita.

Dhe drynin me ndryshk,

vetëm atëherë e pashë

Atëherë kur qe bërë natë

(Mallkuar sytë e mi

që dinin të shihnin veç natën)

 

E mora dorën ngarkuar

me sytë e mallkuar

dhe e futa në xhep

(Në një xhep të verbër

që ish ‘pagëzuar nga soji i banorëve të tij)

 

U ktheva…

 

Veten s’e gjeta atje ku e lashë

Gjeta vetëm qenin besnik

që ruante shtëpinë e braktisur

 

Atëherë u ula të qaja

për vete, për zemrën e ikur,

shtëpinë e braktisur,

për sytë e vjedhur nga xhepi

dhe atë tatuazhin e vajzës,

vdekur në asfaltin e thatë

që s’kishte kush ta lante më me lotë

 

U ula të qaja dhe qesha

Kisha harruar se të qash pa sy

dhe me zemër të lënë diku,

Është e pamundur

 

U ngrita i verbuar dhe eca drejt vetes

Truri më tha t’i thosha vetes i bindur

se kisha vdekur më në fund…

 

* * *

Ëndrra thonë që është e shkurtër,

por ajo që le pas, është e gjatë

Më e gjatë se gjatësia e jetës së fundme

Dhe pak më e shkurtër

se gjatësia e jetës së përjetshme

 

 

...JO ME LOTË NË SY, POR...

 

...me sytë në lotë

Në një akuarium grushtash,

Eci rrugëve të verbëra të detit

Për të gjetur ty shpirt

 

Egziston,

a je imazh iluzionesh vallë... ? !

 

 

AUTOPORTRET

 

Ngjitur shtyllave të rrugëve

 

- Si në kohët e lashta,

lajmërimet e vdekjeve, - pëshpëris

 

(Ej, bukuroshe, kjo erë vjeshte

ta zhbën nocionin kohë?)

 

Fletës së letrës,

në këmbë i ka ngelur vetëm një gisht,

i mjafton balerinës virtuoze

të bëjë vallzimin e vdekjes

nën ritmin e erës

 

Fryma po i del çikë e nga një çikë

 

Ekspozitë...fotografike

Modele...- Biondia...e...Detit

Fo...to...graf...-me...ndjet... ...e... ...

              a...dh...u...r...u...e...s...v...e...

                  ...t...ë... ...s...a...j...

 

Shpirti i fluturoi

rrathëve të ferrit - rrugicave vjeshtake

Per t’u bastarduar

Nënkëmbëve të kushedi kujt

Fotograf - Mendjet e adhuruesve të saj

 

E fiksuar fotografive nga mendjet

Në çastet më fatlume a fatkeqe

sjellë adhuruesve të saj

 

Një vetull perfekte në ironi të dashurisë

e vjedhur një fije floku e verdhë,

e mbajtur fatsjellës,

një arkivol sysh - guackë perle kënaqësi,

një buzëqeshje vrasëse pa pagesë,

buzë të kopjuara me karbon të kuq buzësh

për t’u risjellë pranë netëve ogurzeza,

një gjoks ngacmues, përtej dekoldeve

                                    dhe bluzave të ngushta,

mantel të kuq gëzofësh - mburojë shigjetash,

një lot i zi,

përzier me helmin e dhimbjes e rimelit,

duar të sikletshme, përherë në mbajtje të shanceve,

ëndrra të mëdhaja,

pa ditur ditën e lindjes e vdekjes,

mendje në lojëra fantazie,

hipnotizuese për të tjerë

 

E gjitha e ndarë,

në një labirinth mendjesh,

E ngelur në të njëjtin vend,

E ngelur në të njëjtën moshë,

E gjendur në të njëjtën bukuri Beatriçase

 

Ekspozitë e parë me shpirt të rrënuar,

E paçuar gjer në fund,

E trembur nga bukuria e dikurshme,

Nga adhuruesit e shumtë gati mitikë,

Nga ëndrrat të ëndërruara dikur fatlume

 

Me shëmtimin krijuar prej zhgënjimit,

Me çmendurinë prapë pinjoll të zhgënjimit,

Eci rrugëve duke mbledhur gjethet e vjeshtës,

Me përfytyrime - fotografitë e mendjeve të adhuruesve

Pa i parë

Vetëm duke iu trembur

Bastardimit nga nënkëmbët

                         E kushedi kujt...

 

 

ARUSH NË FUNDFERR

 

Malli më la me dhimbje

Dhimbja më la pa zemër

Egërsia zuri vend në poltron të saj

 

Nëntë muaj kalova

nëpër nëntë rrathët e ferrit

 

Në fund m’u shfaq një arush

me dy zemra në putrat e tij

Midis tyre kishte ende vend

të më merrte dhe mua

 

E ndjerë mirë,

has një manjak çmimesh:

-Sa të ka kushtuar ky arush?

 

-Nëntë muaj trishtim

Një shëtitje përgjatë ferrit

Kaq më ka kushtuar ky arush

 

Shtrenjtë apo jo?...

 

 

IDIL

 

Më mungon...

duke të pasur në shtrat

në një përqafim hyjnor;

Ku hapësirat përflaken

duke i shkrirë kufijtë;

Ku kohërat digjen

duke humbur nocionet;

Ku ajri prushohet

nga afshi i puthjeve

 

Kam mall...

edhe pse jam duke ndier

prekjen e çdo poreje të trupit tënd,

lëvizshmërinë e çdo fijeje floku,

drithërimën e çdo fijeze shpirti

 

Kam frikë...

se bëj zhurmë me frymëmarrjen time

Heshtoj të rrahurat e zemres

të dëgjoj të rrahurat e zemrës tënde

 

Ankthshëm ...

drithërohem të dremis

se më ikën

dhe një sekondë jete pa ty

 

Kam mall...

duke të pasur brenda meje

Më mungon...

duke qenë një të dy

Ndaj per nje çast

pushoj së jetuari

Të ndiej si jeton ti

shpirti im i embel...

 

 

VITE MBI KARUSEL GJENDJESH

 

Në dëshirë për të krahasuar,

Brenda një magjie të bardhë,

Hipur mbi një karusel gjendjesh,

rendis vitet e mi

 

Për të mos humbur në kohë,

një ditë e brishtë shkurti

merret me rrotullimin

 

Në marramendje kushtesh të barabarta,

etja për pushtet e viteve

bëhet zotëruese

Dëshirë e çmendur për kurorë

pa le të jetë dhe kurorë me gjemba

 

...Por në rrotullim karuseli,

në marramendje çjerrjesh,

në marramendje nxjerrje sysh

                              të njëri - tjetrit,

Rrëzojnë një vit që ngelet i vdekur

 

Karuseli hesht...

Vitet heshtin...

Gjithçka hesht...

 

Të gjithë po shkojnë

Në varrim të vitit të vdekur

Të gjithë pa kurorë

 

Pa kurorë?

 

Keni dëgjuar ndonjëherë

Për të mirin që s’ka të mirë?

Për të mirin e pa fat?

 

...  ...  ...  ...

 

Dita e brishtë mori fund

Koha e konkurimit mbaroi

 

 

FLOKË TË NGRËNË PREJ QIRINJSH

 

Një dhomë gjysmë e errët,

Brenda saj, gjysmë det,

ngritur në gjysmë dallgë

Qiri i ndezur ngrënë gjysmë

prej urisë së vet

 

I pangopur prej vetvetes,

ha dhe gjysmën e flokëve të mi

(ate çast, çadër të tortës së ditëlindjes)

Duke kapërdirë në shijim më të mirë

me dy gjysma loti të ndryshëm

 

Për të më ripërtërirë shpirtin,

vijnë dy gjysma delfinësh në byzylikë,

Karafila gjysmë të freskët,

(gjallëruar prej urimit tënd)

Cigare të fikura përgjysmë,

Harrim brenge e pamerituar,

Gota pijesh lënë përgjysmë,

Kujtesë e egzistimit të diçkaje,

Kujtesë edhe e të qenit tjetër njeri

nga dashuria jote, nga dashuria ime

 

Brenda gjysmëlotit tim të marr

Gjysmëlot i ngelur përjetësisht në sy

Për të të pasur ty përjetësisht pranë vetes

Me të, të përkëdhel sybukuri im

Korridoreve të gjysmëlotit,

zëri im jehon

deri në gjysmë det,

ngritur në gjysmë dallgë,

“Të dua, të dua marrëzisht shpirt”

 

Muzikë përgjysmë, përgjysmë fjalë

i ëmbë...shpir...zemë...engjël...

Brenda një puthjeje epshi

                         tejet të gjatë

Të gjitha gjysmat e tjera,

brenda një hijeje

që londron në mur

me një palë e gjysmë flokë...

 

 

KORRESPODENCË

LETËR ZEMRËS

 

Nëse e kaltërta do të vdesë një ditë,

Atë ditë do vdesë dhe qielli,

Edhe deti me jetë në mes,

Do vdesin sytë e tu,

Dashuria brenda tyre,

Do vdesë gjithë bota,

Nëse një ditë e kaltërta do vdesë

 

 

PËRGJIGJE E ZEMRËS PAS NDARJES

 

E kaltërta nuk gjeti asnjë ditë për të vdekur

Dhe s’vdiq

Nuk vdiq as qielli, as deti

Jeta e tyre s’u këput në asnjë pikë

 

Por sytë e mi vdiqën

Vdiq dashuria e palindur

e jetuar mes moslindjes

Duke më dhembur më shumë

se vdekja e të lindurës së jetuar

e parë me sy

 

Sytë vdiqën, vdiq dhe dashuria

Por bota rrojti si më parë

E kaltërta nuk vdiq, por vetëm lotoi

Duke marrë një nuancë zibardhë...         

 

 

ANKTHSHEM

 

Ndjesia e zvarritjeve të plakura

të një sythi të prerë

a të vrarë nga acari,

ngërthehet në imitime dëshirash

 

 

MBAN ERË SHIU

 

Në gostinë e shtirur të mjegullës,

mbante erë shiu

                        si sot

 

E njerëzit përpiqeshin,

t’i vidhnin shpirtin njëri – tjetrit

 

Hajdutshpirti kampion,

u zvarrit piedestalit lëmimvrasës

 

Duke u shndërruar

në Zot të Zbrazëtisë



(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:




  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •