Ilir Paja: Cikël poetik "Vjeshte e ve"
| Sunday, 10.24.2010, 04:32 PM |  

Ilir Paja

 

Cikël poetik "Vjeshte e ve"

 

14.  Vjeshtë e ve

 

Vjeshtën i dashuri vetmoi,

atëherë kur duhej... s’duhej me erën.

Gjethet verdhur eshtake nisën puthjen me shiun.

I dashuri mendoi: veç erën – këtë dhuratë njohjeje

Me sendet e tjera s’do t’ia marr!

 

Vjeshta e ve shkapet gjithë dyert e erës njëherësh.

Gjithnjerzinë dyherësh.

Gjithnajat përdita të vetmen here.

 

Nata vetevjen pa stinët

Në prag zhgjëndrrash ka një vjeshtë të ve.

Muzgun e ngriti për jastëk,

Vjeshta degët të djegë për floknajë.

Veç hiri natës u ngrit në eter,

Vjeshta u ngjye me hire t’pagjëkundta,

Natyra s’ka varre,

Vjesht’ e ve dhe një mall tjetër

Vetmuar, heshtja e kudondodhur

Një puthje – dhe i bukur.

 

 

15.    Ag vjeshte

 

Qiellit ia pamë muskujt në kryqëzim.

Vjeshta kacavirret nëpër litarë shiu,

Këta qerpikë lotuar, qielli i mbrujtur

me mall lartësish.

Vjeshta – kjo vashë gjethnajash e jonesh

 

Ne prekim veç pëllëmbët e gjetheve,

janë miqësi të xhelozta...

Era nuk zbret e para në ag dite

Pa u puthur njëherësh

Gjetheve në degë vjeshtash.

 

16.   Faji i Hënës

 

U përvodh këtë mbrëmje

brenda qepallës ngrënë

Me syrin fshehur…

Mes floknajës ku nata

Duar ka rrugina Hëne

Enë gjaku ëndrrën pa frikë

E zënë në faj pret vetëpërtypjen

Angështuar agut.

Të plagoset para Diellit.

Netëve gjahtarët e nuhatin

Plagën e gjahut të cofur

Heshtja natë e hënës – ëndërr fjetur.

 

 

17.   Natë terrinë

 

Tis i mugët, retë eren për

fole me frymëmarrje balonash,

bonjakë zogjtë,

atdheu, i vetmi fluturim..

Qielli, hershëm, gjithshëm

dritarethyer.

Ftohem, u ngjirrem cicërimtha

shpendarakëve

kërcimtar si fluturimi?

Ç’mure shirash ngre vjeshta!

Era, hamallshëm s’shpinon

deri në fund të shtegtimit

orenditë vjeshtore.

Veç malli hedh mbi shpinë

të syve – qepallat, këto dy

tise muzgargjend.

Horizonti djersin hapësirë dhomash.

Prej saj njeriu hijeshon hijen

vetmi e paprindër.

Ç’mure vjeshtë e erët!

Njeriu jetëson të tashmen,

jetën etyd të pangjyrët.

Shkimet i pakohë mëngjesi.

E nesërmja, tërheq zharg

Një djep bosh

shpresash të palindura.

 

 

18.       Avionët

 

Të bardhë, në garë me kraharorë mitesh.

Truposur nga enjtja e ankthit lartfluturues

Të gjatë, të jenë maja malit qiej.

Të vetmishëm në pistë,

barkuar nën ngrënie të shtunave.

Njerëzit paketojnë fundjavën,

me dhuratën ikje – palëvizshmëri.

Po njerëzimi avionët shtegton të shtunave

Veç këtë ditë pasagjerët atje lart

të nesërmen horizont urban ndjekin në kërkim.

Gjatuar, bardhor, qepallfjetur.

Kur gjumi ulje u prishet.

Njerëzit në bark s’mendojnë se

në sedilje janë ende pa u zgjuar

hojet e mushkërisë së tij.

Dhe perdet qepalla ngrihen vetë

kur mëngjesi, netët ngjiten shkallëve pasagjerë

(Të vetmit janë, kuptojnë, frymëmarrjen

e tij – ky horizont i metaltë

veç sërish njeriu “fshihet” në bark të tij)

Atje, jashtuar n’shi,

mite kapur nga përgjuesit radar – këta

gojë qiejsh.

Nën shi, jashtë atje, kulla vrojtimit.

Promete kohor, zjarret ka mbjellë

në dy etërit e tij, tokë e dritët.

Kush u mban mëri miteve!

Avionë – rrëpira, a tatëpjeta qiejsh?

Uturimshëm krahët ajrit i vënë flakën.

Horizonti – pasagjer në këmbë.

Kurrë, as avionë, perëndi,

legjione zogjsh s’pret ta marrë.

Qielli – garderobë ku vetë

avionët fshihen në xhepa

jete, përtej jete.

Horizonti – përjetësi, pret kthimin

i mjaftojnë çorapet e reve

të mos i duket e përtejmja

lëpirës kohe…

Avionë, rrëqetheni zbritjeve

sikur reja do takojë

atin e dherët.

 

Por avionët klithin mallëngjyeshëm

vdekja në qiell shndrit zgjuar,

njeriu s’ka veten vetmi.

Avionët, sqetull derë nën krah

kyçen frymshëm.

Qeti, fshehtësi e lajmët ngjitja tyre.

Dhe pse asnjë prej tyre s’ka

turirin dredharak kalë i Trojës.

Janë qepalla qiejsh.

Stjuardesat sfilatë ku era

lë trupin zbuluar.

Pasagjerët luzma shikimesh të paturp

Bëhen zotër të frikës…

 

 

19.     Kafe me “dyer të mbyllura”

 

Kafe mëngjesi s’mund të jetë

shtryllur ekspres dielli nëpër qiej.

Kafe në këpucë pa lidhëset

as çorapet (modë në të zeza)

s’mund të djersinë mbi tokën e vestë.

Kafe – reja, shiu,

ajri i surb të dyja njëherësh

a reja mes vetes dhe shiut

surb ajër smog?

Dy miq në tavolinë...

Kafeja më parë, pastaj atdheu

uji është falas.

Njeriu në filxhanin tjetër,

ardhur zhveshur pa tabletat e sheqerta.

 



(Votes: 1)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:

Other news:



  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •