Arqile V. Gjata: Shkronjat e Prillit
| Sunday, 02.13.2011, 04:48 PM |  

Arqile V. Gjata

 

Shkronjat e Prillit

 

Triptik

 

 

Në Mëngjes

 

Në sheshin me qiparisa

mes të vdekurve

lëkunden kryqet nga era e lehtë.

 

Aty nëna dhe ime mbesë

nga avllia e tyre kundrojnë kalimtarët.

 

 

Më poshtë, mes barit dhe lule

pi kafe me raki im at.

 

Ata ikën në të kaltërtën pjesë të qiellit

në prag të shpërthimit të sytheve.

 

 

Në orët e ditës

 

Lypësi i butë...

me të brendshmen e dorës fshin mermerin

e vendbanimit të tim eti.

 

Dhe fryma ime përpëlitet

duke admiruar fotografinë e qelqtë

mbi kokën e babait tim.

 

 

Natën

 

Në sheshin me qiparisa

nga hapësira e detit hynë me forcë era,

të strehohet, të dremisë

bashkë me të vdekurit nën gurë

a mermer ngjyrë çokollate...

për tu larguar në orët më të vona.

11-4-2010

 

 

Për Kohën

 

Ata flasin për Kohën...

Nga mënyra e rrëfimit

e kapërcejnë monotoninë e kthjelltësisë.

 

E tërheqin me litar

deri te vendi i ngujimit,

tek një shtëpi publike.

 

Pështjellur nga brishtësia,

digjet Koha e virgjërisë

në të ndritshmin ngushëllim

me shirit të zi në gjoks dhe në krah.

 

 

Njeriu si qenie

 

Për njeriun,

si pasuri e mjaftueshme janë varret

e ka dhuratë engjëllore

pak tokë, pak pluhur kujtese.

 

Pa moshë të caktuar,

njeriu hipotekon veten

në qilarin e historisë.

 

Të majmur nga trishtimi

njeriun e largon koha

si divorc i pabesueshmërisë.

 

 

23-Nëna

Në 99 vjetorin e lindjes

 

Kur shkoj në Vlorë,

diçka e shndritshme

dhe një ëndërr magjepsëse

ma ringjallin dashurinë e nënës.

 

Pres e qaj unë,

të fle pështjellur

me aromën e nënës,

ta puth...

të marr dritë.

 

Nëpër ëndrra nëna ime

flet me heshtjen,

ende s’më ka harruar.

 

Nëna ime

u lut pranverës ta merrte,

se kishte punë atje lart,

të mblidhte lulet...

 

Sa shumë u vonua!

 

Nëna ime!

Kur të takohemi përsëri...

ballin tim rrudhashumë

do ta mbështes në gjoksin tënd,

të ndjej lumturinë e munguar.

 

11 mars 20010

 

 

Letër shoqes

 

Nga i largëti kontinenti juaj

kam dëshirë,

në këtë ditë vjeshte të përshëndes

dhe të vizatoj konturet e shpirtit tënd.

 

Nga goja e bukur e krijimeve të tua

po nisem,

të zaptoj ngjyrën larushe

të syve,

lakuriq si në oqean...

 

 

Kënga e thatë e Saharës thërret vajtueshëm

jetën e Uoris Dir

 

Uoris Dir është një vajzë pesëvjeçare, që për të mbijetuar dhe fituar lirinë jetoi gjashtë ditë e net nëpër shkretëtirën e Saharës… Sipas statistikave të OKB-së, 8000 fëmijë (vajza të moshë 5-10vjeçe) në ditë i nënshtrohen ritit çnjerzor të gjymtimit gjenetik

 

Unë

i pabanueshëm në kohë,

lindur tani vonë

përball pranverës që nuk bëzanë,

tragjiken Somalezen Uoris

dua të përqafoj!

 

Gjaku i verdhë i Saharës

jeton në kujtesën e Uorisit

dhe ndjej frymëmarrjen torturuese

të një riti barbar

ndërtuar në primitivizëm dhe në ditët tona.

 

Kënga e thatë e Saharës

thërret vajtueshëm jetën e Uoris Diri

mbushur me klithma të zeza,

që nuk i njohim.

 

Loti i saj tretur në degën e një peme

si një foto kohe vrapon…

të zhduk gjytimin gjenetik

 

 

Kur mbusha 2000 vjet

 

Kur mbusha 2000 vjet

Dikushi më tha:

“Ke marrë këngët e mia”,

i them buzëqeshur:

-Ato ishin dhimbjet e frymës sime.

 

Sa herë e kujtoj atë çast,

aq herë mendohem...

I pasur në varfërinë time

i ri të mbetem dua!

 

Kur mbusha 2000 e një vite,

i kënaqur i thashë vetes:

“Ia vlen të pranverosh

dëshirëmendimet e tua...”



(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:




  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •