Cikël poetik nga Adelina Dokja (II)
| Thursday, 02.24.2011, 10:09 PM |  

ADELINA DOKJA

 

 

Për të ruajtur nderin...

 

Hëna po s'më pa të lumtur,

Lot do derdhë

Dashuria ime e burgosur brenda mureve të heshtjes

Nga zjarri i mallit - muret do rrëzojë.

 

Prangat do t’i hedhë ne erë,

Nga shtrati i varrit si Gjergj Elez Alia,

Do të dalë në mejdan dhjetë plagë të marrë,

Për të mbrojtur nderin, e të ruajë  lavdinë

 

 

Ku je shpirti im!

 

Janë vargje të ngritura deri në thjeshtësi

Për ty, i dashuri im bartin mall!

Çfarë  ruaj në shpirt dua të të rrefej

Për flakën dhe dritën e pikëllimit!

 

Nëse i lexon një  ditë mos u befaso

Përse ka zjarr e në të unë digjem

Çdo çast vetmia më shkrumon

Dhe ngrij në heshtje si acari!

 

Të ishe pranë meje do të shikojë lotët

Pushtuan përmasën e rrjedhë s nëpër faqe

Se zemra ndjente tërbim

Kur klitha: Ku je? Ku je shpirti im!

 

 

Bijtë e Zotit me emrin njeri!

 

Mos e përbuz për ngjyrën ndryshe nga e jona,

Mundohu të shohesh bardhësinë në shpirtin e Tij

Po ta vlerë sosh për ndjenjat që ka brenda

Atëherë  ke vlerësuar humanitetin e ndjenjave

Njeri!

Mos gjyko se në ç'farë  vendi ka jetuar,

I vogël apo i madh nuk ka rëndësi

Se kultura e tij, veshjet dhe zakonet

Ndoshta mund të japin bezdi!

Ç'kuptim do kishte bota po qe se të gjithë

Një  ngjyrë do të  kishim?

Do ishte bajate, monotoni,

E bukura qëndron në atë

Se jemi të ndryshëm -

Bijtë  e Zotit me emrin njeri...!

 

 

Një kujtim i largët

 

E menduar...

Kthimi yt e vdekur shpresë,

Lamtumirë

Ndjenje e ngrirë!

Çdo ndjenjë  u kthye në ngricë.

Mes nesh

Heshtje varri

Nje det me plagë,

Muri i ftohtë akull u ngrit

Dë shirë nuk kam t’i ringjall

Dhe ngrica na hyri në palcë!

Kujtimet më lë ndojnë.

Ende jam det,

Nuk dëshiroj t’i ringjall

Kam dëshirë dhe shumë  mall.

Më lëndojnë, më  hapin

Plagë.

Vuan zemra është larg

Më rëndojnë hapat,

Kë tu në dhe të huaj!

 

 

Shpresat e mallit...

 

Ti mall me krahë pëllumbi

  zemrën time u ndale!

Udhëtove larg në vite

Si lypsar qëndron te pragu!

Dyert i gjete të hapura

Edhe se nga dimrat u kalbën

Të forta qëndruan shtyllat

Të ngrohta muret e pritjes!

Prushi mbuluar me hi

Erërat e ngrohta i ndezën,

Duart e fshehura në gjinj

Dritat e shpresës ndezën!

Ti mall gjithmonë në vatër,

Pa humbur shpresat,

Sytë nga dera drejtuar

Kurrë  s'u shuan

Për njeriun e zemrës...!

 

 

Zemër e përflakur

 

Po udhëtoj i dashur

Dhe zemrën e lash tek ti

Në këtë ditë të ftohtë shkurti,

Xhelozia e tyre shpirtin ma ngrin...

Buzëqeshja në buzë më mbeti

Dhe fjalët në grykë

Ti je mendimi i parë dhe i fundit

Vetëm tek ti i kam sytë...

Po te pyesësh zemrën time

Ne ç'vend kërkon të jesh?

Ajo ëmbël të përgjigjet:

Atje ku kam folenë,

Vetëm në zemren tënde dua te jem!

 

 

Konfuzion

 

Ju intereson si ndjehem

"Një e falimentuar"

Mes trafikut e hutuar

Polici fishkëllen duke më thënë:

“Ndal Zonjë, nuk e di

Se këtu ka veç një rrugë,

Nuk kemi me dy korsi!”, dhe unë

Më shumë e trembur,

Konfuzion,

Në mes të trafikut i them:

“Më falni, zotni, kam gabuar,

S'ka për të ndodhur më kurrë!”

Sa herë jam betuar

Dhe përsëri vazhdoj të eci

Në rrugë të gabuar...

 

 

Pikojnë strehët e shtëpisë së vjetër

 

Pikojnë strehët e shtëpisë së vjetër

Hija e rëndë u ngjit në mur,

Nuk dëgjon hapat e fëmijëve të mi

As zërat e tyre që i bënin muret tş dridhen,

Bari i kopshtit u rrit deri në gjunjë

Gjethet shtrohen palë-palë çdo vit

Brenda suvatimi fillon të bjerë,

Copëza të grisura si kujtimet që mbeten aty.

Vizitoj shpesh në ëndrra shtëpinë e vjetër,

Brava është ndryshkur dhe çelsin s’e gjej,

Futem hajdutçe nga dritarja e thyer

Kujtimet e mallit i kërkoj në themel,

Një qarje fëmije apo një dorë zgjatur

Mbrëmjeve kur futeshin të lumtur në shtrat

 

Ma zinin frymën kush të vjente i pari

I kënaqeshin dashurisë sime dhe të babait,

Fytyrat e tyre mbeten si hije në muret që rënkojnë,

Shpirtrat zgjohen dhe ankohen: Këtu mungon çdo gjë,

Pa fëmijët nuk ka jetë,

Kjo shtëpi eshte e lodhur duke pritur,

Shpatullat janë kërrusur dhe muret po shemben,

Iki e marrosur si era duke qarë,

Më peshon si gur dhembja që kam në shpirt,

Ndryshkun e dhembjes së hapjes në sirtar

Dhe pluhurin që ka mbuluar kujtimet e fëmijëve,

Ndërsa strehët nga larg pikojnë

Të tkurrura pikojnë brenda në shpirt,

Ndoshta s'do të jetë larg

Kur ne të shkojmë të rregullojmë tavanin,

Që mos të pikojnë çatitë...

 

 

Kujtimet e hidhura janë  si këpurdhat

 

Si këpurdhat lindin kujtimet vend e pa vend,

Unë në një fushë të pafund,

Vargjet i shtrij në barin e gjelbërt

I mbledh një nga një si lule dhensh

I vendos mbi flokë si dikurë luanit me gishtërinjtë

Këmba që pa dashur barin shkel,

Shtyp një kujtim të hidhur,

Dikush padrejtësisht fëmijërinë të rrëmben

Dhe bëhet padroni jetës...

Një tjetër te çjerr buzëqeshjen

Me përbuzje të quan varfanjak,

Ti buzëetur për dorën e mallit,

Mbetesh veç si hije e vrarë...

I pafuqishëm të zgjedhish fatin

Sepse fati për ty vendos,

Pret me durim të    dhurojnë krahët

Sa më larg të fluturosh...

Por kujtimet të ndjekin dhe larg

Të mbijnë si këpurdhat vend e pa vend

Dhe në rast se s'di t’i njohish, mos i këput

Ngase janë helmuese për shëndetin tënd!

 

 

Natën e mirë i dashuri im!

 

Natën e mirë i dashuri im!

Tani e përgjithmonë,

Të them lamtumirë!

Të falënderoj për ditët e lumtura

Dhe indiferencën tënde

Në ditët e mia të trishtuara.

Nuk jam njeriu që e kërkon,

Me njolla e kam zemrën

Dhe plagë të hapura akoma

Nuk mund të dhuroj vetëm dhembje!

Përqafimin e fundit po ta dërgoj

Dhe më kujto me ngrohtësi

Sepse shumë të kam dashur.

Nga mungesa jote shumë kam vuajtur,

Do vuaj akoma,

Por në zemër do vë një gurë,

Për të ndaluar dhembjen.

 

 

Dëgjoj një dhembje

 

Në tavolinë jam ulur

Pjatat me hidhërimin

Tim mbushur, gotën

Me lotët

E kthej me fund,

Sepse  ndarja

Krahët e lodhur

Po shkund...

Në agoni

Mbes pa frymë

Dëgjoj një dhembje

Gjoksi, që si tërmet më tund.

Dashuria e strukur në një

Qoshe qëndron,

Si flakët e qiririt dridhet psherëtin

Ndarja si vdekja përjetohet

Kur e humb dashurinë...

 

 

Një zemër në fluturim...!

 

Udhëtoja në kaltërsinë e pafund të qiellit

Dhe krahët e lira i shtrija,

Shihja nga lart botën më sytë e skifterit

Çdo gjë të bukur,

Kërkoja ta përpija!

Henën përshendes dhe mbas reve fshihem,

Diku dielli

Më gjen me rrezet e tij, një ndjenjë

E ngohtë,

Trupin përkëdhel dhe shpirtin ma

Përfshin.

U deha me rrokullisjen e gëzuar,

Në horizont ku s'ka ligje dhe kufi,

Atje zemra ime fluturon

Krahë t i shtrij drejt tokës amtare,

-Të dua Shqipëri!

 

 

Mirupafshim atje!

 

Jam ulur në breg të mendimeve

Me mall i shtrij në valë

Vargjet e dhimbshme të shpirtit

Që shkumëzojnë si det i çmendur

Humbas larg në horizont

Drita dashurie më ndizen në zemër

Yjet përplasen në valë dhe ndezin

Ëndrrën e shpresës!

Lotë të kripur rrjedhin padashur

Unë zog i braktisur qëndroj në breg

Flatrat e shpirtit tek ti më mbetën

Për t’i ruajtur nga dhimbjet

Në këtë botë të huaj pa ndjenja

Ndjehem jetime për të dytën herë

Dhimbja e mallit më peshon si gurë

Pranga i vura në këmbë e duar

Lidhur me tokën time që shkëlqen si diell

U ndava për së gjalli me të gjallë e të vdekur

Nuk pata mundësinë

Të hedh një grusht dhe

Ju ikët të gjithë pa më takuar

Pa lamtumirën e fundit

Do takohemi një ditë,

Mirupafshim atje!

 

 

Pa fjalë

 

Si mundesh ta mendosh,

Qoftë dhe për një çast të vetëm

Që do të mërzitem o nevrikosem? Si?

Ndihem kaq keq që s’mund të dëgjoj

Zërin tënd, aromën tënde…

Më mungon si ajri që thith,

Më mungon.

Boshllëku është kaq i thellë,

Sa një pus i gërmuar deri në palcë të tokës.

Ditët janë kaq të  gjata, të pafundme.

Netët e pagjumta, pa ty -

Një proçesion mendimesh të trishtuara.

Ah! Të mundesha të gjej fjalët e duhura!

Do të të thoja:”Zot, sa dua…!

Por një frymë hëne, jam. E fundit

Në fundin e kësaj nate

Ndërsa rrezja e ditës së re

Mpreh thonjtë e gërrvish

Xhamat e dritareve të zgjimit tënd.



(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:




  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30