Anila Brakaj: Proza te shkurtra
| Wednesday, 04.13.2011, 05:52 PM |  

Anila Brakaj

 

 

REBELIM

 

Ndonjëherë të duket sikur drita e diellit ka mijëra ngjyra të ndryshme në vetvete, që të lëbyrin sytë e të magjepsin si luspat vetëtitëse të një gjarpri helmues i cili pret çastin kur të përhumbesh për të të dhënë puthjen e tij fatale, të duket sikur pasqyra që ke përpara vetes e që të jep imazhin e rremë të saj në versionin që i teket, do të të pasqyronte ndryshe nëse do e thyeje, se do të shfaqeshin atëherë të gjithë unët e skalitur në qenien tënde e do të gjeje mes tyre fajtorin, duke kërkuar atë vështrim që do të të shmangej gjithmonë si sytë e ndrojtur të një njeriu të zënë në faj që sheh ngulmueshëm veç majën e këpucës së vet, e cila shtyp padrejtësisht një gur të vockël të ndodhur aty rastësisht e fati i të cilit të ngjan me fatin tënd; je veç një kokërrz rëre në një orë qelqi me rërë, ku ecja jote tërë mundim e sakrifica nëpër sipërfaqen e ciflosur të jetës nuk është asgjë për të zotin e plotfuqishëm të orës a për qeniet e tjera të mëdha në atë dhomë, por që gjithsesi ndien në vetvete një frymë rebelimi që të pëshpërit në vena që, nëse ti do të ngulje këmbë të mos rrokulliseshe më si i qorrollepsur, ndoshta do të ndryshonte diçka, ndoshta diçka do të ndalej në rrjedhjen monotone të të ngjashmëve të tu e ora do të ndalej duke bërë që të reagonin “ të mëdhenjtë”në dhomë  e të ndienin, ndoshta dhe për një çast të vetëm, vlerën tënde ku, ndonëse do të mund ta rikthenin sërish monotoninë vetëm me një të goditur të lehtë të qelqit, gjë që do të bënte të rifillonte sërish kalvari i pakuptimtë  e ku ndoshta do të ndihej akoma më  fort robëria e kotësia që rrinë shtrënguar rreth shpirtit si zinxhiri në qafën e një qeni që , ndonëse e di që asgjë s’mund ta këputë zinxhirin, tërheq e tërheq fort e më fort duke bërë që zinxhiri të futet më thellë në mish, por që nuk ndalon e i duket se në atë dhembje të ripërtërirë gjen forcën për të vazhduar t’i urrejë zinxhirët e për të mos u pajtuar me ta, ndonëse e di që është e kotë, ashtu siç e di dhe ti, por që e di se të paktën ky rebelim do të shërbente për të mbajtur diçka në kujtesë  e për të mundur të këpusësh e gërrisësh një copëz nga pëlhura  e pafund  e kohës, sa për të mundur të thuash se kanë kaluar kaq minuta a kaq shekuj që nga rebelimi i fundit, për të mos pritur shpëtim, as nga vetja, as nga të tjerët (se ndoshta kalon nga një robëri në tjetrën, e cila ndryshon veç fasadën e mënyrat, por jo dhembjen e dhunimit), për të mos u kapur në shpresën e një të ardhmeje të lëmuar, por për të kërkuar e gjetur veç guxim për të vazhduar përpara, çfarëdo ndodhtë, ku, ndonëse do të dyzohesh si Prometeu mes dhembjes i që shkaktonte vetmia kur ishte i fundosur nën tokë, a lemeria nga mëshira e kotë e njerëzve e hyjnive tek  e shihnin që vuante, asnjëherë nuk do të kthesh kokën mbrapsht a të pendohesh për çka ke bërë, sepse e di që asgjë s’ka kuptim e do të përfundojë njëlloj në harrim, pluhur e kotësi, e s’të ngelet veç të kapesh fort pas çastit, duke zbatuar me kokëfortësi të parën tekë që të lind në shpirt e duke pritur më pas, me të njëjtin stoicizëm, pa u ankuar askund, pasojat  e vetvetes, duke vepruar si akrepi që e ngul thumbin plot helm në gjoksin  e vet pa u trembur; ndoshta vetëvrasja është më e lehtë sesa të vdesësh nga një dorë që s’e njeh...

 

 

PËRJETËSI

 

Sa dua e dua të zhdukem  e të  zhdukem. Të shoh këmbët të bëhen të tejdukshme e kështu të humbin gjurmët e mia në këtë botë, vendet ku eca do të zhduken pas tyre  e rrjedhimisht bota do të cungohet deri ku arrijnë duart.

Të zhduken mëkatet që kam kaluar, insektet e njerëzit që mund të kem shtypur me hapat e mia, paditurisht, paqëndrueshmërisht e moskokëçarisht.

Të shoh pastaj duart të më thithen nga asgjëja e boshllëku e kështu të humbin gjithë gjërat që desha e shtrëngova me to, gjithë gjërat që urreva e shkatërrova me to, gjithë  shkronjat e fjalët që shkrova me to e po aq të tjera që me to i fshiva inatshëm.

Të shoh kokën të tejdukoset duke fluturuar si  një tullumbac që shfryhet ngadalë  e të gjithë ëndrrat që zukatnin  e vlonin në të, gjithë dëshirat e skicat e thurura, gjithë planet keqdashëse e intrigat për të prishur, gjithë mendimet e mia të qashtra  e të naivta.

Të shoh së fundmi zemrën të asgjësohet e bashkë me të gjithë dhembjet që ndjeva për njerëzit që desha, gëzimet e pastra për ta.

Veç zemra nuk do të shndërrohet njëherësh në hiç: ajo do të ndahet në copëza mes dashurive që ka brenda vetes e copëzat do të fluturojnë lehtshëm, këndshëm, aromshëm  e përkëdhelshëm drejt pronarëve të vet.

Atëherë do t’ju shoh ju, njerëz që ju dua, të rrethoheni nga flutura të bardha që do duan t’ju puthin e t’ju rrëmbejnë në një gaz fëminor që do t’ju zgjojë dëshirën të vraponi vogëlsisht, me krahë që i rrotulloni në ajër e duke thirrur me zë të lartë, duke rendur pas tyre me një melodi të ëmbël që e kërkonit pagjetshmërisht kaq herë brenda vetes për ta bërë motiv të ditës suaj, po që s’e keni zënë dot; thirrje, këngë  e fërshëllima me meloditë e ninullave të thithura me qumështin e me gishtat e futur në gojë gjithë ditën kot më kot, që janë më e ëmbla pjesë e ditës e ndonëse të bëjnë të kotesh në mjaltë, do të vraponi lumturisht sa të arrini një sipërfaqe uji, do ta kërkoni atë me një si etje të pashpjegueshme brenda vetes. Do të uleni gjunjazi para saj, kudo qoftë, e në atë pasqyrë do të kërkoni me sy mirëbërësin e asaj ndjenje gazmore. Ndonëse do të mundoheni, fytyrën s’do të ma shihni dot, por ngjyra e syve tuaj do të turbullohet  e lotët do të çelin si rreze mbi pikla vese e në atë vezullim unë do të jetoj.

 

 

SHIU

 

Pas shumë e shumë kohësh me diell të pluhurosur e me pluhur të diellosur, sot ra shi.

Jo një shi i pakët që bie si i ndrojtur pasi i lajmëron njerëzit e i pyet: “ A mund t’ju lag pakëz?”, por një shi i vërtetë, një shi i rrëmbyer, me një trok të shpejtë e tërë forcë mbi pellgaçet e ujit që filluan të hapnin gojët kudo, një shi që e dinte që duhej të mbizotëronte vetëm ai!

Shiu  e kishte urdhëruar qiellin  që herët në mëngjes që të merrte një mbyllje horizonti në një gri të shoqëruar me ca penelata blu, por njerëzit, pa i kushtuar as më të voglin vështrim, ose menduan se ajo ishte një tjetër tekë paralajmëruese e shiut që nuk do të realizohej, ose  e nënvlerësuan totalisht duke  e shumëzuar me zero fuqinë e shiut.

Mesditës pikat u hodhën në sulm. Përnjëherësh, si të sapozgjuara, si të sapoforcuara me energji, si të ushqyera prej muajsh me urrejtje kundër pluhurit të rrugëve që pa pasur aspak frikë prej tyre shtrihej e qetësohej nën diell gjatë gjithë verës duke u çlodhur e duke u kapardisur në qindra e mijëra kokrriza të vogla, të hirta, të ndotura e të pluhurta.

Sapo pikat e para filluan ta goditnin, pluhuri filloi të mblidhej  në kokrriza sa vinte e më të mëdha, duke u bërë kokrra gjigande që rrokulliseshin shpejt, duke rendur si t’i shpëtonin inatit të pikave. Por gjithçka ishte e kotë. Shiu i vuri të gjitha kokrrizat përpara duke i shoqëruar me radhë të tëra currilash uji që u rrinin anash si xhandarë, duke i detyruar “Më shpejt! Më shpejt!”.

I fuste nëpër puseta ose, kur s’mund ta bënte këtë, i detyronte të shtypeshin nën forcën e tij dhe i torturonte duke i zhdukur e asgjësuar pas një kalvari nëpër gurecë të vegjël, që çoroditeshin dhe vetë e rrokulliseshin si nëpër një ëndërr ku  e sheh rrezikun të të afrohet dhe, jo vetëm që nuk bën dot asgjë, por as zërin për t’i thirrur frikës sate s’mund të nxjerrësh.

Pasi iu duk se e shprehu mjaftueshëm dufin e tij mbi pluhurin, shiu u kthye të shihte si dhe sa po e respektonin njerëzit. Shumica po i bënin falje e përkulje, të kërrusur nën ndonjë copë karton, gazetë a ç’tjetër mund të gjenin për të mbuluar disi kokën, duke  e”ndjekur” nga pas “idhullin “  e tyre, me vrap, aq shumë të zhytur në “adhurim”, sa edhe hapat i hidhnin me një shpejtësi të çmendur sipas melodisë dhe ritmit të trokut të pikave.

Një pjesë tjetër, më  e pakët, ishin ngjeshur nën strehëza ndërtesash, nën degë pemësh e ku të mundnin tjetër, për ta lënë rrugën të lirë e për të parë më mirë të kalonte para tyre, t’u kërcente rreth e rrotull dhe t’i përkëdhelte nga sipër i adhuruari i tyre.

…Nuk  e di pse shiu  e ka inat pluhurin.

Nuk e di as pse njerëzit i tremben a e urrejnë shiun.

Qëndrova në rrugë, një copë kohë. Pa ecur. Me kokën lart për të parë mos ndoshta kishte ndonjë dorë që i hidhte pikat që lart, për të parë si vinin ato të gëzuara drejt meje.

Pastaj eca. Eca fare ngadalë drejt banesës sime, duke mos qenë e vetme kësaj here, dhe as e harruar…

Shiu krijonte për mua melodi e ritme hapah, dhe unë i ndoqa gjurmët e tij pa frikë se gaboja.

Ai më ofronte një ujëvarë të tërë mirësie pa kusht, dhe unë e pranova.

Pikat e tij rridhnin butësisht në mua. Mbi flokë, faqe, trup e deri në brendësi të këpucëve…

E unë ndieja çlodhje, larje, kënaqësi. “Jam e pastër”!

Ashtu, e qetë me veten e botën, ndërrova teshat.

Shiu pushoi dhe iku për ca kohë.

 

 

BESIM

 

Sot mora në duar një kukuvajkë që e kishin zënë rob s’di ku e s’di kush. Puplat i kishte me nuancat e grisë, kafes së çelët e një të bardhe si të zverdhur nga rrjedha e kohës. Sytë i kishte të zinj me një rreth në ngjyrë  të verdhë të ndezur anash dhe kishte një vështrim shumë lutës  e të trishtuar, ndoshta dhe fare indiferente ndaj fatit që e priste.

Më shumë se e trishtuar m’ duk se ishte shumë e nënshtruar; asnjë rezistencë s’kish në thonjtë e saj të gjatë që ia hapja me duar e që do të mundnin, po të donte ta bënte, të më gjakosnin thellë. Por ajo s’i lëvizte, ashtu siç nuk lëvizte sqepin  e fortë e të kthyer në majë, tek i cili çoja gishtin tim duke shpresuar, ndonëse kisha frikë se do më dhembte, se do ta çukiste atë dorë që e mbante robinjë. Asnjë reagim.  E mbajta mbi pëllëmbët e hapura duke e lënë të lirë të përplaste flatrat që i kishte të gjata e të forta, por ajo sërish nuk lëvizi. Në sy mpihej një vështrim që kish më tepër mosinteresim për veten, nënshtrim pa kushte, sesa frikë nga unë.

E çova pranë dritares,  e mbajta pak sa të kuptonte se po thithte ajër të lirë, se qielli ish aty e asgjë s’e pengonte ta arrinte. Kur besova se e kish nuhatur këtë aq sa ta besonte, e lëshova. Ra si gur. Pa i lëvizur flatrat. Deri afër tokës, e pastaj i rrahu krahët  e flatroi duke marrë ngadalë lartësi, shpejtësi e duke fituar besimin se mund të ishte sërish pjesë e kaltërsive. Shpëtoi!

Më ngjau shumë me veten.

Kam frikë se po pajtohem kaq shumë më gjendjen ku kam rënë dhe s’po luftoj fare, ndonëse kam sqep, thonj ose edhe flatra e mund të fluturoj larg e të shpëtoj. Por s’mundem  e në një farë mase edhe nuk dua. E rri me një vështrim si të përvuajtur e të nënshtruar në dorën e jetës, që nuk do të më mbajë, a thua se ka frikë  dhe është e nënshtruar, si unë, që mendon se flatrat e mia i përkasin qiellit, jo kafazit që ekziston në të.

Qielli vërtet është  i pafund, por po aq e pafund është dhe vetmia që më pret atje.

Liri është të mund të jesh ku do,

jo të mund të jesh kudo.

Lumturi është të kesh një vend tëndin,

jo veten në çdo vend.

Nuk dua të jem diçka në sytë e gjithkujt,

Më mjafton të jem gjithçka në sytë e dikujt.



(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:

Other news:



  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •