Adem Zaplluzha: Letër atdheut (IV)
| Friday, 05.20.2011, 12:57 PM |  

Adem Zaplluzha

 

Letër atdheut

 

 

Këmisha ime e lagur

 

 

PËR TA FSHIRË PLUHURIN E KOHËS

 

As ti më nuk di

Se ku i ke lënë letrat

Jemi modernizuar jashtë kufijve
të mendjes

Dukemi si flokët e dëborës

Kur derdhen nëpër tokë

 

Pa u takua me djersën

Ato fije të thinjura

Shkrihen pambarimisht

Në fleta memece

Pergamene

 

E di i kemi hedhur

Diku në shportën e kujtesës

Me siguri

Aromat e letrave tona

Kanë marrë krah

Prej zogjve shtegtarë

 

Udhëtojnë diku

Nëpër monopatet e harresës

As unë e as ti

Nuk u ulëm asnjëherë pranë tastierës

Për ta fshirë pluhurin e kohës

Me prekjen e gishtave

Në këto pika shiu

 

 

KY GUR

 

Ky gur

Në këtë mur bisedonte me

Sogjetarët

Kur ngrysej qielli në këto anë

 

Ne nuk mund ta shohim

Historinë e qytetit
Pa e zhveshur kalanë

Pa hyrë

Në dhomat e gjumit

Atje poshtë buzë lumit

 

Ky gur

Dhe ky mur

Në vazhdimësinë e tyre

Tjerrin të kaluarën

Në fije të holla mëndafshi

 

Kurse këmishët e shqyera

Fshehin pas erës fjalët

Që mbetën peng

Të mos thahen si djersët

 

Kaluan këndej

Prostituta

Poet

E pashallarë
Dhe u larguan të përbuzur

Deri te lumëbardhi nëpër shkallët

E shekujve lavire

 

Ky gur

Mu në këtë mur

Sa krenar përbuzë shkumën e ujit

Kur ja shpon syrin e armikut

Që i shikon vëngër

Njomësit e zambakëve

 

 

ENDE KEMI KOHË

 

Të lutem miku im

Mos u deh me realitetit

Lëri pemët le të mbulohen

Edhe me këmishën e shtrezës

Veç le të jenë të mbuluara

 

Çdo hap që e përcollëm

Deri te lumi

Ecte me kohën

Asgjë nuk ishte jashtë kohe

Në gjumin e barit

 

Kur kaluam kah rrugët boshe

Në brendinë e frikës

Ulërinte vetëdija

Kurse ne ecnim me kokëfortësinë

E tmerrit

Deri te portat e Ferrit

 

Të lutem miku im

Lëri trëndafilat le të rriten

Në egërsinë e natyrës

Ende kemi kohë

T’i zhveshim pemët

Në kërcellin e tharë të ditës

 

 

E ARDHMJA E DITËS

 

Ngjyra e kësaj kohe

Po përngjan në diçka pa formë

Amorfe

Në skajshmërinë e kateteve

Prehen mizat

 

Në këtë mot fatkeq

Ndryshojnë trajtat e emrave

Kur kundërmon

Ngjyra e pjeshkës në degë

 

Shpeshherë zbresim nga transparenca

Duke u fshehur

Në krahët e shtrira të së keqes

Për dikë që i vret zogjtë

Jemi në gjendja ta pjekim ditën

 

Kur nga sytë tanë dalin mjegullat

Shndërrohemi në mishngrënës

I përdhosim fjalët

Që folëm pak më parë

Fare pa u skuqur ndërgjegjja e gështenjës

 

Kalojmë prej vetëdijes

Në një gjendje latente

Bisedojmë me milingona

Për të ardhmen deltinës

 

 

BIJVE U MBOLLËM NË KUJTESË

 

Mos ma ngacmoni palcën kurrizore

Nëse dua që prej ashtit tim

Ta ndërtojë anijen e përmbytjes

 

Ne na  ftuan  në dasmë

Kur ishim Zot prej një deti

Në detin tjetër

 

Ishim dhe mendoj se

Denbabaden do të jemi nismëtarët e farës

Që do ta mbjellë

Njeriun e ri në këtë botë

 

I duruam njëqind mijë kafshime

Dhe sot gjendemi

Akoma në fillim të rrugës

Për ta gjetur kopshtin e mollëve

 

II.

 

Juda as që ka lindur

E as që ka me u lind në tokën tonë

Jemi aq të fortë

Sa që çdo tradhtie

Që në fillim

Ia ngrehim kurthin

 

Bari që lëshon rrënjë dimrit

Asnjëherë s’e kemi kositur

Ashtu

Na kanë mësuar pleqtë

Kurse ne

Amanetin e tyre

Brez pas brezi

E mbollëm në gjakun tonë

 

Prej një deti

Në tjetrin i ndoqëm meduzat

Bijve u mbollëm në kujtesë

Tokën e Lekës

Dhe përbiruam nëpër histori

Deri në ditët e sotme

 

 

KËSHTU E KA KJO JETË

 

Kanë nisur njerëzit

Që në epruvetë t’i ruajnë kriminelët

Krejt të bëmat e liga

Ja veshin tjerëve

Që as pa

E as dëgjuar s’kanë

Për aso farë krimesh

 

Kështu e ka kjo botë

Duke e fshehur kriminelin e vërtet

Krijojnë bastardin

Prej njerëzve të pafajshëm

 

Ja ai që e torturonte zogun

Me cigaren e ndezur

Kaloi andej trotuarit

Kurse komshiu im

Vuan dënimin shumëvjeçar për të

 

Kështu e ka kjo jetë

Dikush me duar në xhepa bredh i lirë

Kurse miku im i pafajshëm

Bisedon në çelin nr. 7

Me kovën e urinimit

Lidhur për zinxhir

 

 

ENDE AJO BARRË

 

Qe një shekull

Po më ndjek kalorësi i padukshëm

Nuk lash shteg pa kërkuar
Për të pirë një gllënjkë ujë

Në lotin e dhembjes

 

Njerëzit menduan

Se edhe unë jam si ajri

I paprekshëm në esencë

Dhe i pakëndueshëm

Për syrin e tretë

 

Kur u takova për herë të parë

Me lahutarin e verbër

Më mahniti symprehtësia e tij

Aq bukur e shihte eposin

Sa që hyri në bendin e tij

 

Nuk di më

Se sa zota krijoj njeriu

Kjo hakmarrje e tmerrshme

Ende është duke na ndjekur

 

Po sa doli nga kopshti i gjelbër

E ngarkuan me disa lloje fajesh

Ende ajo barrë

I qëndron sot mbi kokë

Si degët e mollës

Që piqet në saçin e skuqur të diellit

 


NGA FUNDI I DETIT

 

Nëse mund t’i hipish valëve

Ti i ke hipur kalit të egër

Deti është i pa zë

Gjatë tërë kohës fle

Po që se

Nuk e zgjon hingëllima e ditës

 

Peshkatarin plak për herë të parë

E zuri gjumi

Kur valët lëshuan rrjetin

Në padukshmërinë e hapësirës

 

Mbrëmja dhe mëngjesi

Rrinin këmbëkryq

Poshtë ujit

Në syprinën e shkumës

Nga fundi i detit

Dolën nuset ujit

 

 

SOT DO TË LOZIM EDHE NE

 

Mbi këtë copë shkëmbi

Reflekset e ditës

I gjuajnë shikimet

Teposhtë qytetit

Që fle

Mbi gjethet jeshile të stinës

 

Djersët pluskojnë

Nga degët e pemëve

Në rrënjën e lulediellit

Shkrihet copa e akullt e ditës

 

Poshtë luadheve

Nuk ndalet vallja e kojrrilave

Sot do të lozim edhe ne

Me imazhin e imagjinatës

Që shtrihet

Tej padukshmërisë së maleve

 

 

DIELLI  NA  BËRI  ME  SY

 

Nga treni i natës që vjedh tym

Zbresim në stacion

Vdes një merimangë e murrme

Akrepi u ndalë te binarët

Që shkonin paralel

Diku në veri

 

Ishte një ditë e zakonshme

Në tregun e qytetit

Mbushur me mallra bujqësore

Vjen një malësor

Me çakshirët ngjyrëkafeje

Thua se pas tij

Vinin edhe  malet

 

Shiu pluskonte mërzitshëm

Në xhamat e qebaptores

Valonte një flamur

Me disa ngjyra karakteristike

 

Pastaj nën mjegullat e plumbta

Fluturimi i aeroplanëve

Për herë të parë

Dielli na bëri me sy

 

 

VASHAT E BUKURA THURRËN

 

Një fëshfërimë në rrugë

Ma ndërroi mendjen

Qesja e najlonit

Rrëshqiti me mërmërimë

Nëpër këmbët e drunjta të merimangës

 

Fill pas kësaj ndodhie

Te çezma e vjetër

U mblodhën fqinjët

I pastruan rrugët

Pas njëqind viteve

 

Mbaj mend

Kafshimet e ujqërve

Lagja atëherë jetonte e vetmuar

Fasulja e zier në tenxhere

Kishte pak kokrra të shëndosha

 

Kaluan disa dimra të acarta

Nëpër shkumën e sapunit

Trikoja e kuqe e vëllait tim

U shndërrua në harresë

Sepse nëna dha besë

 

Vashat e bukura thurën

Çorapet  e leshta për këtë dimër

 

 

KËMISHA IME E LAGUR

 

Një zog i vetmuar

Në degët krahëthatë

Hulumton lastarin e fundit

Të ditës së dhunuar

 

Pranvera ka kohë që kaloi këndej

Si shkuma e pështymës

Tretet dita

Në syrin e gjarprit

 

Isha i vetmuar në horizont

Deti përkundej në thellësi

Varka e thyer

Në valët e gjelbër

Tundej në zhgjëndrrën e shkumës

 

Më mbajtën të mbërthyer

Deri sa pushoi shiu

Këmisha ime e lagur

Përjargej

Pikat e gjakut kullonin

Nga tërbimet e dallgëve

 

 

AJO LARGËSI E PANGJYRË

 

Sa herë që i hapi dritaret

Të hyj dielli

Në kujtesën time

Çdo herë e më pak

Më kujtohen  fjalët e tua

 

Fytyra disi më ofrohet

Si një vegim i largët

Preki ajrin

Nuk ndjej asnjë dridhje

Në qerpikët e ditës

 

Ti je diku larg

Në nënsqetullat e tua e fshehe

Vetminë time

Më lë kështu të hutuar

As pantallonat më nuk di se ku i kam

Ajo largësi e pangjyrë

Më ikën diku tej fjalëve

 

 

SËRISH PËRSËRISË

 

Dua që vetvetja e ime

Të ma kthej borxhin e ditëve

Të kafshuara

Nëse është sot e premte

Çfarë rëndësie ka e diela

Kur ti nuk vjen

 

Sërish përsërisë

E kaluara nuk ka ikur

Por ti u largove në padukshmëri

Të skajshmërisë

 

Hyre në gjumin e lumit

Me tërë forcën e fjalës

Dhe një kohë të gjatë

Mbete pengu i valëve

 

Mos shpreso kot

Ti e di se kur isha i vogël

Më frikonin me thonjtë e maces

 

Nëse nuk rri urtë

Do ma grithi fytyrën

Dhe kështu

Prej kokës së sëmurë

Shtrydhnin guximin e lëkurës

 

 

NËSE TË PREMTON KOHA

 

Nëse ke kohë për të humbur

Hyrë në poezinë time

Aty do të gjesh

Vetveten

Ose yllin tënd

Që t’i ndriçon rrugët

 

Çka do që kërkon

I gjen në trastën e lypsarit

Edhe ëndrrat e huazuara

Mund t’i kërkosh

Në xhepat e vegimit

 

Mos u bezdis

Nëse në kërkimet e tua

Nuk takohesh me vetveten
kjo i ngjanë çdokujt

Kur e kërkon të pamundurën

 

Posa të takohesh me imagjinatën

Kij kujdes

Mos e lëndo kujtesën

Loja as nuk fillon

E as nuk përfundon me këtë takim

 

Nëse të premton koha

Hyrë në poezinë time

Për ty

Gjithmonë do të jenë  të hapura

Dyert e bardha

Lexuesi i im i dashur

 

 

FRYMËMARRJA E LISIT

 

Një krismë e shurdhët

Kafshon çatinë e vjetër

Nusja përtyp lotin e ditës

Nën mëllagën e kuqe

Disa pika gjaku

 

Ngadalë si një pendël

E zogut të plagosur

Nëpër ajrin e padukshëm

Zbret frymëmarrja e lisit

Dhe fshehurazi në këtë hapësirë

Fillon një ditë e trishtueshme

 

 

NUSET

 

Nga degët e një lisi

Zbriti cijatja e trishtuar

Pas qindra viteve

Merimanga tregoi fytyrën e padukshme

 

Kjo ishte imazhi i ditës

Për tregimin e këmishëve

Të endura

Nga një lloj mëndafshi artificial

 

Lotët e kristalta të nuseve

Ende presin në gjerdek

Ushtarin e trojeve tona

Që shkoi për ta sjellë lirinë

 

 

NË THINJAT E DIELLIT

 

Kur u zgjuam në mëngjes

Jonit ja kishin vjedhur kaiket

Këlcyra i shkulte

Flokët e gjata të besës

 

Në thinjat e diellit

Po rrotullohen

Shpirtrat e fantazmave

Pashai i madh

Edhe njëherë ngriti kokën

Sytë e kaltër të detit

Me mallëngjim e shikuan Jonin

Që nuk e ndalnin kujën

 

 

FJALËT

 

Fjalët janë bishta kuajsh

Krife luanësh

Prej çastit në çast

Rriten si flokët e fëmijëve

 

Herë turbullojnë lumin

E herë zhdukin lotin

E fluturimit të zogut

 

Fjalët flenë në lojën e gjuhës

Kur dhëmbët

Kafshojnë rrufetë

Ato zbuten

Shndërrohen në grimca ajri

 

Ato grimca janë aq të padukshme

Sa që nuk ekzistojnë

Nëpër librat e pluhurosur

 

Prej tyre ngjallen fantazmat

Të pashpirtëve japin infuzion

Fjalët

Që shembin malin

Kur i krehim si krifat e kuajve

 

 

DERI SA NE MARRIM FRYMË

 

Sa i paska buzët e thata

Kjo gotë e palarë

Kush piu mbrëmë verën e kuqe

Nga rrënjët e pjergullës

Dallëndyshet e ndalën frymëmarrje

Në telat elektrike

 

Këto janë  ditë të veçanta

Kur e pjekim hënën

Çka ndodhi me flokët e tua

Që i shkurtoi nata

Zemërimet derdhen si nga shtamba

Kur i vjelim yjet

 

Këto duar tona të buta

E të papërcaktuara

Pambarimisht përqafojnë

Vështrimin e galaktikës

Deri sa ne marrim frymë

Si peshqit në këtë ajër të ndotur

 

 

IK

 

Ik tani

Mos më rri kaq afër

S’dua të gufojë nga brendia ime

Ky mllef

Që është grumbulluar me vite

Një ditë

Mund të mbytet Etna

 

Ik sa më larg

Ik përtej vetvetes

S’do të merrem sot me ty

Kam shumë gjëra të pakryera

Rreth kultivimit të luleve

 

Ti akoma mendon

Se ekziston

Mos vallë e harrove vdekjen tënde

Unë edhe i vdekur

S’mund t’i lë anash lulet

Që i ujita
Dikur me lot

 

 

ÇKA U BË ME JU

 

Kur ju të gjithë

Pa marrë parasysh se cili

U larguat këtej

Duke i harruar

Aromat e luleve më të bukura

 

Nga bleta punëtore

U bëtë miza të mërzitshme

Në kosharet e zbrazëta

Sot lodrojnë minjtë

 

Në të katër anët e mendjes

Ju kanë mbetur vëllazëritë

Asnjë shtambë poçari

Nuk e mbanë më ujin e kujtesës

 

I gjuajtët muzat

Në kanalizimin e harresës

Sa do që të këndoni

Nata nuk mbinë

Në ndërgjegjen e juaj

 

Çka u bë me ju

Ishit aq të mirë dje

Sa që ajo mirësi e kaluar

Sot po shndërrohet në hipokrizi

 

 

NË DAÇ RRI NË DAÇ IK

 

Hyre në këtë labirint

Si te nusja në gjerdek

Në të dy anët e jetës

Mbete njëqind vjet

 

Deshe të ikësh

Si skilja me bisht të djegur

Por mbete në gjysmë të rrugës

Si kungulli i pjekur

 

Në daç ik

E në daç rri mor mik
ti ia dole kësaj pune

Se kishe pas kaçik

 

 

TI SËRISH DO TË JESH

 

Të ecësh nëpër sinorët e kujtesës

Apo t’i  kalërosh valët e detit

Nuk është njësoj

Sikurse vrapi

Në gjumin e merimangës

 

Ti ke një forcë në vete

Që të shtynë

T’i kapërcesh rrugët e pamundura

Në kokrrën e kripës

 

Të ecësh drejtë të panjohurës

Në zbulimin kontinenteve

Që janë fundosur

Para krijimit të botës

 

I di ti shtigjet e errëta

Kah rrëshqitën zvarranikët

Disa miliona vite më parë
kur u gjet zjarri

Ti e pjeke mishin e babait tënd

 

Edhe para kafshimit të mollës

Nuk ishin të befasishme

Këto shqetësime të tua

Derisa në kokrrën e një  arre

I hulumton krahasimet e thelpinjve

Me trurin tim të rrudhur

 

Në daç kalëro
Me vetëtimat e zeza

Ose hyrë në gjerësinë

Apo në thellësinë e çmendurisë së detit

Ti sërish do të jesh

Në fillim të itinerarit të trishtuar

 

 

AQ SHUMË ZJARRE

 

Para se të krijohet njeriu

Nga kristalet e qiellit

U krijuan lotët

Pastaj syri

Hyri në përrallën e uritur

Me pangopësinë shpirtit

I tejkaloj hartat e vetëdijes

 

U krijuan edhe shumë gjëra

Të tjera

Me vlerë

E pa kurrfarë vlere

Në perimetrin e memories

 

Dikur më vonë

Lindi fjala në trurin e vogël

Që sot para çdo gjëje

Vret më keq se rrufeja

 

Nuk di

Nga kush e huazuan gjuhën

Nga kuçedra
Apo gjarpri me flokë të thinjur

Aq shumë zjarre pështynë

Ky zvarranik

Në qenien e njeriut

Sa që e djeg

Edhe zjarrin e Ferrit

 

 

J e t a   d h e    v e p r a

 

Adem Zaplluzha u lind në Prizren, më 1943 .Shkollën fillore dhe të mesme i kreu në vendlindje, ndërsa Akademinë Pedagogjike në Prishtinë. Një kohë punoi mësues nëpër fshatrat Studençan të Therandës dhe Hoça e Qytetit, afër Prizrenit. Ndërkohë punësohet si përkthyes Korporatën Energjetike të Kosovës. Me shkrime filloi të merret kryesisht me poezi që nga mosha e fëmijërisë .Rrugën letrare e nisi me vjershën e parë për fëmijë, të cilën e botoi në revistën ”Pionieri”, më 1957. Si i punësuar ne  Korporatën Energjetike të Kosovës, bashkë me shokët e punës dhe të penës, themeloi grupin letrar “Lulëkuqet e Kosovës”. Në kuadër të punës së këtij grupi u botua përmbledhja“Ngjyra e Kohës”, në të cilën u përfshi një numër i konsideruar i poezive të tij. Krahas krijimeve të publikuara në revistat për fëmijë, botoi edhe një sërë krijimesh letrare nëpër gazeta dhe revista, që dilnin në Prishtinë,Shkup dhe Zagreb. Në vitin 2010 i përkthehet një libër ne gjuhën Rumune, nga përkthyesi i mirënjohur Baki Ymeri,“Pema e Bekuar”, libër, i cili u mirëprit nga lexuesi Rumun. Po atë vit, në një nga numrat e revistës “Shqiptari”,në Rumani, në bashkëpunim me redaksinë revistës “Dituria”,në Boras të Suedisë, botohet një antologji, “Jehona e Shekujve”, autor Sokol Demaku, ku përfshihen edhe disa punime të Adem Zaplluzhës. Është  prezenuar  në LEKSIKONIN I SHKRIMTARËVE SHQIPTAR 15O1-1990, nga Hasan Hasani, si dhe në LEKSIKONIN SHKRIMTARËT SHQIPTAR PËR FËMIJË,1872- 1995 nga Odhise K. Grillo, dhe në librin Portrete Shkrimtarësh nga Demir Behlul, Prishtinë,2002. Si dhe është përfaqësuar në Rumuni në një antologji të Shkrimtarëve të Kosovës nga Monica Marushan KOSOVA LITERARA, (Kosova letrare, përkthyer nga Baki Ymeri,alias Alban Voka.20 11)

Është anëtarë i Lidhjes së Shkrimtarëve të Kosovës. Aktivitetin letrar e zhvillon në Kastriot pranë Shoqatës së Shkrimtarëve”Fahri Fazliu” i cili është nder themeluesit  e kësaj  Shoqatë.  Në krijimtarinë letrare u dallua kryesisht në vitet pasluftës  ka shkruar poezi për të rritur kryesisht ,por nuk kanë mbetur jashtë vëmendjes së tij edhe lexuesit  e vegjël. i cili u shpall krijuesi me i suksesshëm i vitit 2011 dhe është nderuar me “Çmimin për vepër jetësore” nga Shoqata e Shkrimtarëve”Fahri Fazliu”në Kastriot.  Jeton në Prishtinë .

 

BOTIME TË AUTORIT

 

1. “Puthje”, poezi, “Rilindja”, Prishtinë,1974.

2. “Ecjet e Viteve të Mëdha”, poezi, “Jeta e Re”, Prishtinë 1995.

3. “Çamarrokët e Thepores”, poezi për fëmijë, “Shkëndija”,  Prishtinë 1996.

4. “Muret”, poezi, “Jeta e Re”, Prishtinë, 1997.

5. “Morfologjia e Dhembjes”, poezi, “Faik Konica”, Prishtinë   2000

6. “Ai vjen Nesër”, poezi, Qendra e Kulturës, Klubi letrar  “Fari Fazliu”, Kastriot, 2007. 7.“Letër nga Mërgimi”, poezi, Klubi letrar “Fahri Fazliu”   Kastriot , 2007
8. “Letër Nga Mërgimi 2 “ poezi, “Qendra e Kulturës”, Klubi  letrar “ Fahri Fazliu” Kastriot 2007

9. “Udhëndarja”, poezi, “Qendra e Kulturës”, Klubi letrar ,  “Fahri Fazliu”, Kastriot,

2008

1o. “Thirrje e Gjakut”, poezi,”Qendra e Kulturës”, Klubi letrar “Fahri Fazliu”Kastriot 2008

11. “Asgjë Sikur Molla”, poezi, “Qendra e Kulturës”, Klubi  letrar “Fahri Fazliu”, Kastriot, 2009.

12. “Vesa në Lotin tim”, poezi, “Qendra e Kulturës”, Klubi   letrar “Fahri Fazliu”, 2009,

13. “Puthja e Gozhduar”, poezi, “Qendra e Kulturës”, Klubi  letrar, “Fahri Fazliu”, Kastriot , 2009

14. “Kashelasha në Vargje”, poezi për fëmijë,” Qendra e   Kulturës, Kastriot, 2009

15. “Pema e Bekuar”, E përkthyer, Rumani, 2o1o.

16. “Bajraktarët e Vatanit”, poezi satirike, Klubi letrar, ”Fahri  Fazliu” Kastriot , 2010.

17. “Hijet e ndryshkura”, poezi,”Qendra e kulturës”, Kastriot,  2010.

18.”Stuhi në Kutulishte”, poezi,”Qendra e kulturës”, Kastriot,  2010.

19. “Posa ikte Nata”, poezi, “Qendra e kulturës “, Kastriot,  2010.

2o. “Loja e Myshqeve”, poezi,”Qendra e kulturës”, Kastriot,  2010.

21. ”Lumëbardhi dhe gjëma”, poezi,”Qendra e Kulturës”, Kastriot, 2010

Metafora e Heshtjes”, poezi, “Qendra e Kulturës”, Kastriot, 2010

23. ”Hyji në Prekaz”, poezi,”Qendra e Kulturës”, Kastriot,  2010.

24. ”Sinorët e Hinores”, poezi, Shoqata e Shkrimtarëve’’Fahri Fazliu’’ Kastriot 2010

25. ”Don Kishoti dhe Rosinanti”, poezi, Shoqata  e   Shkrimtarëve ’’Fahri Fazliu’’ Kastriot, 2010

26.”Zjarri i Dashurisë”, poezi, Shoqata e Shkrimtarëve ’’Fahri Fazliu’’ Kastriot, 2010

27. ”Kur Likenet Vallëzojnë”, poezi, Shoqata e Shkrimtarëve ’’Fahri Fazliu’’       Kastriot, 2010

28. “Ditari në Vargje”, poezi, Shoqata e Shkrimtarëve’’Fahri Fazliu’’ Kastriot, 201O

29. “Tingujt që nuk përfundojnë”, poezi, Shoqata e Shkrimtarëve ’’Fahri

Fazliu’’Kastriot, 2010

3o.  Shtegu i Mallit”, poezi, Shoqata e Shkrimtarëve’’Fahri Fazliu’’ Kastriot,2010

31. ”Korniza e thyer’,poezi, Shoqata e Shkrimtarëve’’Fahri Fazliu’’ Kastriot, 2010

32. “Zgjimi i Gjëmës”,poezi, Shoqata e Shkrimtareve’’Fahri Fazliu’’Kastriot, 2010

33. “Vallja Mistike”, poezi, Shoqata e Shkrimtarëve’’Fahri Fazliu’’ Kastriot,  2010

34. ”Merre Kodin”,  poezi për fëmijë, Shoqata e Shkrimtarëve’’Fahri Fazliu’’  Kastriot,2011

 

35. “ Tejdukshmëria e Shiut”, poezi, Shoqata e Shkrimtarëve’’Fahri Fazliu’’ Kastriot, 2o11

36 “ Përtej Teje”, poezi ,Shoqata e Shkrimtarëve’’Fahri Fazliu’’Kastriot, 2011

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

PËRMBAJTJA

 

Parathënia

Letër atdheut

E kërkoja detin e humbur

Përpos të dalim në male

Letër atdheut

Takimi

Koha

Ku të lash

Na u deshtë të ecim

Ishte kjo botë

Infuzioni

Ikja e nuseve

Njerëzit e fisit tim

Dashuria

Zonja e shtëpisë

Edhe nëse vjen

Letra e dytë për atdheun

Përmendorja

Pas krismave

Ju nuk më besuat

T’i kishe pas shtatë jetë

Nuk je i mirëseardhur

Plaku im i thinjur

Kurrë nuk na besuan

Vetëm për një arsye

Orgazma e fundit

Ditëlindja

Nuk ecet dot

M’i shëro plagët

Ju nuk më besuat

Për një gllënjkë kaltërsie

Për një gllënjkë kaltërsie

Në lotin tim

Përmallimi

Vallja e mortit

Zgjohet fjala

As që ke kohë të ndalesh

As që u interesove

Në përditshmërinë tonë

Ti dhe unë

Për çdo kë

Herët u poç rrushi

Dita e dyshimtë

Treni

Isha aq kokëfortë

Nesër bëhet litar

Sharrëxhiu

Kërpudhat

Kur na zë gjumi

Të lutem vogëlush

Poezia

Këmisha ime e lagur

Për ta fshirë pluhurin e kohës

Ky gur

Ende kemi kohë

E ardhmja e ditës

Bijve u mbollëm në kujtesë

Kështu e ka kjo jetë

Ende ajo barrë

Nga fundi i detit

Sot do të lozim edhe ne

Dielli na bëri me sy

Vashat e bukura thurën

Këmisha ime e lagur

Ajo largësi e pangjyrë

Sërish përsëris

Nëse të premton koha

Frymëmarrja e lisit

Nuset

Në thinjat e diellit

Fjalët

Deri sa na marrim frymë

Ik

Çka u bë me ne

Në daç ri në daç ik

Ti sërish do të jesh

Aq shumë zjarre

 

Adem Zaplluzha

 

 

LETËR ATDHEUT

 

katalogimi

 

Shoqate e Shkrimtarëve

“Fahri  Fazliu“

Kastriot

2011



(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:




  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •