Cikël poetik nga Pjetër Zefi
| Saturday, 12.10.2011, 10:20 AM |  

Pjetër Zefi

 

NËNA IME

 

  ëndërr  m'u  shfaq  kjo  nëna  ime

Dorën m'a zgjati  mbi  flokët  e rralluar.

Gjashtë  vite  pa e parë  fytyrën  time

Kaq shumë dhe  mua  më kishte  munguar.

 

  vështronte  sikur më  përpinte  me  sy

E  shkrihej  në lotë e  djegur  prej  mallit.

Unë  si  fëmijë  i bindur  ulur  aty

Dhe  kundroja  Nënën  time  që i fliste  djalit.

 

“Kam  kaq  kohë  o  bir që  zërin  s’ta  dëgjoj

  dukesh    fytyrë  edhe  pak  i  hequr.

Duket  se  vetëm  një  natë  për  mua  kaloi

Tash  jam me  ty  mallin  duke   tretur.”

 

“Ke  plot  të drejtë o e shtrejta  Nënëloke

-I  thashë  me  zërin      dridhej  si  thupër-

Kohën  s’e  vëmë re sa shpejt  fluturoka,

Më le me  dy nipa,sot  janë katër të bukur ”.

 

Por erdhi  momenti  dhe  ëndrra  u shua

Dhe Nënëloken  time më nuk e pashë.

Trishtimi më  kapi,kaq  shpejt  u largua:

“O sa  mirë    u  takuam “ me  vete thashë !

 

 

KËNGA IME

 

E këndoj  një   këngë

herë  hërë  prej   mërzisë

larg     megrim.

E  këndoj  pa zë

heret  kur  lind  dita

   kulmin e punës

apo  vonë    kthim.

E  ndjej  shungullimën

si  dridhen  tingujt

e  shkrihen   notat

   gjoks  brenda  meje.

Trokasin  orët

Një pas një  ditët

me   këngën  time

gjejnë  rrugën e  jetës.

E  këndoj  një  këngë

prej  shtegëtimit    gjatë,

  stacione  heshtje

stepem po  nuk  ndalem,

se     buçet   kënga

si  një  radio  zgjimi.

 

 

IMAZHI I VENDLINDJES

 

Vendlindja  jeton   me  imazhin  e  plotë,

Kur  jeta   me  hodhi  larg    mërgim.

Vërtitem  si  zogu  shtegtar   nëpër  botë,

Kur  do  vijë dita tek ti të  gjej  kthim.

 

Biri për nënën  ka  mall  kur  është  larg,

Dëshirat  dhe  ëndrrat  shtohen    shumë.

Kujtimet  e  largëta  vijnë  e  lidhen  varg

Copëza    vendlindjes   më shfaqen në  gjumë.

 

Hapat  ikur larg, nëpër botë   tretur

I  brejtur në shpirt  e ndjej  mungesën.

Me  zemër  prej  mallit  sot   jam i  etur

Jam  si  Ago Ymeri    mbajti  besën.

 

Fëshfërijnë  gjethet    pyjet  e  lashta

  gjokse  malesh  burojnë    ëmblat  kroje.

Nga  fushat  e  thekura  vlon  ethshëm  vapa

Nata  zbret  e heshtur  me  drita  xixëllonje.

 

Nën  dritën  e  henës  nisin  përfytyrohen

Lëgjendat  e  lashta  me  eposin e  kreshnikëve.

Muji  dhe  zanat  diku atje  takohen

Dhe  forcë  merrr  atdheu  nga  qumështi   i gjinjve.

 

   kalanë  e  Rozafës  me  mijëra  vjet  pikon

Qumshti  i një nëne  tretur  me  një  besë.

Atdheu  mes  dallgësh  ngrihet  e  jeton

Nën dritën e lirisë   jep guxim dhe qëndresë.

 

 

PËR TY SHKODËR

 

   dogji   malli  për  ty  moj  Shkodër

Kur  ndodhem  larg    tretesh    sy.

Dashuria   ime  ndalet  mbi  atë  kodër

   hidhem  ndër  krahë  kur  ndodhem  aty.

 

Po nis e më tregon Rozafa e lashtë

  bedenat e saj  gjëmoi  historia.

Shekujt  para meje u mblodhën bashkë

Dhe  nisin rrëfimin  ku zu rrënjë  lavdia.

 

Liqeni freskon me  ujë e i jep shije

Qyteti në pasqyrë  zgjohet çdo mëngjes.

Si një  zonjë e madhe sa i paska hije

Edhe kur ka halle nis e buzëqesh.

 

Sa  paskam  dëshirë   Pjacën ta përshkoj

E  të marr  drejtimin  kah   Dugajtë e Reja .

Gjithë njerëzit më janë të njohur e dua  t’i  takoj

Prej  vitesh  vetëm në  imagjinatën  time i gjeja.

 

Sa herë  vi  tek   ti  moj  Shkodërlocja   ime

  pret  me  bujari  siç  ke  zemren  e  bardhë.

Çdo  rrugë  e  lagje më  zgjon  sa kujtime

Hapi  krahët  i  lumtur tek  ti jam   duke  ardhë.

 

 

VJESHTA  E   VENDLINDJES  SIME

 

Pikon  vesa  e  mëngjesit  në një  tis  agimi

Zogjtë  fluturojnë  pa  adresë në  kupolën  e  qiellit.

Gjallërohet mëngjesi në këto orë zgjimi

Natyra  zgjohet  dhe i falet  plot  gaz  diellit.

 

Retë  e  përhime   qëndrojnë  varur  horizontit

Malet  përkarshi   kanë  vënë  kësulen  e  bardhë.

Gurgullon  uji  i  Drinit prej  rrugëtimit    qëmotit

Dita  nis e vrullshme  me  këmbë  të mbarë.

 

Paska  marrë  me  vehte   gjithë  ngjyrat  e  kohës

Dhe  para  syve  na  shfaqet  me  krejt   bukurinë...

T’i  kisha  mbledhur   gjithë  stolitë   e  botës

Me   bukur  se  kjo  vjeshtë   s’do  kishte  hijeshinë.

 

E  përjetoj  me  ëndje  këtë  ditë  vjeshtore

Këtë  stinë    munguar  e   rigjej     sërish.

  shfaqet  si retrospektivë  e ditëve  rinore

Me   rrëmbeu  nostalgjia  nën  një  forcë   magjish.

 

M’u kënaq  shpirti   tek  kundroj   peizazhin

Sa  bukur  vendit  tim  ia qëndisi  vjeshta.

I  lehtësuar  prej  mallit  shkarkova  gjithë  bagazhin

E kujtimeve    vendlindjes    lënë  gjurmë  te jeta.

 

 

MALLI PËR VËNDLINDJEN

 

Nëpër  ara    gjata  me  bar  e  lule   shumë

Më vlon  dëshira     shkel  me  këmbët  e  mia.

Nën hijen  e  plepave    shtrihem    fle   gjumë

Prej  freskisë    flladit       tretet   mërzia .

 

Oh sikur  ta  gjeja  vehten   atje  ku ma kërkon  shpirti

   zgjohem  i  lumtur me kujtimet  e rinisë.

Me  këngë  gjelash      zgjojë  agimi

Cicërimat  e  zogjve  në pentagrame  simfonishë.

 

  oborr  ku  çelin  me ngut  lule  trëndafili

  kapi  malli  njëherë    ulem  t’u  marr  erë.

Aromës    tyre  ua  paskam  harruar   shijen

  vend    nektarit  larg  paskam  marrë vrerë.

 

Dëshira    jep  udhë    muajin  e  gushtit

Vendlindja    pret  me   sofrën   e  shtruar.

Kur  rrushi   piqet  e  vlon   ëmbël  prej   mushtit,

Atje do    jem me  frutet  e  tokës     duar.

 

Paskam  nevojë njëherë    përshëndetem  me  ju

Prej  vitesh  kjo kohë  na  ndau  për    gjalli.

Larg    mërgim  ke  mall dhe për gur e dru,

Boshllekut    zemër  pres  t’i  ndizet   zjarri.

 

 

E DUA PRANVERËN

 

E  dua  pranverën  kur   vjen   nëpër  fusha

E  bari   rritet  e  gjelbëron  krejt   vendin.

Cicërojnë    zogjtë   mbi  pemë  e   gëmusha

Natyra  shpërthen  kudo  e  ngjall  atje  shendin.

 

Drandofillja e  kuqe     kulm    hijeshisë

Çel  gonxhet  e  ndezura  sa hap  syrin  dielli.

I  fton të dashuruarit  me  afshin  e  rinisë,

Lind  ndjenja  të pastra si kaltërsi qielli.

 

Nga maja e Veles  vërshojnë    parat  rreze

E Drini plak  përcjell  shtratit  gurgullimën.

Rrëshqet  fushave   freskia  e  mëngjeseve

Nën vesën margaritar toka ndjen ngazëllimin.

 

E  dua  pranverën    me  gjithë  ngjyrat  e  saj

Me    lulet   si  dikur do    thurja  një  kurorë.

Si  fëmijë  do të  rendja  pas  xixellonjave    maj.

Kënaqësinë   e  atëhershme ta ndjeja  veç   një  orë.

 

 

GJURMËT E KTHIMIT

 

Gjurmët  e  kthimit  një  mbi  një  i shpejtoj

Kur  mora  udhën   mbas   shtegëtimeve    gjata.

Nuk  e  di a eci  apo  me  shpirt   vrapoj,

Diku  rend  mes  fushave   dhe  maleve    larta.

 

Ju  luta  diellit       shkurtojë   pak  rrugën

I  thashë  dhe  hënës      bëjë   dritë   natën.

I  çova  fjalë  vendit       bëjë  gati    bukën

I  uritur  prej  mallit  përqafime      shfaqen.

 

Sa  kam  dëshirë     prek  unë  tokën  time

Prej  vitesh  koha  ma  shkëmbeu   me  një  tjetër.

Do    kthehesha  si  zog  i  lodhur    shtegëtime

Dhe të  prehem    strehën  time  të vjeter.

 

Kjo  shtëpi  e   braktisur  e  fortë  qëndron   prej   mallit.

Këta  njerëz    fytyrën  ua  paskam  harruar

   shkëmbim     mungesës   dashuri më falin,

  kthejnë     origjinën  time të bekuar.

 

 

BASHKËFSHATARËT E MI

 

  vëndindjen  tim atje në  fshat,

Bashkëfshatarët  e mi e marrin  punën  shtruar.

Mëngjeseve  i  pinë  kafetë  qetë - qetë,

Shtrojnë  muhabetet  e  kohës në  tavolinë,

Politikën   e  ditës     ngacmojnë  me   nge,

Me  një dopio  raki  i  shuajnë   hallet.

Pastaj     arë   i   gjen  duke   punuar.

Zhegut   flenë   tërësisht  gjumë,

  dielave  shkojnë  rregullisht    kishë.

Ulen      bankën   e   rezervuar

Ritualin  e  zakonshëm  e  përsërisin me  besnikëri.

Një  tringëllimë  zileje  presin  nga  dreka

Prej   bijve     mërgim,

Magji    buzëqeshjes  u buron  zemra,

Jetojnë  mes  realitetit   dhe   shpresës,

Ditët  i  shtyjnë  me  lajmin  e  mirë.

 

….E unë  një  nga   një  i  përshëndes  nga  larg.

Murit     kapitalizmit    i  shtoj  çdo  ditë

Një  tullë   me  djersën  time

Nga  mëngjesi   deri    darkë.

 

 

  KËRKOJ….

 

  kërkoj  e  dashur  çdo  çast   për  ty   mendoj

  ëndrra më  shfaqesh e gjumin  ma  trazon,

Zgjohem  me  dëshirën  a   thua  do     takoj

Zemrën  ma  ndez  prush në  ekstazë   po  me çon.

 

Kam  harruar   tingullin  zërit   tënd       ëmbël

Puthjet   e  tua   të nxehta        buzë m’u   thane,

Afshi  i  dashurisë  tënde      ngrohte    zemër

Gjithë   çka  përjetova  tek   ti ,   ikën   e    lanë.

 

Vërtitem  me   imazhin tënd       ndjek   pas,

   cepin  e  një  rruge    harkun e   një  dite.

M’u  mpak   dhe  zëri  dhe  s’kam   forcë      thërras,

Sapo    të shoh   mbaj  zemren   mos  të më  ikë.

 

Ndoshta  kjo  s’do    mund    ndodhë  kurrë

T’i  vëmë   dashurisë  tonë  një  kapak  floriri,

Ndoshta  buzët   e  tua    kanë  marrë    tjetër   vulë

Ndërsa   unë  rri  e   digjem   për  ty   si  një  qiri.

 

 

DUKE TE PRITUR TY

 

Dashuria   jote

buron nga   shpirti i  pastër,

derdhet në  honet   e  mirësisë

dhe  shuan     etjen

buzëve të  thekura që    pritje  u  mekën

duke    pritur  çastin  magjik.

Kjo    ditë  u  përjetua  me  vibracione  zemre

si   troku  i  kuajve    vijnë  e  ikin,

zhduken  papritur   e  treten    horizont.

Duke     pritur  ty

minutat  u  zgjatën,u  matën   me  jetën.

Një  flakë  shprese   u   ndez,

një  dritë  e  madhe    ndriçonte  qiejt.

Kur  ti  erdhe

unë    vështroja  me  kureshtje,

pastaj  formulova  një  kërkesë të  thjeshte:

“Të lutem në  sy  më shiko,

ta  gjejmë  rrugën    galaktikën  e dashurisë

dhe  botën  tonë  ta  vendosim

atje   ku   qiejt    kanë  hapësira  pafund

me  diellin  e  buzëqeshjes     qendër".

 

 

SHIU VEROR

 

Degët  e  pemëve  u  përkundën   lehtë

Ja  behu  era  e  jugut  mbi gjethet  vale-valë.

  qiellin  e  ngrysur   u  mblodhën   retë

Filluan    parat  pikla    tokën  e  tharë.

 

Dy   zogj    trembur  kërkojnë  diku strehimin

  strukur   cicërojnë  nën  degët   e  një  plepi.

  rrëmujë  e sipër  kanë  humbur  orientimin

Kurora  e  tij  stërmadhe  një  vënd ua  gjeti.

 

Nga  dritarja  e shtëpisë  rrija dhe vështroja

Dy  zogjtë  të ngjitur aty  gushë    gushë.

Cicërimat  e lumtura    bënë    mendoja

Rininë  tonë të hershme kur punonim në  fushë.

 

Një  shi  i rrëmbyeshëm  vere   na  kish   befasuar

Dhe  nisëm ikjen  teksa   punonim    arë.

Strehimin  e  gjetëm  nën  një  shelg  degëlëshuar

Aty  guxova dhe të rrëmbeva puthjen  e  parë.

 

Nga magjia e puthjes u shfaq  dhe  ylberi

Vellon me shtatë  ngjyra harkoi mbi ne,

Nga   kupë   e  qiellit  na vështronte dielli

Ne të harruar nën shelgun atje.

 

 

DASHURI DHE SHPRESË

 

Ëndrat  fluturojnë  me  krahë dëshirash

Drejt   teje  kanë  marrë  një  hov    ri.

Koha  vrapon  me  shpejtësi  vetëtimash

Lajmëron   se  dashuria   nuk  njeh  largësi.

 

Jam i  tretur    pafundësinë  e  shpirtit

Kam  hapur  një  portë në  botën tënde.

Jetoj  me  shpresë  nën  dritën  e  guximit

Tek ti po përcjell  këto rrahje  zemre.

 

Ndodhem  para  teje  nën dritaren  e  pritjes

M’i  hap  kanatat    gëzoj  dritën e  lumturisë.

Një rreze  shprese një  shenjë e pikënisjes

Ta përflak qiellin  me  afshin e dashurisë.

 

Ma ngrohe shpirtin  hov  m’i dhe jetës

Më lidhe me litarë ndjenjash të  pafund.

Ëndrrat  gjallërojnë  me  farën e shpresës

  vetmet  emocione që nuk gjinden  askund.

 

 

DO TA  GJEJ

 

  çove  diku  afër  burimit

Pastaj  s’ më  dhe të pi  ujë.

Ma  grise  kartën e besimit

  le në  heshtje    vuaj.

 

Ma hape  dritaren e  zemrës

Me  shpresën të  lidhemi  bashkë.

Trokita në portën e mirësjelljes

Prita si fukara aty jashtë.

 

  çove drejt  qiellit të  lumturisë

Më dhe  krahë    fluturoja.

U katapultova    gropën e vetmisë

Me të drejtën veç  të ëndërroja.

 

Do  t’a  gjej   një  ditë   rrugën e   burimit

E  do    shuaj etjen    buzët  e  tua.

Do    marr  prej  teje  kartën  e  besimit

Nënshkruar  me  fjalën   magjike : TË  DUA.

 

 

TRËNDAFILI   I ÇELUR

 

Trëndafili   çel  me  gonxhe  e plot  hire

Njerëzia  aty  pranë  kundrojnë  bukurinë.

Aroma  e    këndshme të josh     delire

Kush  shijen  ja  ndjen  provon  lumturinë.

 

Lulja e  freskët   e  mëngjezit    sapozgjuar

U  çel  papritur  me  diellin  rrezeartë .

Gjithë  natën  kruspull  rrinte  e  menduar

Kujt do t’ja falte dashurinë e pare!?

 

Kujt  do  t’ja  falte  dashurinë  hyjnore

Kush  t’i   dhuronte    ëmblat  ledhatime .

Me  bukurine  e saj  prej   kopshteve  përrallore

Petalet  ndezur  flakë  për një  puthje  intime.

 

Por  një  dorë  mizore e  këputi  në mes

  vënd    mirësjelljes u  shfaq  mizoria,

Petalet  u  shkëputën  e  ranë    shesh

Na  u vyshk  lulja  i  humbi  bukuria.

 

Dora  e  egër    s’pati  mëshirë

Me  gjëmba  u shpua  nga trupi  i  saj,

Tirania  e  shpirtit   t’a  kuptojë    mirë

Se  bukuria   e lindur  s’mbart  me vehte  faj.

 

 

SHFRENIM

 

Dritat   e  mesnatës

zhyten    pellgun  e  territ,

Muzika  e  nxehtë

josh     njerëzit    defrim,

  kulmin  e haresë

edhe  hëna

do    zbriste

për  pak    argëtim.

(Ditën   e  nesërme  t’ja    falim  dreqit !)

 

 

SHTERPËSIA

 

Shterpësi    fshihesh   nën  jastekë    rafinuar,

Fetusin  e  gënjeshtrës  e  mban   gjallë  me  zor.

  mendjet  e  njerëzve  si  krijesë  e  klonuar,

Mashtrimin  si  armë marramendëse  përdor.

 

Nëpër  një  terren  djerrë  ku zë  vënd  politika

Kur s’ka  çfar    pjellë  prej  barku  tharë   mot ,

Me sherre  e  shantazhe  liderëve u lind dhe u ngryset  dita

Populli  në përvujtësi  me  makinacione  u  ngop .

 

Shterpësi  idesh      marrin  udhën  dëshpëruese,

E   mpihen   nën  efektet  e  alkoolit  e  drogës.

Kur   vizioni  i     ardhmes   s’ ka  pamje  premtuese,

Kërkon  nëpër  mjegull, humb rrugëve     trullosjes .

 

Kësaj   kohe  shterpë    nuk  pjell  as  vetvehten,

Me  pilula  fuqidhënëse   i  serviret    mbijetesa.

  skuta     errëta   mbyll  mbrenda     vërtetën,

Zgjohet  e  fle  gjumë  me  gënjeshtrat  e   veta .

 

 

TROKITJE

 

  portën  e  zemrës  tënde  një  ditë  trokita,

Ndihmë kërkoja  se    kisha  mik.

Ngarkuar   emocionesh     pas   dere të    prita,

Ndërsa  ti     survejoje  pas  syrit   magjik.

 

U lodha  duke  pritur, ti  portën nuk e hape

E  zemrën  e ndrydhe  e bëre  porsi  gur.

Dyshova  se  trokita  gabim   asaj   nate,

Meqë porta s’u hap siç hapej dikur.

 

U  ktheva  përsëri  tek ti me  mendimin,

  kërkoja  falje  nëse  gabova   diku.

Por ti aq  shpejt   kishe   vënë lajmërimin,

"Mos  me   kerkoni   se  nuk  jam   kétu"

 

 

IKJE

 

Gjendem   shpesh

    njëjtin  udhëkryq,

dhe  pse  rretherrotull  jam përpjekur

    marr  udhë    re.

Pasiguria   e  kohës

dhe  mundimi i    kaluarës,

si  shpata  e  Demokleut

qëndrojnë  mbi  mua.

Kërkoj  një  ikje

  ekzotikën  e  shpirtit,

  plazhe   vetmie

ku    s’më  sheh  askush.

Prej  andrrallave të ditës

kërkoj  shpëtimin,

Dritaren   e  ëndrrave

e  mbaj  hapur  gjithmonë,

dëgjoj  trokitje  zemre

kur     zgjojnë  shpresën.

  portën  e  dashurisë,

pres e  pres,

    shfaqet   ndokush.

 

 

RRUGA  E  POEZISË

 

Jam  futur  si një këmbësor    rrugën   e  poezisë

Takoj   poetë     rendin  me  makinat  libra.

   pushton  nganjëherë   ndjenja  e  zilisë

Një  makine  si  kjo  shpresoj  t’i  vijë  dita.

 

Poetët  investojnë    shumë  vite  për  poezinë

Me vargun  e  tyre   ndërtojnë  pallate  letrare.

Kurse  unë    thjesht  me  dy  dhoma  një  kuzhinë

Kërkoj    bëj  pjesë    këtë  lagje    madhe.

 

Poetet   kanë  shpirtin  e  gjërë të madh  sa  deti,

Gjejnë   shprehi  me  vargjet  e  tyre  si  pulëbardha.

Për  fat    mirë   kjo  ndjesi   dhe  mua    gjeti,

  thurja   vargje  si  zogjtë    kaltërsi   me  flatra.

 

Aty, në mes jush po vi edhe unë

  rrugën e bukur të poezisë  ndjek  në vite.

  tapetin e  saj  plot  ngjyra  dua      gjurmë,

S’do  të lodhesha  kurrë    kërkuari  shtigje.

 

 

BIE BORË

 

Reja u lëmua    trajtën  e  një  çarçafi  gri

Nisën    zbresin poshtë ca  fluturza   prej  bore.

Natyra  memece     pritje    një  eventi    ri

Toka  vishet   me    bardhë    rrugë  e oborre.

 

Dal    sodis  këtë  natyrë    ashpër  dimërore

  rrëmbeu  papritur  kjo  bardhësi  e kohës.

S’i  fshihkam dot duart prej  trilleve  fëmijnore

Mbi  flokë bardhësi e borës mbulon gjumët e moshës.

 

Dola përjashtë  se  askush  s’mund  të më ndalë

Ta  ndjej   borën  kur    përkëdhel  ashtu    faqe,

Teksa   kërcet   poshtë  këmbëve  e  ngjishet  palë- palë

Shtigjeve    pashkelura    eksploroj  botën  në paqe.

 

Dua të  shkel  në këtë  qilim të bardhë  dimëror

Nëse    kërkoni  kam  lënë  ca  gjurmë  mbrapa,

Përshtatem  kaq  mirë  në peisazhin  qetësor

S’më  pëlqejnë  rrëmujat  kur     vijë  vapa.

 

 

NËNAVE SHQIPTARE

 

Nënat  shqiptare të   urta   dhe   stoike

Gjenialiteti   i  tyre  ka rrënjë    thella.

Ata që  dhimbjes  i  dhanë  një  trajtë  epike

Me qëndresën e tyre u kthyen në legjenda.

 

  pa pëkulura në  kohë  e  situata    vështira

Kur  kombit  i  silleshin   përqark  re     zeza.

Prej  shpirtit  i  nxorën   vlerat      mira

E  u  ngritën    bashkëvujtësi si nënë Tereza.

 

Nënat  shqiptare     atdheut - medalje  nderi ,

  përvuajtura,të  dhëmbshura deri në  meritë.

  serta, të   përkushtuara  deri në  altar    nderit,

  rrugën  e  tyre   dashuria u  bëhet dritë.

 

Nënat   shqiptare që  dhanë   gjakun  e  jetës

Me   qumështin  e  gjirit kanë  ushqyer  brezat.

I përcollën   bijtë     shtigjet     e  betejës

Me  shpirtin  e   tyre  lanë  gjurmë  tek   zemrat .

 

 

PESHKATARËT DHE  SIRENA E DETIT

 

Peshkatarët     lodhur   prej  natës     gjatë,

  agun e  mëngjesit  shpejtun   rrjetat  t’i   ngrenë.

U   shtangën   kur  mblodhën  gjahun  e   asaj  natë ,

  sipërfaqe    ujit  u  shfaq  një sirenë.

 

I mrekulloi bukuria e saj e mahnitshme,

Njëri tjetrin vështruan  kush  ta  gëzojë  i  pari,

Kujt  t’i  bie  shorti për  këtë  dhuratë perëndie,

Që deti  me  bujarinë  e  vet  këtë  ditë  ua  fali.

 

  horizontin   e  pafund  plot  rreze  lëshoi  dielli,

Sirena  ndriste  gjithçka  me  bukurinë    e  saj .

Zemrat  e  peshkatarëve  si  prush  ua   ndezi

Kujt  i  ndihmonte  fati  me    jetën  ta  ndajë !?

 

“Mos  u  gëzoni  kot  o  peshkatar’    mirë

-U  foli  me      mekur   sirena  hyjnore-

Nuk   dua  t’ua   vras     zjarrtën  dëshirë

Se  s’mund    jem  pjesë   e  jetës   tokësore.

 

Vërtetë  ngjaj e  bukur   me  bishtin  si   peshk,

Por   nuk  jam e   atillë që të  kapem   me   rrjeta.

   gjirin e  detit      pagëzuan  mbretëreshë,

Atje  për mua  rrjedh  kaq  e  lumtur  jeta “ .

 

Erdhi  pastaj  dallgë  e  fortë, e  lartë  sa mali,

U  zhduk  sirenë  e  bukur,e  u  treti   nga  sytë.

Peshkatarët   heshtur,  seç  i  mbërtheu  malli,

Vallë  a  mund  ta  takonin   magjinë   ndonjë  ditë !?



(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:




  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •