Resul Shabani: Përsëri për shelgun vajtues (I)
| Sunday, 03.11.2012, 07:30 PM |  

Resul Shabani

 

Vëllim me poezi të përzgjedhura:- “Përsëri për shelgun vajtues”

 

 

NË AMFITEATËR

 

FLORA E MERMERI

 

Moreja e largët dhe deti prej kristali,

etja mitike si pirg drite,

e ti jetoje pa dritë, pa ditë, pa net, pa anije,

maje mali me zogjtë e urtë mitologjikë.

Kjo florë e dalldisur, ky det i dashuruar

në brigjet e veta, përherë i vetmuar,

me ç’erë të mbarë e barti anijen

në të katër anët?

Kush? O, kush reciton në skenë?

Ngre sytë dhe shikoj: një det heshtje,

florë dhe mermer.

Oj erë e dashur nga deti që po vjen,

merrmë edhe mua!

More!

 

 

PA AKTORË E SPEKTATORË

 

Kështu ngjau një nate parajsore,

tek i ngrysur po i bëja shoqëri vetmisë sime,

m’u bë se dëgjoja ciatjen e spirancave

dhe u trondita trembshëm.

E ndjeva - po frynte nagapak,

e lëviznin trerët e shtëpisë.

 

Oj, shtëpi e vjetër me antenë,

me muzikën e prajshme, me shtrat e dritare,

me degën e ullirit dhe lulen e zezë,

me përkëdhelinë e të dashurës mitare

shtëpi, e vjetra shtëpi,

bregliqenore.

 

Kështu ngjau?

Hapat më shpunë kejit

me shtylla uji e fosfori.

Ishte natë e ishte terr,

isha vetëm e ishte verë;

se kush më tha,

a ma zuri veshi,

se te sheshi

po shfaqej një premierë.

Shpejtova hapin, ndala frymën,

dhe të pash,

vërtet atje në shesh

ishe Ti,

e veshur si mbretëreshë.

 

 

PENTAGRAMI ME NJË KËNGË

 

Shkronjat këtu janë shkraba dhe shenja,

e fjalët heshtje e palexueshme.

Tani flet vetëm pentagrami,

se një dorë dhe një shpirt në ty jetoi,

jetoi,

jeton ende poeti.

 

Atë që e thotë heshtja jote, fjala ime,

dhe fjala e poetit që vjen të jetojë,

e thotë,

më kot urtësia s’e dëshmoi se thesarët e fshehur

dikush i gjeti atëbotë.

 

 

AMSHIMI I HIRIT

 

 

KËNDON KUMRIA

 

A është vonë që njerëzit

i kanë fikur dritat e syve?

Marr të pi - vetëm s’më pihet,

marr të vritem s’më del gjak;

dru e gur zhur o valë

vetëm ngjyrë dhe vetëm pikturë.

Zgjuar eci, mbi vete mjegull;

a është vërtetë vonë,

apo ende s’jam zgjuar i tëri?

Në cilat vite po hynë vitet e mia,

në cilat rrudha, në cilat valë?

A është vërtet kohë e ftohtë,

apo fryn një fllad pranvere?

Ç’po ngjet me shqisat e mia?

Marr të marr rrugë e shtrati

vjen pas meje si anija që fundoset.

Me katërqind duart e mia

mezi i shtërngoj gishtërinjtë e mi.

Këmbët vetë përpara më shpiejnë.

Do të arrij sidoqoftë.

 

 

AMSHIMI I HIRIT

 

Këndej anës sime dëgjova,

ishte zëri yt i dashur;

zëri i tërë fyjeve të botës

që poeti u frynte me mushkëri.

Pa këtë fjalë të ëmbël që shkon pas bagëtisë

çdo gjë jotja do të ishte pluhur e hi.

Në rrugën e marrë verdhësia

s’do të arrinte as deri në tavolinë,

ku shfaqet ngjyra dhe loti.

Këndej, në krahun tim,

pikëllimi pa hala thellimi

i thërret anijet të marrin erën

me velat dhe retë e bardha n’kokë.

Të gjithë shkruanin

e thoshin: do të kthehemi

me fjalën e urtë.

Të gjithë shkruanin letra;

të gjithë zgjoheshin;

të gjithë flinin;

të gjithë pinin ujë;

të gjithë i përshëndesnin

të afërmit e tyre në rrugë.

 

 

PAGJUMËSIA

 

Pagjumësia e poetit

është barrë që s’e mban

frymëzimi.

Shtrati ka këmbë;

këmbët janë ngjitur polip

në letargjinë e agonisë.

Po zallisem, oj nënë!

Faqja ka mbetur

pa puthjen tënde,

letra - pa fjalë.

Qe, shiko, a u çova

dhe hapa dritaren?

Kush hyri - fryma

e më tha:

- Nisu! Nëna të pret

e rruga është e gjatë.

Shtrati ka këmbë

e dhoma ime është pjatë fluturuese.

Po të vete

kë të pyes?

-Fjala s’më del goje

qepallat s’shqiten dot

oj, Nënë!

Çfarë zallie!

Ndoshta jam plot shëndet

e gjumi më shëron.

 

 

TRIPTIK

 

PIKËPYETËSI I PARË

 

Mugullojnë kërpudhat

nën diellin e ri dhe hijen e vjetër

të Trungut ironik.

 

Koha zbret me përrenjtë

deri në Detin e Lumit të Thellë,

gijotina prej uji ku e pret.

 

Ishte i tejdukshëm

muri që i ndante largësitë e paprekura;

ishte i djegshëm

pirgu që ngrihet deri në diell

dhe mbi fjalët e poezisë,

si porosi e lashtë e faunës.

 

Nga copat e forta të mishit

dhe nga eshtrat e zogjve të mi,

përmendorja e yjeve dhe e diejve

u ngrit mbi një kodër lulekuqesh.

 

Mugullojnë kërpudhat

në rrënjën e hijshme të filizit,

dhe shirat e largët paralajmërohen me retë

që i prishin kurorat e blerta të pyllit të ri.

 

Asnjë kohë nuk i përsërit më bukur

motrat e veta të verdha

si kallami i sheqerit.

I mbijetoi në këngë që vala-valës

ia tha në besë liqenit.

 

Në shtratin e lindjes

kashta e vjetër tani është kalbur,

dhe druri i tijosur i shtratit

është djegur në një betejë dashurie.

Kanë mbetur vetëm dy toptha mesingu

si relikte të një akti të papërsëritshëm.

 

Zhur e gur,

kasolla në breg dhe moçali,

atje lart plisi i borës-flakë,

majë mali e lusin fushën

t’i bëjë shtrat Drilon lumit.

 

E lusin malin të hapet

e t’i bëjë rrugë trimit,

që me një kalë përrallash

vjen kallamishtes

e ndalet nën një mollë.

 

Bora e hollë e zallit saharik

këndej Urës së Qabesë,

kthen trimin e ndjellë nga një fjalë

Nëne me një bijë të pabesë.

 

Po them:

Asnjë kohë nuk përsëritet më e bukur!

 

 

PIKËPYETËSI I DYTË

 

Lëre ëndrrën e merre grua

më të bukurën mollë fshati,

le ta tjerë me bosht një fije

të gjatë peri, sa rruga e kurbetit;

le t’i thërrasë mëngjes - mëngjes

kumritë e detit

t’i këndojnë këngë vëllait -

atij të vogëlit.

 

Perin lidhe përdore,

si jetimi me jetimen,

që gjetën rrugë të shpërlarë

me nurin e hënës,

nëpër malin mijëvjeçarë.

 

Dije, se në mal

mugullon kërpudha helmuese,

por lara e fluturës mbi të si pikturë

ta shfaq përpara parajsën.

 

Ti nuk je më i kthjellët se liqeni,

më i thellë se uji i tij horizontal.

Nga çatia e përhimtë e bregut

duket oxhaku yt dhe koka jote e lartë.

 

Unë e di se do të kthehesh,

se je kthyer edhe më parë festave,

kur lumi zinte akull e lulja vesë,

në ditën mes pranverës e dimrit.

 

Agimet e rrëmbyera si vala

pikojnë nga strehët e shtëpisë sate,

e poeti e merr me një fjalë

këngën e këndezit.

 

As në këngët e epeve të lashtë,

nuk gjen mëngjes më të bukur,

se möngjesi buzë liqenit,

kur heshtja mërmërit

dhe dielli ujëvarë derdhet

mbi çatinë e kasollës sime.

 

Po ndërtoj një barkë

me trungjet që ka sjellë

lumi i malit me shtylla bore;

ti futem Drilon Ziut

gjirit të thellë e të kthjellët.

 

Kah t’ia mbaj me barkën,

kur ujvarë e kam shpirtin

e rrëzohem mbi trupin tim?

 

E di se një ditë do të kthehesh

se unë s’do të shterrem me pritje,

se jam ujë kaq i thellë.

Merre kthjelltësinë time e më shiko,

a mund të ma prekësh fundin e fjalës,

medet!

 

 

PIKËPYETËSI I TRETË

 

Me kurthin e errët të natës,

me thuprat e njoma të mëkatit

e thura rrugën e largët

të kthimit

oj, Nënë!

 

Unë s’di të ta shkruaj një letër,

se më është ënjtur gjuha e shkrimit

nga lashtësia e germave

që i mbajta në hejbetë e mia,

andej nga me gishtërinjtë

kërkova një kore buke

të kohës së largët.

 

Kur do kthehem,

më e vogël se dora,

do më duket shtëpia,

shtëpia ime buzë liqenit,

kështjella prej uji,

që kaq shumë po ma zmadhojnë

kujtimet e përfytërimet.

Ajo del mëngjeseve

nga syprina e liqenit,

e futet në gjirin e ëndrrës

si fëmija jetim

që i qepet mëndeshës.

 

O, bobo, Nënë, sa shumë kam mall

për syrin tënd të shterur,

që kulloi aq vesë mëngjesit

bashkë me bilbilin në degë.

 

Nuk e di, nuk e di, nuk e di,

pyetem, pyes e më pyesin,

pikëpyetës më janë bërë

tri dimensionet e rrugës

dhe harku magjik

që ka përmbajtje uji.

Në rebusin me yje

ta nxjerr, si në tepsi,

hartën shpirtërore të liqenit

me një kasollë në zall.

 

Ngrohtësi e ahurit dimrit

e ruan nën borë lulen e tharë

pa erë e pa rrënjë

e me bukurinë

që në pranverë shndërrohet në flutur.

 

Rrugën e pata mësuar nga zhuritja e lumit

dhe nisa me Drilonin tatëpjetë;

mal më mal grykave, Nënë

deri te portat me shtylla yjesh

që nuk i prek dora ime

e mallit.

 

Si të kthehem

kur lumi me mua s’vjen përpjetë?

Uji kthjelltësinë e ka trazuar,

e portretin tim

s’e lexoj dot në syprinë,

si Narcisi në një legjendë.

 

A jam unë ky, kaq i ri?

pas qindra vjet rrrugëtimi

që e bën etja

me këmbët prej shavari,

duke kërkuar burimin, pellgun, pusin

ku del si prej sise,

si qumësht i bardhë,

Drini i Zi,

zi e zi,

moj Nënë!

 

Më gjetën në gjumë,

me kokën nën plis dheu.

Mbi duart e mia të mbuluara me gjethe,

në ujin që kishte lëshuar nata me vesë,

kishte mugulluar kërpudha

dhe lulja pa rrënjë.

 

Një lis, moj Nënë, një lis

hije të vjetër po më bën

në malin që ma ndau rrugën dysh,

rrugën që shpie në zhurin tim.

U lodha në gjumë e pritje

dhe të mbiva si kërpudhë,

në këto fjalë.

 

Kush e di sa shekuj -

rrënja ime?

 

 

TRËNDAFIL NË EKSPOZITË

 

 

KUTIA MAGJIKE E DRITËS

 

 

Ka kohë që po vdes për ty,

ditëve që janë pritje dhe këngë.

Tani di të shkruaj fjalë që m’i dërgon

me portretin tënd në zall,

kur vala bie mbi valë.

 

Me buzë nuk preke,

dhe natën e gdhive në dritare

duke qëndisur nurin që binte mbi liqen

dhe duke e vizatuar në zemër

fytyrën e atij, që rrugë shqotës merr.

 

Në zall janë ngritur tenda

dhe këmbët e mia sa s’u këputën

derisa hyra në atë dritë

që m’i fshehi duart,

që m’i kafshoi fjalët,

që më hodhi si peshkun e gjuajtur

përsëri në valën e ftohtë të vetmisë.

 

Kuti magjike plot dritë,

shtrati dhe vendi i lindjes,

kashtë e kallam

e ujë i kthjellët.

 

Sonte në këtë libër të dua,

që e shfletoj si porosinë,

duke ikur dhiareve të lashta

ku digjet pikëllimi

dhe gjelbëron kujtimi im.

 

Sonte po lahem

në brrakën tënde prej flokësh,

si myshqe e algje e bar shavari,

dhe po kalbem këmbësh,

si kallami

që ia presin nga lart fjalët -

bregun me gjelbërim mos e mbulojë.

 

Të desha një natë vjeshte,

më Një mijë e nëntëqind e dyzet e katër,

natën kur linda, apo linde në Kalisht.

 

 

ARKA E VOCKËL PREJ GUACE

 

Aty ruaj çikërrimat

brej bakri dhe argjendi,

dhe monedhat me të cilat

mund të blesh kujtime

në Sheshin e Strugës, te Ura

e Psherëtimave.

 

Zërat e acarit tim

ndrydhen në këtë guacë,

se prej cepit të saj

rrjedh uji pa ngjyrë,

i rëndë

dhe i ftohtë,

si psherëtima e shelgut vajtues

kur në acar e shfryn dufin

e vapave verore;

kur dielli nga uji i thellë

i ka spërkatur me rrezet e jetës.

Tani më kërkojnë nëpër botë,

si shelgjet shiun,

me shekuj pa prekur

gjatë verave lakuriqe.

 

Shkëmbi,

duhet të bëhet copë e thërrime,

që në bregun e tij,

ujin e shenjtë ta prekë, i rilindur.

 

Poezia ime,

u ngjanë shelgjeve vajtues,

të burimit.

 

E lartë është shtylla e mallit

që shpirtin mban vertikalisht,

si uji i thellë i Drinit tim

ku ruaj fjalët e mikut,

që tani nuk më përshëndet me letër

se i ka harruar shtigjet e ujit

në detin e dhembjes së njomë.

 

 

KALORËSI

 

Vinte i lodhur me kohën

dhe koha rrinte me ne e pushonte.

Por ai vazhdonte në hapësirën e shterur

ta ndjekë hijen e tij të zezë,

dhe kur kthehej koha e çlodhur,

e priste në pragun e kasollës sime,

të kalbur.

 

Ai shkeli me kujdes në barin e egër,

por ferrat e luleve më të bukura

ia përgjakën gishtërinjtë e tij të butë,

si mish i murrmë i mumjes.

 

Piu verë dhe theri kafshën e pyllit,

dhe gjaku rrodhi mbi shtrojën prej dheu,

duke lënë pas vetes erën e fierit

dhe pluhurin që nga larg e bien

të një dheu të huaj.

Tanushën e Dylqinën

në dritaren pa shtëpi që e pret,

në kështjellën ajrore

e puthi me mallin e tij gjysmëhëne

dhe u tkurr në mëshirën e vet,

si plisi i dheut lëvruar në vjeshtë,

e ngrirë në pranverë.

 

Rrymën rrezore të erës së largët,

e mbylli në shishe si gruaja e pabesë

djallin e zi,

dhe kur u shtri mbi shtratin e lartë,

si fron perëndish,

ballsam u bë prej kuarci,

dhe, sot e atë ditë,

pezullon në gjumin e pakohësisë.

 

Nga erdhi askush s’e di, i humbur.

A kërkoi vajzë, grua, nënë, ar apo gjak,

askush s’e di.

As emrin s’ia mësuan.

Thanë, këndej pari kaluan

dhe andej vajtën e shkuan,

koha mbeti këtu të çlodhet,

se hijen e zgjatën,

kur dita kah perëndimi merr,

dhe zgjohen ëndrrat me shtojzavalle

në thellësinë e liqenit.

 

Sa shekuj dritë bëri derisa u ngjit

në këtë Olimp,

prej nga bien si breshër

perënditë e rrejshme

dhe endacakët që ndjellin flakë,

që digjet e flakë nuk bën.

 

 

TRUPI - PLUHURI - YJET

 

Mos qofsh më i rëndë

se një pupël zgalemi

- i tha trupi shpirtit -

kur t’më lësh në këtë vend

pezull mbi çatinë e përhirtë,

e kur ta dëgjoj ankimin e Nënës

t’i vij i ri, lule molle

në pranverë.

 

Pluhur u bë, vesë - strall e purpur

as ujë, as re, as dru,

bilbili në gëmushë e thëllëza në degë,

prej pusit uji u derdh,

yjet u zgërdhinë të ftohtë

me bukurinë ndjellëse

dhe treguan rrugë të gabuara

kah errësira e pyllit

me një gjarpër bishtkëputur.

 

E uji, Nënë, uji?

Uji na këndoi me urtësinë e lashtë

dhe na e bëri fushën pyll trëndafilash.

Pemët i volën ata që dolën

me gjuhë të mpirë,

e nuk folën.

 

Tani askush nuk di të tregojë

për daljen time nga deti

si vajza ime Najada,

e pakufishme e kristaltë,

e paprekshme e qenë,

nëpër gushë më rrjedh

dhe më uluron

vala e llavës së përhirtë;

a po jap, a po marr shpirt - s’e di,

por do ta marr flakën e ujit

të gjolit tim të shuar,

le të shndërrohet në dritë pastaj.

Trupi im,

yll le të bëhet,

se e këndojnë në legjendë;

se vijnë e shohin e mahniten

me bukurinë e tij të qiellit,

atë ujë që ma ndal hapin

të dal nga dhoma e lindjes,

pas hapave të parë që bëj

nëpër brigjet e pikëllimit tim.

 

 

GJERGJ-ELEZ

 

Karvanët e kujtimeve kaluan

mbi qerpikun qull të natës,

syrin e thellë e shkelën

dhe ranë të fushojnë

në lugun ku fle lumi

dy ditë e një natë.

 

Bukuria u zgjua dhe ua ngjeu buzët

me vesën e lagshme,

i ndërroi pastaj pas ndërrimit të motit

me borën e rëndë.

 

Nga lodhja nuk u hetuan

se po diktoheshin padiktueshëm

në drurët e mbuluar me dhe,

xehetarët pas një mijë vjetësh

do t’i zbulojnë thëngjill të bardhë

eshtrat kërdhokulla -

as kafkë as këmbë.

 

Po të çahet toka tërmet,

tregoni Nënën sime

prej ku buron ky ujë ilaçi

midis bjeshkëve të blerta.

 

I lënë në altarin e mbuluar

me murin e rrëzuar nga tërmeti,

i shpërndanë eshtrat si relikte

dhe si ngjyra të paharxhauara të piktorit.

 

Sytë mallkojnë prej frike

kur panë bukurinë e llahtarshme,

që të lë pa gjuhë,

që të lë pa duar,

që të lë pa rrugë,

e të ngul në zall,

si hu ,

ku pastaj lidhen

litarët e barkave parahistorike.

 

Orkestrinat e sirenave të detarit

që i përmend plaku i verbët në lahutë

kanë ecur zbathur maje malesh me dëborë

dhe kanë ardhur këtu te uji i ëmbël

ku s’del shpuzori përbindësh

dhe forsfori i detit.

 

Jam larg prej këndit akrobatik

që bën sallto e bie gjithnjë në kokën e tij

prej guri,

thyhet vetëm zemra ime

sa herë që shkel - baltë e kallam.

 

 

NJË DITË PAZARI

    (Fragment)

 

Një ditë pazari në Strugë,

ditë vere,

i pyeta fëmijët e mi: nga jeni?

I njoha pastaj kur recitonin

vargjet e poetit nga liqeni

të librit tim.

 

Bukuria magjeps dhe bëhet mëkat

kur e prek dora jote e dridhur, dashuria

lodhet duke frymuar me mushkëritë

e liqenit

dhe niset me këmbë të xhamta drejt

rrugëve pakthim.

 

Largësitë,

pamjet e ngrysura në letrat që marrin nënat,

vezullojnë me neonët e shkëlqyeshëm metropolesh,

vendlindja i pret me ngrohtësinë e ditës

kur bëhet pazar në Strugë

dhe kur kthehen nga letrat e bardha

të gjitha mendimet dhe ndjenjat

që recitohen në shesh,

në pazar,

e pemët e njoma piqen.



(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:




  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  •  
  •  
  •  
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •