Resul Shabani: Përsëri për shelgun vajtues (II)
| Sunday, 03.11.2012, 08:03 PM |  

Resul Shabani

 

Vëllim me poezi të përzgjedhura:- “Përsëri për shelgun vajtues”

 

 

DIONISIADA

 

MASHTRIMI I VERËS

 

Më tha: eja në këtë kthesë thyeqafëshe

se ta shëroj brengën

me një gllënkë të kuqërremtë,

dhe dehja t’i nxjerr pastaj

yjet e vendlindjes në sofër.

 

Dobësinë e pata mëri, dehjen,

dhe i thashë verës të pi për qejf.

Ajo heshti e kuqe në gjakun tim

dhe pastaj kënga u derdh

vend yjesh.

 

Ua ktheva shpinën yjeve,

e fjeta në terr

me dritë të fikur.

Vinte një ëndërr me fanar në dorë

dhe dëshironte të më shpjerë

rrugëve të mëkatit.

 

 

SHËN NAUMI

 

S’ka guxim të më dalë ta shoh

se do më magjeps me bukurinë

e trupit që ka, zemër mbi zemra,

dhe me tik-takun e amshimit

si ritmi i jetës sonë

dhe si rrjedha e Drinit

që ndanë më dysh liqenin.

 

Një gur, arkivol, fron, lavdi, bukuri;

e vë veshin dhe dëgjoj.

Të gjitha rrëfimet më të larta të kohës

rrjedhin në këtë legjendë.

Shën Naumi rri ngrysur me mjekër të gjatë

dhe më lut ta përfytyroj.

 

Ballsami që askush formulën s’ia di

e bën të më flasë me gojë,

kurse unë këto vargje t’i shtroj

mureve të bardhë të ëndrrave

dhe ditëve

që vijnë.

 

Perëndia aty rri këmbëkryq

dhe merr namin e vet

të ftohtë dhe të bardhë, si mëngjesi.

 

 

MARGARITARI

 

Gjuha e muzikës foli përçartë

në qiellin me gjethe vjeshte

që duket i çarë si toka në verën e thatë;

nga degët e këputura të mëkatit,

gjuha e muzikës vajton

gjithë natën.

 

Shenjtorët janë të pastër si uji i kroit

dhe shpirtin e kanë margaritar.

Ata largohen vazhdimisht të penduar

në listën e mëkateve të pashkruar

dhe unë pastaj mbetem vetëm,

në shuplakë e mbyll

një margaritar.

 

Sofra shtrohet me peshk e verë e

vjeshta përbaltet me kallamin.

Kësaj rruge ka kohë që asnjë i shenjtë

s’ka shkelur orët e vona të rrugëtimit

duke kërkuar librin e humbur

dhe vatrën ku si mikut

i ndizet zjarri i dashurisë, e

të mbeten me nesër prushi

e hiri i mbuluar,

qiell i përhirtë.

Yjet janë atje thellë dhe presin natën

t’i mbjellë,

se ata duken vetëm në terr.

 

 

FËMIJA I SËMURË

 

Pas mbarimit të lojës së kobshme

fëmija erdhi e ra në dyshek.

Prej goje i rridhte gjak i zi.

Mollëzat i kishte të verdha -

mollë të papjekura.

Ra.

Kur u ngrit më këmbë - flamur,

të gjitha stuhitë e kohëve

iu pasqyruan në fytyrë.

 

Fëmija ra në shtratin e lëngatës,

e ëma ia hapi dritaren natën

të hynte gurgullima e prrockës,

dhe si orë kënga e kumrisë

t’ia kumtonte çastet e agimit të ri.

 

Egërsira e padukshme po ia kafshonte

mushkëritë e njoma,

fryma tani i ngjante fashit polar,

acar po i merrte trupi

gojës po i dilte zjarr.

Besoni,

ai s’ka fuqi të këlthasë,

të thërrasë

ëmë e vëlla.

 

Vreri verë e verdhë,

bien boritë e barinjve ushtarë,

rruga ngrys vetullat dhe kërkon

një shtegtar të vonuar.

Cili lejlek po pret,

cili bilbil po këndon

në ograjë.

 

Fëmija ra në shtratin e lëngatës

një ditë pranvere

pasi loja e kobshme mori fund,

dhe hënë e re doli sipër lumit.

Nëna dënes e dënes,

shtrati është mbuluar me vesë,

lëngatë,

sa të dalë diell.

 

Motra tha: hapni perden në dritare

se lule - uji kërkon dritë,

lulja në saksi dhome

rritet vetëm me dritën e qartë.

Prit e prit që prej kësaj blerine

lule të lulzëojë - gonxhja

motra tha: Nënë,

hape derën le të hyjë

drita në degët e lules sime.

 

Fëmija i sëmurë në shtrat lëngate

s’ka fuqi ta pijë dritën me sy.

Mbi qepallat e mbyllura dhe psherëtimat

e përmbytura,

drita bëhet anije

e ai trupin nuk e ka të thellë si deti

se po merrte tjetër rrugë.

 

Vdekja kalëron mbi pegazin e harlisur

nëpër muret e dhomës si hije e padukshme,

vetëm fëmija e sheh këtë bukuri

me sytë e zgurdulluar.

Ec e mos e lësho perden

mbi dritare;

ec e mos e bëj dhomën terr pikë dite

pranverore,

kur kalorësi i moçëm me kosë në dorë

vjen të presë lule barishtore.

 

Thotë Nëna: mbase në terr

nuk e sheh bimën time të shpirtit?

Shllapurit trofta në shavar,

gagat pata,

e leh bardhoshi bishttrashi,

këndon klndezi

e macja mjaullon,

bilbil pranvere mbi degë kërkon

cicërron zgalemi,

pall gomari,

flora me faunën përsërisin ritmin e kobshëm,

derisa fryma mbi shtrat fëmije

dëshiron të ngrihet më këmbë ujore.

 

Egërsira brenda nëpër shkrumbin e buzëve,

fëmijës qumështin ia pi në gjuhë

koha ndalet dhe bën sehir.

A ka pëlhurë më të bardhë se fytyra e Nënës

kur gjaku ik më këmbë e tretet

nga dhembja?

 

Motra thotë: hape perden

le të hyjë në shtëpi drita,

se shtalbi i bimës lule kërkon.

 

Eja me Nënën

të marrim rrugë.

 

 

KËMISHA E GJARPRIT

 

Vapë, vapë.

rruga e mbytur në pluhur. Fshati,

dimri, Kalishti, bën baltë.

Shputa e këmbëve mbi zall, pisha

natën bën dritë -

si vala zhurmë.

Iriqi në pluhur rruge,

breshka ecën ngadalë nën rrotat e qerres

me dru të njomë ngarkuar.

Peizazhi i dritës e ditës vetmitare,

hukat lodhjen e barishtave nga vapa;

këmishë zhveshur

fëmija lahet

në ujin me kallam.

 

Askush prej nesh nuk e di

në cilin mal fshihet gjarpri

që ha mollë të pjekura,

e natën rri me yjet si sy dhe na shikon

si flemë e çlodhemi.

 

Fëmija në rërë me një shkop

rri dhe i pret peshqit të dalin

për të kullotur barin e njomë, fëmijë.

 

Në rrugën me pluhur,

kur kthehet agut,

këmishë e zhveshur gjarpri,

me larën trishtuese,

rrugën ia pret.

 

Ah, moj, rrugë!

Rruga që do marr për mëlçinë

bashkë, si në këngë,

me atë arabaxhinë.

 

Në shtëpinë tonë dhoma shumë e nuse,

e rrugë të largëta.

Letrat shkruhen me ngjyrë uji,

këmisha e varur në tra

prej pëlhurës mëndafsh,

në rreze vere përtha’.

Ah, moj, të keqen, Nënë!

 

Nënë, moj, më ler të iki

m’i hap dyer e frengji,

të marr mollë me gjarpër,

të mbulohem me degë shelgu,

të më lajë shi vere,

të më ngrijë borë majemali,

të dal mendje flokëshprishur,

që të ngas pas djalit!

 

Fëmija kthehet natën vonë

e rreze të argjendta hëne bien mbi pishë,

këmishë e zhveshur gjarpër në rrugë,

lëkurën rrëqethëse të nuses djersitur

ta përkujton.

 

Ajo merr fëmijën e huaj

dhe i jep mollë,

ta prekë me frikë,

e mos e kafshojë dot

me dhëmbët e qumështit.

 

 

NË VJESHTË

 

Mbi arkivolin e gjetheve

Osa dënes pa lot pa zë,

me këlthitjen e kaltër

e të heshtur.

 

Në fshatin që këmbët sharron

në baltë,

Osa ndërton kasollen

me eshtrat e zogjve,

me halë peshku

se dimër po vjen i acartë.

Me gjethe bën kapelë

e mbrohet nga shiu i mbrëmjes

kur del për peshk,

e kthehet me rrjetën plot yje

të akullt

që i shkrihen ndër duar,

e duarthatë pëherë

kthehet në baltën e tij, fshatin,

me një kasolle shavari.

 

Mbi shpatulla i rriten,

mbi dyzet vjet,

dy drurë si duar dhe sëpata,

që i pret për të bërë kasollen,

se vjeshta rigon ngadalë

mbi xhamin e dritares.

Osa ka dalë në oborr,

me baltën i përbaltur,

këmbëzbathur.

 

Gosti bën me gjethe të verdha hardhie,

vjeshta ia ka vjelë vreshtën,

dhe shtrati i njomë i borës,

që agu e shkrin,

mbi vetull

i ka vënë moti,

vetullat e zeza futë,

mbi malin e lartë që rrëzohet

pas verës

me tërmet.

 

Nuse mori Osa kësaj vjeshte

dhe u mboll në këtë baltë.

 

Do t’i dalë pranverë stina,

pa dimrin që s’do ta gjejë

e do ta kërkojë rrugëve të largëta

me sharrë e libellë.

 

Dy drurë në krah i rriten,

dhe dy lisa të gjatë atje në Kalisht

e presin me gjethe të rëna,

se vjeshtë i thonë.

 

Osa ynë

vjen e vjel vreshtën

mbjell edhe një lis

e përsëri shkon.

 

P.S.

- Porosia e Osës:

vi

dri

ti

s’di

te ti

mbjell

mollë

lis

e fis

e fashë

në këngë

në baltën e lashtë

në orën me boçe që pret përherë.

Do kthehem Nënë, gjithnjë në pranverë!



(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:




  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •  
  •