Resul Shabani: Përsëri për shelgun vajtues (III)
| Sunday, 03.11.2012, 08:04 PM |  

Resul Shabani

 

Vëllim me poezi të përzgjedhura:- “Përsëri për shelgun vajtues”

 

DRITA E LIQENIT

 

JETOJNË

 

Jetojnë baballarët

dhe falen për punët krijuese,

mjeshtërojnë botës duke mbajtur në hejbe

porosinë e lashtë të dashurisë.

Kur çelin kumbullat

marrin rrugën kah diejt

e kthehen të ngrysur,

si jeta!

 

Merimanga e padukshme i lidh

për drurin e tijosur,

kthehen përrallën ta mësojnë përmendsh.

Askund diell më të ngrohtë dimri,

që akull shkrin në eshtra,

se këtu

nuk gjen.

 

Jetojnë fëmijët e mi,

duke m’i numëruar thinjat e mallit,

nëpër të cilat është qëndisur harta

e dëshirave të paplotësuara

të fëmijërisë.

Përsëri me këngët që s’i nxora

nga hejbetë e harruara,

rrugës së largët

të babait tim - eci.

 

Jetojnë fjalët e rënda

si plumbi,

nën gjuhë,

të gatshme të dalin muzikë

që bie si tamth dhembje koke

me erë trëndafili;

fjalë me aromë vjeshte

e rrushi.

 

Jetojnë të përmalluar e të dashuruar,

si yje në moçal balte

ku mbillen të lashta,

e lulet ua merr puhiza e parë

pranverore.

 

Në fjalorin e ditës

shfletoj rrudhat e kohës sime

dhe lexoj, se

shtatë pëllumba m’i dha babai

t’i ushqej me grurë të ri

derisa të fluturojnë

në shtatë qiej të turbullt

me retë e mbarsura vrer.

 

Në fjalorin e kohës,

në gjuhën që fjalën e mban nën qiellzë,

nuk e gjeta fjalën - lamtumirë.

Buzëliqenit tim bukës i thonë kthim

e kthimit – bukë.

Pranë atij gjoli ujë ëmbël,

etje kam kaq shumë.

 

Jetoj me fjalët që ilaçe krijojnë,

e stinën me zgjebe shërojnë;

me erën e njomë të barit

në livadhin tonë,

kopsht parajes duan ta bëjnë.

 

Në magje,

mielli i bluar nga yjet,

zbrumet me ujin e ëmbël

e piqet pastaj

bukë e zemrës mike.

Në altarin e mikpritjes,

falet i përlotur

mëkati pa shpirt.

 

 

POETI NË VIZITË

 

Krejt si ti ishte poeti,

ngazëllehej me bukuritë që vetëm syri

i vizaton në botën e imagjinuar

dhe pi dy gllënjka ujë shëndeti

për të zotin e shtëpisë,

e pastaj dehet në këngën e çiltër

që e pëshpërit nën qiellzë.

 

Poeti ishte krejt si bari!

Shumëzohej nga të prekurit me sqep

të zogut grabitqar,

shumëzohej me fjalët e veta,

dënes si grua

pa turp,

zemrën e vë në një pjatë me ujë të valë.

Çudi ishte poeti,

krejt si ti.

 

Ai e dëgjonte ritmin e ditës

që binte në shtrat me të.

Posa shkilte baltën e lashtë,

i krijonte të njoma peizazhet

e historisë.

 

Poetit nuk i vinte turp

të dilte në rrugë me lule në dorë,

si vasha më e bukur e fshatit

që u martua

prapa shtatëdhjetë e shtatë bjeshkësh.

 

Në sofrën me ikra,

me pijen e fortë

dhe fjalën e butë,

poeti ishte si ne që buzëqeshëm,

duke i përbiruar nëpër gjilpërë

ditët e largëta të mosnjohjes.

I urtë si urtakët,

çlodhet nën hijen e mollës

sodit ditën si ecën me qerren e yjeve

duke dalë nga terri shekullor

dhe flet me vete.

 

Si ti

ishte poeti.

Të duket më i urtë se sa i marrë,

deri në gjunjë

kishte sharruar në dashuri,

ndaj natyrës

atërore.

 

Kalorës i lehtë, si flutur.

Poet më!

S’ke ku e çon më tej.

Bie në shishen e ngjyrës vjollcë,

dhe del i bardhë si nuri;

e të lodh e të stërlodh me fjalë,

derisa dashuria venitet

në krahun e tij të djathtë.

 

Posa të mbushet mendja se, e pat!

Ai e zgjat dorën në qiell

e ta shtron sofrën

plot me ushqime që s’futen në gojë.

Etjen e dashurisë ta shuan

dollia e tij me yje prej hyjit që rrjedhin

përmbi flokët e natës,

si parfumi i vajzës turiste

që ta sjell aromën e largët

të peizazheve të huazuara

nga parajsa e premtuar.

 

Erdhi me të gjithë poetët e tjerë

të librit tim

me fletë ulliri

dhe u fut në oborrin tim të fëmijërisë,

bota ime e ëndërruar kaherë.

Dhe unë për një çast u ndala në shkallë

dhe ëndërrova zgjuar,

botën që mund ta prekja

edhe me duar si atëherë

edhe tani - me fjalë.

 

Nuk flinte as ditën

nuk zgjohej as ditën

nuk flinte as natën

nuk zgjohej as natën.

Poet!

 

Njëfarë shërbëtori me emrin Pegaz,

me jelën e tij që m’i trembte mizat

e verës së bezdisë,

erdhi me një pemë jotokësore

dhe i dha shije hyjnore gjuhës sime.

Sot e atë ditë flas kaq hidhur

dhe ëmbël del buka në sofër

e dehemi tok.

 

Njëfarë shërbëtoreje me emrin Muzë

i shkuli krejt gjarpinjtë prej flokëve,

helmi që kishte derdhur e bëri Meduzë.

Pastaj hyri lakuriqe,

në gjolin e ëmbël,

duke i fshehur nëpër pyllin e kallamit,

pjesët e turpshme të trupit

të paqenë.

 

Krejt si ti ishte, po them!

E ngrysi ditën e kohën dhe iku

si i çmendur.

Pështyu mjaltin që pastaj,

prej brumit dhe dyllit

njeriun e ri krijoi.

U gostit disa ditë vetëm me fjalë

dhe me bukuritë e natyrës.

As vuri gjë në gojë,

as etjen s’e shoi,

se edhe më i ndezur shkoi

se që erdhi.

Ia pashë së largu flakën

si flakëron duke u djegur në një këngë,

që pastaj e këndoi era dhe u ndal

të rrëfejë përralla të pabesueshme.

Rrugëve të bletës

u përbirua, por:

a ishte lule,

a ishte njeri -

s’e di!

Por ishte krejt si ti.

 

Me të aguar dita e gjen,

para rrezeve që vijnë vonë

me lulediellin që piqej a digjej,

si zogu, shtegtar i madh,

e me këmishë të bardhë me oja

qëndisur nga dora e këputur

e natyrës skofiare me një gjol.

 

Ai krijoi një mulli ere

në të cilin fabrikonte të përsëritur

dritën që sosej,

thuajse vjen dritë tjetër

t’i japë ngjyrë lules

dhe shpirt natyrës.

 

I thellë si gjol ishte

pikëllimi i tij.

Ishte krejt si ti,

poeti në gosti,

na e sosi krej verën

dhe na e la pastaj kujtim

të amshuar përjetë,

verën që kurrë nuk soset

po këndohet përherë.

 

Kur shkoi e u largua,

doli te der’e oborrit

Nëna ime:

Bir, më tha, qenka krejt si ti,

e gjetka me sytë e ëndrrës

rrugën që bën dritë.

 

 

KËNGA E SHTATË

 

Po kumria?

Shtatë bimë, shtatë lisa, shtatë penjë

të hollë në qafë,

agimi i parë i nuses,

vala më e kthjellët me flakën

e shpirtit.

Po kumria?

 

Kumria, nuse e vëllait tim,

që vdiq pas shtatëdhjetë e shtatë vjetësh,

që vdiq prapa shtatëdhjetë e shtatë bjeshkësh,

doli me diellin në ballë

e hënën në qemer,

e shoi etjen e bagëtisë në vathë,

e shtrydhi petkën e larë në govatë,

e rrahu lirin me një kopan,

e vajtoi të shoqin me një këngë,

që gjelbëroi në oborr

e hije shtëpisë i bëri,

në vapën e verës sonë.

 

Acari ia rrahu këmb’ e duar,

gërshetat palë-palë,

lindi djalë.

Këngë e shtatë,

krismë e gurgule,

dasmë e hareshme me rrëmujë.

Po krushqit ku janë?

Po kumria?

 

Bletët ia lanë kujdes

t’i mbjellë lulet e pranverës nektare

në zgjoje që era shtrojerë

s’e rrah asnjëherë stinëve

të mbarsura me frutat e njomë.

Shtatë

këngë

gurgule,

prekin qiellin me nam e me bujë.

Dyert e mëdha hapekrah,

hyjnë sazexhinjtë me curle e daulle,

tani kënga e shtatë këngëtohet.

Ajo krenohet

për durimin dhe besën,

për qëndresën dhe nderin

që ia ruajti kurbetçiut

fjalën dhe derën.

 

Ti mugullove shumë gonxhe

çele në pranverën lindore,

në magje me pishë gatove

bukën e tharme

për shtatë këngë,

për këngën e shtatë.

 

Le të mugullojnë të tjerat

me penj të zez rreth qafës së përhime,

netët që ka tretur nën llampë vaji

kanë endur kohën si këmishën

e lënë përgjysmë me një fije.

Mbete me të gjithë,

që shkojnë.

 

Dimri i mrekullueshëm

nga zemra largohet,

na lë një derë hapur,

e kur dera mbyllet

dikush dritaren çel

që të hyjë në zemrën tonë të zbrazët,

nga malli për vëllain,

pranvera e gjashtë

dhe andej nga fundi i verës

të na lindësh -

këngën e shtatë.

 

Ata nuk janë,

por unë i shoh

si kalorës që kuajt u sharruan

në baltë kënete,

kallamishtes

kthehen më këmbë.

 

A është ky fshati ynë

apo s’është?

Po më duket si e kërrusur

derë e shtëpisë sime!

Është lodhur duke pritur

ta hapë dorë mërgimtari,

që shkel ferrën pranë.

 

I qaset duke u gjunjëzuar,

duke hapur duart,

duke e marrë në gji,

në përqafim,

këngën e shtatë

që ndesh i vjen me vrap

të panjohurit me një gjak.

 

E hëngri tmerrin

duke e përtypur me dhëmbë frike,

dhe e sosi krejt duke e derdhur

gjakun e zi

të ngjizur,

sepse ishte siç kishte qenë:

një kokë e lartë që s’bie.

 

Streha na e shtriu dorën,

por të bëzajë nuk diti.

Prej shtatë gurgulesh zhurmuese,

mbeti të ecë me këmbët e veta,

kënga e shtatë.

 

Dhe na doli

e na priti

me mall.

 

Thamë: jemi!

Tha: qe, ku jam!

Ky qenka fshati im!

Le të kërruset der’ e vjetër,

do t’i gdhend një dru

të njomë.

 

 

UDHËPËRSHKRIMI I FUSHËS

 

Një plak i njomë, si fieri,

i ra fyellit

nën degën e ballit tim

dhe e vizatoi bekimin

duke e përsëritur në këngë.

 

E kur doli gruri i ri

fusha u zverdh,

si kufiri i gjithësisë

kur mbulohet me pluhurin e yjeve.

Shtatë mëndesha këmbëzbathura

vinin me bucela në supe

drejt zallit të liqenit.

Shtatë qengja të njomë

kërcenin hareshëm,

duke belbëzuar teatrin

e Dionisit.

 

Në govata po lodrojnë gjarpërinjtë

që zbresin nga druri i përlyer

i Ademit,

e fshihen pastaj të çarave të tokës

duke i bërë udhëpërshkrime fushës

kah do të jetë tërhequr dikur

uji i trembur i gjolit

që nga dridhja e frikës kullohet

e bëhet një pikë loti

i mëndeshës.

 

Duke u kuqëluar,

kulla e lartë, fortifikata e reve,

zbardhullon si mermer në muranat

e bedenave, në shkretëtirë,

rruga e ujit shpie deri atje,

te ushtria e eçtuar

e dashnorëve.

 

Hambarët e mbushur

i bëjnë sofër sqepit të zogut të zi,

që vjen nga lindja e përhimtë

përtej urës së Qabesë.

 

Natën askush nuk e di rrugën.

 

Nisen syshkruarit

me kosat e mprehta në krah,

me opingat e përthara në diellin e ditës

e shkelën barin e njomë mezhdave,

derisa arrijnë

të bëhen peshkatarë,

pastaj thonë se krojet

vijnë me lëngun e rrushit

të ftohtë.

 

Natën askush nuk e gjen

fshatin e humbur,

pastaj hambullat

i djeg flaka lakuriqe

me mllefin që nuk e besonim

se lë hirin pas.

 

Me yllin më të zjarrtë bie

bishti i kometës tinzare,

emri i bijës sime

që shkruhet në tokën e thellë,

përtej rrugës kurrë s’arrin

deri te dera e hapur

që ka pritur kosëtarët

me drapër e kosë në dorë.

 

Nga kasolla e zbrazët

vetëm dera e hapur

shikon rugën që soset,

atje ku merr kuptimin

emri i bijës sime,

një mal ky i lartë

që ka shikuar me sytë e mallit

udhëpërshkrimin e fushës,

derisa ne flinim

të dehur nga lëngu i rrushit të ri.

 

Mezhdat veten e lidhin nyje,

duke e ndarë shtatin e frutave

në pjesë të ëmbla e të egra

të hullive të thella

kah ecën urithi i uritur,

kuqalosh Pegasin

me gajtanin rreth qafës së kumrisë

e lidhim për drurin e blertë.

 

Na zgjon nesër frika,

e prapë na zgjon

të denjë.

 

 

ZJARMIA

 

Këmbët tua të drunjta

shkelën rrugën pa shteg,

që të shpiejnë deri te dritarja ime,

në dhomën ku fle fëmija.

 

Në anën time të gjymtë

po i palos flokët e mallit;

në anën time të harruar

po më djersinë gusha,

po më digjet gjiri,

po më merret fryma,

duke të kërkuar

përtej dritares së odës

ku fle fëmija im.

 

Kurse ti po më ndjek

kësaj nate të errët

me vetëtimat e mllefit,

me kutinë plot rrufe

që rrëzojnë dhe djegin çatinë

e kasolles sime,

përtej kalesës me bar,

në kopshtin plot trëndafila.

 

Me cilin çelës të artë

e mbylle derën e mbyllur?

Tani po vij fushës me zjarmi,

rrufeja do të më bjerë në kokë

e do t’m’i djegë teshat e trupit lakuriq.

Gjuha harroi

saktësinë e orës së harresës,

ku ndarja bëri rrugë tinëzare

në barin që shkilet

e bëhet shteg.

 

Ajo që preka tash është larg

dorës sime të tkurrur,

mushkëritë m’i dogji zjarmia me mall,

të shoh e s’të rrëmbej.

Heshtja shndërrohet në dy gurë:

një unë këndej,

dy ti andej;

dhe zjarri na bën gëlqere.

 

Dhe i hedh ujë gëlqeres

me bucelë stralli.

Vetëm unë e di se po digjem

e kërkoj ndihmë;

të tjerët mendojnë se po lahem

në ujin e bardhë të parajsës.

 

Lëkura më ra

duke të kërkuar.

 

Si gjaku im

në tregun e pemëve,

derdhen rrugët pa shtigje,

e të shpiejnë deri te dritarja e odës

në kopshtin me trëndafila,

ku fle ime bijë.

 

 

ÇAST

 

Do ta kërkoj një vajzë

me sy liqeni.

 

Do ta kërkoj një liqen

me flokë vajze.

 

Do t’i kërkoj ca flokë -

penjë të padukshëm stuhie.

 

Do ta kërkoj një anije

që do më shpjerë andej

nga merr erë e mbarë

bregut të fildishtë.

 

Do ta kërkoj një tytë me tym

që të nxjerr përjashta me llavë

gonxhe të zeza trëndafili.

 

Do ta kërkoj

po s’do ketë kush të ma japë

as fishekun prej ari,

që mbahet stoli

në armën e varur në mur,

në murin me orën e fshirë,

që numrat ia ha mërzia.

 

Do të kërkoj një unazë

t’ia vë rrufesë në gushë,

t’ia djeg vetëtimën

me flakën që lë prush

në dy shuplakat e mia.

 

Do ta ndërtoj një furrë,

ku të piqet kau i zi i tërmetit,

e do t’i thërras në dasëm pastaj,

e t’i stërpik me verë të kuqe,

ata që i këndojnë këngët e mia

nëpër botë pa çati.

 

Të gjithëve në dasmë do t’u vë

maska me fytyrë fëmijësh,

le të jenë të bukur njëherë

shpirtrat e egërsuar,

pastaj si prej argjili të bërë

do t’i hedh në liqen

t’i lajnë mëkatet e pabëra.

 

Do t’i nxjerr pastaj në vitrinë

në udhëkryqin e botës veriore,

andej kah juga e bardhë fryn

me vela,

dhe i merr anijet për dore,

drejt kepit të shpresës së mirë,

drejt mullinjve të erës,

me Don Kishotët zemërbutë.

 

Të gjitha rrugët e botës

do të shpiejnë kah uji i ëmbël,

midis brinjëve të demit të zi,

që bie në arenën e triumfit

duke gërmuar dheun me hundë

e pluhurin me thundër.

 

Ëndrrat e humbura nëpër antikuaritete

do t’i kërkoj si gjësendet e pavlerë,

do t’u vë emra të rinj objekteve

që vjetërohen,

e që kohën e humbin

në rrudhat e hijshme.

 

 

FLAKA E XIXËLLONJËS

 

Historia e vendlindjes sime

i ngjanë përrallave të lashta

të myshqeve, që mbrojnë lisin

nga cari i dimrit verior.

 

Askund shkronjat dhe grafat

që pergamena i fshehu në dheun

e rinlindur:

nga frytënimi i përmotshëm

nga vërshimet e pëlleshmërisë

nga lërimet e thella vjeshtore

nga djegia e pyllit prej rrufesë

dhe hirit pjellor që mbeti

flakë xixëllonje.

 

Flakë xixëllonje

është trupi i ri i trungut që bie

nën sëpatën që ia dha vetë bishtin,

nën peshën e rëndë të dimrave që kaluan

me acarin e verdhë.

Fshehtësitë e lutjeve,

në buzët e çara të bujkut,

zbërthehen netëve pas rrëmetit

kur të lashtat përmbyten

në ujin e ëmbël.

Shavarit pastaj ia presin rrënjën,

që ia kalb po ai ujë i ëmbël.

 

Gjaku i lulëzuar

në lulet e bardha të pemës në pranverë,

gjaku i bardhë i insektit,

xixëllonjës që flakë bën natën,

sa të duket terr,

e pastaj digjet në vete

si një fije kashte, një fije

që bën zjarrin e pyllit të thellë.

 

Në të njëjtin bosht

fjalët sillen rrotull,

duke bartur të njëjtën peshë

që përsëritet,

për ta rilindur kuptimin e bukurisë.

Bukuria-flakë xixëllonje,

mesnate vere,

kur heshtja fushën shurdhon,

kur frutat në degë presin ditën

dhe diellin

t’i pjekë edhe dy ditë,

e të bien pastaj në bar

me krimbin e zi të virgjërisë,

dhe shijes së ëmbël

që thartohet.

 

Fluturon flaka frymëmarrje e kotë,

dritë e xixë që as grurin s’e pjek,

bukuria është kotësi nganjëherë

kur ndalet në vetullën e piktorit

e tallet.

Por flaka e xixëllonjës,

i ndez të gjithë kandilat

që duken si ata të taborrëve me tenda,

dikur diku,

rreth një kështjelle të lashtë.

 

Vetëm se tash nuk dëgjohen britmat.

 

Fshehtësia e lutjes së bujkut

e kafshon koren e bukës së zezë

të thekrës.

Lutja përgjëruese e bujkut

për shi vere s’përsëritet,

kur rrufeja godet shelgun vajtues

me flakën e xixëllonjës.

 

Pastaj ra shi,

e zjarri i fluturës u fik;

uji i kthjellët krijoi liqenin

ku rrjetat gjahtojnë troftën e artë,

sot e tre mijë vjet.

 

 

TË FJETURIT PUBLIK

 

Në teatrin e Dionisit gazmor,

ku vera e ëmbël e rrushit na dehu,

dhe nga lodhja e valleve

gjumi na zuri

në amfiteatër,

më kot artisti i dalldisur

flet për përmbajtjen e dashurisë,

kur shqisat e mpira të publikut,

bëjnë gjumin publik.

 

Në teatrin gazmor të Dionisit,

një Afroditë e hedh në ajër një mollë,

por askush nuk e zgjat dorën

kah bukuria që bie e vritet.

 

Flemë në shtratin prej bari,

në natyrën e kënduar nga poetët,

në ujin e ëmbël të shiut,

në shkallën e fortë prej mermeri,

kurse një Afroditë artiste

reciton përmbajtjen e tmerrit.

 

Dionisi gazmor me hardhinë e rrushit

përshkruan kurorën prej gjethesh dafine

që i vihet kokës së poetit.

E poeti në skenë ngadalë

reciton përmbajtjen e verës,

derisa ne flemë,

flemë.

 

Me sy ujë kërkon

në shkretëtirën e trupit të vashës,

derisa ajo tradhtisë i krijon kontrast,

me lakuriqësinë e turpshme.

Po eja e thuaji Dionisit,

se teatri gazmor i nxori mendsh

nga dehja:

publik e aktorë.



(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:




  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30