Resul Shabani: Përsëri për shelgun vajtues (IV)
| Sunday, 03.11.2012, 08:08 PM |  

Resul Shabani

 

Vëllim me poezi të përzgjedhura:- “Përsëri për shelgun vajtues”

 

 

DITAR VENDLINDJEJE

 

RRJETAT

 

E di se njëri nga ata

mbeti diku ujërave

një natë me yjet e zëna në rrjetë;

mbeti rigave të ftohta

të vjeshtës,

natën e harresës.

Emrin ta kujtojnë mijëra emra të tjerë,

fytyrën askush.

Ditën e pazarit

buzët u lidhën nyje polipi

me Dianën.

Nga xhelozia për Najadën

se ç’na kishte zbritur prej pylli,

dhe e kishte marrë në gji,

dhe e kishte puthur në buzë.

Buzët iu salduan me të sajat, polip.

S’u shqitën kurrë më,

për jetë e mot!

 

Ka më shumë se dyzet vjet,

një palë sy, fanar kepi,

shikojnë andej përtej,

duke shpresuar se ai

një ditë do të vijë.

 

Me nusen e saj Dianën,

vjehrra xheloze,

do ta shkarkojë barrën nga rrjeta,

me një peshk të artë

- vdekja.

 

 

BARKA

 

Ende e mban ujin barku

i lyer me argjilin e përtharë;

 

Ishte e diel.

As e kthjellët,

as e vrenjtur,

as me shi,

as me diell,

as ag s’ishte,

as mbrëmbje,

as mesditë.

 

E diel ishte dhe,

hipur mbi barkun e saj,

erdhën të shtatë.

 

Pastaj zbritën, dhe në rërë

shputat e zbathura s’i dogjën.

E morën në krah atë që i barti,

duke e mbajtur mbi kokë.

Duken shtat pa kokë,

dhe e sollën ta pështesin

pas këtij muri të fortë,

pesëqind hapa larg liqenit.

 

E keqja është se nuk ka vdekur,

e as nuk ecën,

se këmbë s’ka

po larg e ka ujin

të notojë.

 

E kanë lënë aty prej dyzet vjetësh,

e s’kalbet.

Fëmijërinë t’ma kujtojë.

 

 

KËRCYESI

 

Ra dhe e mbuloi dheu i kthjellët

me kokën që s’ia vrau rrufeja,

me flokët e njomë që uji,

në lymin e deltës,

mbi një trung të prerë

ia mbjell.

 

Këtë rënie të parë me frut

e shërbyen dhe e shëlbyen

duart e trupi

i grave të ndjegura nga dielli

i moshës.

Ai pastaj banoi në shtëpinë

prej reve,

prandaj era ia merr trupin,

derisa bie me kokë teposhtë

të takohet me ne.

 

Mos kërko të të tregojë

për lartësitë nga kthehet.

Me hedhje trupi ai gjithçka rrëfen.

 

Lumi për të është një lehe

me dredhëza të egra,

një kopsht turme

lumi ti ... i

ngërthehet çdo fshehtësi,

thellësi.

Kaq shpesh uji është i blertë.

 

Po dal te ura

të shoh si hidhet së larti

koha e gjymtyrëve të bukura.

I lumi ti,

që s’vjen me mua.

 

 

OXHAKU

 

Tregojnë se e ka tërhequr drejt

hundën polipe të anegdotës,

por tani rri aty si gojë e çapëlyer,

dhe dëshmon se mali i njomë

është djegur prej kohësh,

në stinën e perënduar.

 

Nën vetullën prej bloze,

nën shkëlqimin e tij prej tymi

që e ka zbrumur uji i avulluar,

im atë na tregonte

vazhdimisht një përrallë.

 

Ajo është skuta, ku dhoma

e mban shtrojerë ngrohtësinë.

Nëpër të çarën e murit

tani, një qyng i zi,

mbush oborrin

me erë flie.

 

Dashuria e parë e trilluar

rreshket si kothere bukë misri

në llamarinën e oksiduar

nga zjarri i madh

që s’duket

festë më festë.

 

Flitej se nuk nuk i lejonin

të ndërtonin oxhak,

e tani mund ta bësh stoli

me leje ndërtimi,

por pyllin e ri

s’e presin.

 

 

LEGJENDAT

 

NUSJA

 

Njëzet e tre vjet i kishte.

Me veturën me targa gastarbajtere

dhëndrri e solli në spital

të lindë.

Dy ditë më vonë, i mjeri,

nga pylli i paprerë iku

në metropolën neone të Evropës,

pasi portieri i spitalit i tha:

Nusja të vdiq lehonë.

 

Vëlla,

e thirri nga dritarja,

eja e mos ma lë trupin e njomë

në këtë copë akulli që s’shkrihet.

 

Pas shtatë ditësh e shtatë netësh,

të vdekurën e bën obdukcion.

 

Më kot në dhomën time

do të futet një kumri,

theu sqep e krah e gjora,

duke u përpëlitur

pas xhamit të dritares:

S’kam këmbë të marr rrugë

deri te shkallët e kullës sime.

 

Vëllai e kërkoi motrën,

duke pyetur të panjohurit

kalimtarë,

për rrugët labirinte të qytetit.

S’dinte të shkruajë,

as një fjalë të belbëzojë.

 

Në stacionin e fundit të trenit,

zbriti vetmia.

 

 

MOTRA ME SHTATË VËLLEZËR

 

A ta solli freskinë e ditës së pranverës,

a ta solli jehun e lodrës gazmore,

a ta mbushi shtëpinë me vaj kërthish,

a ta derdhi bucelën me qumësht dhie,

a ta ndezi zjarrin atë ditë acari,

a ta shkundi borën nga gëzofi lëkurëdhelpre,

a ta hapi derën kur po vije ngarkuar,

a ta puthi në ballë pikëllimin e zi,

a të bëri të dalësh në dritare me tytë gëzimi,

a t’i mbolli shtatë lisa mezhdave të arës,

a të priti me gjumin zgjuar dritë më dritë,

a t’i shëroi plagët duke t’i zbutur me lot,

a ta ndezi kandilin mbrëmjes në odë,

a t’i përcolli me të bardha miqtë e largët,

a t’i lau mëkatet e lashta të rrënjës,

a ta fali gjakun për vrasjen e foshnjës,

a ta la derën çelur kur shulin frika ia vuri,

a të doli para parzmës tënde plumbi,

ty plumbi mos të të marrë,

a ta lidhi nyje kokën me dhembje

e s’të la me duar në hi?

 

 

VËLLAI I SHTATË MOTRAVE

 

Doli me kalë

nëpër hënë e nëpër mal;

mali i pashkelur,

hëna flokëshkrehur;

kallamishtja me moçal

e moçali me kallam,

me baltë e me kashtë,

e me xhufkat plot ujë të ndotur,

që ta zë këmbën në gjumë,

e ta hedh shtatë pashë nën dhe

e në qiellin e lartë,

por s’u ndal e s’u ndal,

kaluar me kalë,

baltës me baltë,

e zallit me zall,

dhe kështu harroi gjuhën,

e kur erdhi te spitali,

s’diti ta kërkojë

motrën e gjorë,

që si kumri në dritare,

me perin e hollë në qafë,

e thërriste të gjorin

hipur mbi kalë.

Kur shkonte rrugës me vjeshta të vjela,

verdhësi e ikonës e bënte pikturë,

mbi pamjen e malit ku bishat kërcënohen,

duket se vinte si shenjtor.

Që të preket, nuk preket,

e shihet qartë.

Që ta dëgjosh, nuk e dëgjon,

e veshët t’i plas.

Esheh kur e ke mijëra metra larg,

me vrap të afrohet e kurrë s’të qaset;

kurrë s’e zë e kurrë s’të ikë -

dritare e shtëpisë sime ballë oxhakut,

është kornizë e pamjes së tij.

Sa herë ulesh ballë murit e sheh

përsëri rrugës së vjeshtës,

duke ardhur te ti

hipur mbi kalë,

baltës me baltë,

e zallit me zall,

tkurret e struket,

me pelerinën e murrme,

si re e leckosur,

që frikën në palcë ta fut.

Yll i shenjës sime me plagë,

dritë e varrit tim me prush,

bukë e zogjve të mi pa krahë,

kohë e orës sime të ndalur,

pritje e nënës sime të verbët,

dorë që çel derën me ferra,

kasnec që lajmëron stinën e re,

ti je.

 

 

NËN URË - SISË E ZBULUAR

 

Rridh o Drin i Zi, rridh.

Kur të rritet im vëlla

e t’i bëj njëzet e tri degë

të lulëzuara,

do të niset,

e ura e shenjtë shenjtore

me ujin që i rrjedh

i bekuar,

me pikën e qumështit bilur

që i pikon në qafë,

do t’i bëhet mjellmë - motër

që krihet natën

me krëhërin e sedeftë

të hyjeve e të hënës.

Rridh o Drin i Zi, rridh.

 

Kur të arrijë vëllathi im,

ti bëhu nënë e jepi sisë,

se e ke të zbuluar

nën myshkun e blertë

që ta vesh me kostum solemn

gurin e bardhë të murimit.

Vëllai i madh i tim eti,

vëllai i dytë dhe i tretë,

s’i treguan vëllathit të vogël,

prandaj vëllai im tani

bredh i vetëm nëpër botë,

e nën vetullën e urës,

urës sate Drin i Bardhë,

nën gjirin e zbuluar,

ai pi qumësht kristal

nga gurra sisë e zbuluar,

mbuluar me kostum solemn

të myshkut të gjelbër,

mbuluar plage mijëvjeçare.

 

Qetësohu, vëlla,

paqësohu si lumi me pendën poshtë,

si mendimi dehës, si frymëzimi, nur i zi,

për gushe e kap lahutën ti;

krejtësisht qetësohu, pusho krejtësisht.

Shtrihu në barin e verdhë të vjeshtës

me gjethe mbulohu me degën e njomë,

vëre veshin në tokë në gjumë kur fle,

e dëgjoje bubullimën e lodrës sime.

Shtatë ditë rrugë më këmbë kur t’i bësh

ngadhnje mbi dhembjen e eshtrave, shpirtit

dhe dil prej labirintit të pikëllimit.

Zgjohu me erën, pluhur bëju,

e bjer në zallin e lagët,

këtu, pranë trupit tim.

 

Rridh o Drin i Zi, rridh.

 

 

HAJRIA

 

E njoma shtratin me gjak burri,

me vaj valë në gjumë e lava,

me thikë ia nxora shtatë zemra hekur,

dhe kur e zbulova jorganin

nata m’i përqeshi plagët e mia,

Nata ma besëtheu besën time,

si Moisiu dikur edhe miku yt vëlla,

kishte marrë arratinë, as mish as gjak.

E mora pastaj djepin dhe e përkunda,

pranverën e solla në pikë dimri

ta shoh edhe njlëherë lulen tënde, vëlla,

se si ma zbukuron dritaren time.

E përkunda, e ledhatova, e vajtova

me thikën cipë zemre.

 

Edhe ty vëlla,

me shtatë kumri,

me shtatë plagë,

më të voglin,

të harrova.

 

Përse këlthet, natë?

Përse nuk agon, ditë?

Përse këndon, xhelat?

Përse rri në teh turpi?

 

Përse nuk rrëzohen mbi mua

shtatë kambana pikëllimi?

 

E mora pastaj djepin dhe e përkunda,

vdekja më njohu dhe më thirri në emër.

Kujtoj se më shpëton duke ma fshirë turpin,

por të gjallë më lë vëlla,

pa shpirt.

Vetëm me këtë gojë

që këndon

vdekjen tënde.

 

Kumri u shndërrova.

 

I shkoj nuses tënde të re

në dritare.

 

 

BAJLOZI I ZI

 

Fare s’ka rëndësi

në cilin lumë do të derdhem.

Kur të dalë pranvera,

me shtatë lule qershie,

në kopshtin tënd me një vëlla,

e me nëntë plagë,

hi u bësha përsëri,

që t’i shëroj.

 

Kur të fryjë erë e të dalë deti,

Posejdoni me një sy të verbuar,

që këndon arie stuhish

dhe që m’i mbyt të gjitha gjemitë

e rri mrrolur nga mërzia,

nga dashuria

e djalit që më vjen në dritare

e më pret të shërohen plagët,

e t’i shikoj.

 

Pragun e kullës s’e kaloj.

Po na i ha virgjëreshat dhëmbi i zi,

po na i kërkon krerë më krerë bagëtitë,

dil njëherë vëlla dhe hudhja plagën

polenit që ta bartë kjo puhi,

bar si pluhur t’i derdhë ballit

e ta shkund mërzinë e shtratit,

e t’i bëj të gjalla fjalët e atit,

e ta ngjesh shpatën brezit,

e ta këput shpirtin një këngë balade,

e të lë me duar në prush,

e të thirr me sy, me duar, me prush,

e të lut me lot në sy, me fjalë prush,

e të vjen afër të t’i qetësojë plagët prush -

prushi i motrës prush.

 

Dhe doli në mejdan

hipur mbi kalë

kali i zi, nata e zezë

ylli në ballë

hëna në qiell

dridhet toka

buçet deti

shkundet mali

nga rrëmeti

hingëllon kali

kris rrufeja

digjet lumi

fryhet deti

bie bajlozi

me kokë mbi zall

valë e valë

e merr e kall

e ia bart trupin sa një dru

deri në turrën ku digjet flakë

hi u bëfsha vëlla

edhe unë.

 

Tanusha doli në një dritare me pranverë,

e ta njomi faculetën si në përrallën që u bëre,

po kori i zogjve të stinës me grur të këndoi

mbi ata plisa dheu ku pandehu se mbulohen

kohët dhe eshtrat që s’kalben e mishi me plagë

u shkri në dhe argjil e lym.

O zog,

hi u bëfsha

edhe unë.

 

Tani, natë për natë,

mbi kalldrëm

vjen trokëllimë,

shkon hingëllimë,

at i zi pa t’zot që ra

n’log breg deti me nëntë plagë

e me shtatë motra.

Po ç’e kredh vetullën purpur

ajo hën’ e re n’dritare.

Këso vashe jo s’pashë kurrë

rreth kullës e ndër varre.

Çfarë sheh moj nuse zjarri, Tanushë?

 

Mos vallë ti pret e pret e thërret

trimin të të dalë në dritare,

se ty dritarja të ka hije.

Eja e bukur këtu nën hije,

e merrja vajit me kuje e lot.

Eja se ra vëllai im

me të dhjetën plagë në ballë

që nuk deshi t’ia shëroj

si të nëntat më parë.

 

Unë ty, e ti

dashurisë sime

t’i bëhemi lumë.

Hiri im

e lulet e tua,

bukuri e flakës që përpin trupin

me nëntë plagë.

 

Po trembesh?

Trembem,

se ai trok kali nuk pushon, nuse,

shekuj me radhë;

e deti fryhet sa herë stuhia

e rrëmeti malit

datën kall

e pranguar

n’bukuri

plaga e nëntë.

 

 

VARRET E KRUSHQVE

 

Kësaj forme në gur

trajtë thike t’i japësh skulptor

një lule gonxhe që po mugullon

gur i zi le të jetë mermer

që flet me tmerr,

Toka e zhvesh këmishën

e përgjakur.

 

Paja e nuseve

shndërrohet në kokrra elbi

që i ha zgalemi i xhelozisë.

 

Ma vajto fatin ti vajtore,

nga fytyra mëshirë të flakëron.

Më jep dorë më jep ujë

me një plagë në kraharor.

Këtyre reve që ndeshen

në një rrugë të ngushtë me gurë,

mos ua shkrep vetëtimën dritë

le të bëhen në terr praptitë,

le të ushtojë si kjo rrufe

le të trajtohet kjo në një thikë

në mëlçi.

 

Bar i rremë fjalë s’shëron

shiko plaga si kullon.

 

Në mermer gdhende atë dorë nuseje,

me një unazë.

Këtë çast plot hutesë,

kur t’frymëzojë trimëria

e zemrën me hi ta verbon xhelozia,

shndërroje në pikë uji,

që si poetit

gur i shpon

le të gjëmojë toka sa të jetë bota,

le të mbesin virgjëreshat të veja.

Këtë formë latoje

në një këngë

mallkimi,

vajtimi!

 

Flakë e zezë duvak i nuses

me gjunjë të përgjakur bie gjunjëzohem

në gurin që m’i lan mëkatet

e trimërisë sime të marrë

rrugë e gjerë e gjatë uji e mbi të barka

barkës s’ia lëshon vanë.

 

Dhe u rrëzuan bajraqe

dhe burra me mustaqe

me orët e ndaluara në xhep gëzofi

shtatë shekuj me radhë -

jep shpirt bukuria!



(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:




  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •  
  •