Resul Shabani: Përsëri për shelgun vajtues (V)
| Sunday, 03.11.2012, 08:10 PM |  

Resul Shabani

 

Vëllim me poezi të përzgjedhura:- “Përsëri për shelgun vajtues”

 

KALLAMISHTË

 

DRINI I ZI

 

Zbriti me ujë e me valë rrëmeti

si zemrën pikëllimi e breu tokën;

Erdhi e u derdh pastaj,

në gjolin tim të ëmbël

në ujëlotin përsëri.

 

Dy ditë e dy net,

shi rrëmet.

 

Kur të bëj koha me diell,

uji tërhiqet, thahet lymi,

thellësia del në mes.

 

Uji i zi,

rrugën shekullore,

e gjen te shtrati

me këmbët në det.

 

 

KALISHT O KALLAMISHTË

 

Mes ujërave që vijnë

maje malesh me re e rrufe,

që trup i bien trupit tim,

për në gjol e kallamishtë,

Kalisht!

Ka disa shekuj

që s’të bie ndërmend për mua.

 

O, moj Kallamishtë!

 

 

VEJUSHË

 

Nëse nga kurbeti,

tre vjet e tri javë

nuk merr letër e fjalë,

as me të zeza as me të bardha,

je si dallga e liqenit,

kur pikëllimi e bren.

 

Merri këmbët e virgjëreshës

e futu deri në gjunjë

në ujin e ftohtë të mëngjesit,

derisa peshqit flenë.

 

Në parzmën tënde,

qilar i mbyllur,

shtrydh mëkatet e huaja

dhe mallko qiell e tokë.

 

Se ky ujë nuk të merr,

as letër të sjell.

 

 

RRASAT E OXHAKUT

 

Pastaj si bajloz deti,

kushedi se në ç’ fletë kalendari,

doli kohë e dikurshme,

e ndreqjes së oxhakut,

mjeshtri e ndaluar.

 

Se i thoshin krenar kulmit,

mbi të cilin ngrihej si bajrak

qafa e murrme e oxhakut,

dhe i zoti binte në gjak.

 

Pastaj, thoshin, çatia me kashtë

nuk mund të jetë mburojë për

breshërin e shkëndijave që vjell

vullkani i zjarrtë i mllefit.

 

Hej, shtëpi me oxhak që na ishte!

Veriut të thellë shpinën

ia kishte kthyer guri

dhe qëndronte.

 

Nga dritaret pamja miturishte,

e njomë dhe e butë, si melodia

e liqenit që flinte i ftohtë

shekujve të përmbysur.

 

 

ODA E HUTAVE

 

Me gurë, me dru, erë baroti,

zjarri në vatër, mes korrikut.

N’acarin me cikmë,

burrat rrinin fill këmishe.

 

Në ballë të njërit

shdrriste ylli përrallor,

si në përrallën e gjyshit

që digjet eshkë,

në ashtin e vet të njomë

këtu e një mijë vjet.

 

Odat e hutave,

me drurët rrënjëthellë,

shkëmbinjt e prerë,

bëheshin fronte kuvendarësh

me orë e nam

kur mblidheshin dimrit,

zjarr fjal’ e tyre,

e verës acar.

 

Eh, sikur

t’më linin vetëm njëherë

në odë hutash të hyja,

atëherë do ta kuptonin

sa bukur do ta shkruaja

poezinë për odën e hutave.

 

 

VETËM DIMËR

 

Kur erdhi nuse

ujë doli të mbushë e u vonua,

me fanar duke e kërkuar

ulurimën dëgjuan.

 

E ngrirë, ngurëzuar,

si statujë stralli, akull biluri,

me këmbët selvi

kishte ngrirë për dashurinë.

Vetëm dimër katër stinë,

se dimrit kthehen kurbetçinjtë

me plaçkat e tyre nëpër hejbe,

me trupin e tyre që ende

rrugës ecin për të arritur

te stina që sjell gjelbërim.

 

Kur doli vetë, fryu një erë,

e mori lulen e mollës,

e hodhi në pluhurin e thellë;

akulli në shpirt

sa i rëndë.

 

Hejbet me plaçka pas dyersh

me të çara të lodhjes,

si rudhat në ballin e jetikut

të vdekshmit tonë të mjerë;

vetëm verë,

vetëm verë.

 

 

TAKSA E PAJËS

 

Ku ke parë ti - iu përgjegja letrës,

nga Kalishti në Amerikë,

tesha nuses t’i dërgojmë?!

 

Bulevardeve

do të duket si ndonjë aktreshë

e festivaleve folklorike

- nusja jon!

 

 

KRONISTI I RRUGËS UJORE

 

PASQYRA DHE LIQENI

 

Disa poetë e përshkruajnë gjolin

një luginë-blerinë-lëshuar,

dhe thanë se shtojzavallet

pasqyrën aty e kishin harruar.

 

Prandaj, si një letër bixhozi,

kur ecën kësaj letre ujë - dukesh

me dy koka:

njëra në ujë që futet,

e tjetra lart mbi re.

 

Vera gjithmonë ka marrë e mbarë

e dimri me acar.

 

Se një damar i ka rrahur nga akulli,

thellë në tokën minerar,

por gruri kaq i begatë kurrë s’u korr

- gruri horizontal.

 

Del si nuse me velin re,

përmbi sy e qerpikë nate;

sa ta prekësh shndërrohet në dhe.

Me shtatë totemë stolisur,

me shtatë shekuj myshk pështjellë.

Sa e blertë e sa e bukur,

kaltri e saj!

 

Liqeni, gjoli im, shpirt gji,

liqeni i n’d’o’rit,

Ohri një rruazë, inxhi e bardhë,

si gjerdan kapet në drurin e tharë.

Është arkë e nuses

E, paja?

 

Liqeni pasqyrë e fytyrës së saj,

kush e harroi ujin e madh, të zi?

Një mijë e një ditë

rreth e rrotull po të vij,

me bukurinë time

të kënduar,

me këngën e çiftelisë.

 

Disa piktorë e pikturuan gjolin

me një pikë në faqe.

Nata aty,

dita me ca eshtra e barqe

kalon në anën tjetër të kohës.

Ne mbetëm këndej të bukur,

të njihemi me ngjyrë e fjalë.

 

Rrugëve të largët e kanë sjellë,

me sqepin e tyre,

lejlekët e poetit që s’dinte

asnjë shkrim-lexim.

Lejlekët e Mjedës,

valët e trazuara të shpirtit

lasgushian.

 

E harruan aty pasqyrën,

xhindet e lanë.

 

Fëmija im e prek këmbëzbathur,

një poeti i ri, Qeri Arifi,

e përshkruan me dhembjen e tij,

një piktor krejt i panjohur,

me mjekër,

e vizaton në gjurin e valë të verës.

 

Unë rri në breg e dënes

 

Bora në flokët e mi,

liqeni me shekuj na mbushi

kaltërsi.

 

Rruga e humbur në rrethin e ri

 

 

RRUGA E HUMBUR NË RRETHIN E RI

 

Brenda motivit vjen stina

që shpall kohën e ndalimit

të peshkimit.

Heshtja peshk ngjitet të çarave vitale

të duarve që arrnojnë rrjetat

nëpër të cilat agimeve të para,

si nëpër gërshetat e vashave,

pikat e vesës,

kapen yjet e përgjumur

që drita i shkrin në zhur e purpur.

Këtë bukuri profane të pastorales,

kohës kur ndalohet peshkimi,

s’e këndon poeti kurrë;

se pamjen e re vjeshta

e përvajton me flokë shiu.

Fëmija i vockël në akuariumin e madh,

në vetëshërbimin e Strugës,

e fut dorën pa frikë,

se gjarpri i ujit, thonë, s’është i helmët.

Gjarpri-flokë Meduze.

 

Pranë urës, para qoshkut,

ku uji i zi përbirohet,

përbirohet e përbetohet,

turma e mpirë e duarve të çara,

me nga një letër të verdhë në dorë,

si në jetën e vet,

hyn e del.

Ndalimi i peshkimit do mbarojë.

 

Peshku heshti qëkur dihet për dreq.

Bukuria të rrëshqet nën dorë e ëndrra,

si ngjala në xhufërr kur e prek;

mbrëmjeve te dyqani i fshatit,

burrave fjollat e natës

u bien mbi mustaqe.

Heshtja peshk,

në rrjetë ua zë pikëllimin,

mendimet e thella,

heshturazi.

 

Ah,

sokur të dalë

vetëm edhe njëherë vera,

me barkë do ta zë peshkun femër

dhe do ta fus në akuariumin e madh

të reve me të rreshura,

borë e tmerr.

 

 

BORË E TMERR

 

Dhe vjen vera

e zbrumur në retë e mbarsura,

cikë vape përcëllon lëkurën që duket

nën arnën e shqepur mbi shpatull-zinë

dhe si në shishen e hollë të ftohur,

kur uji nxehet, pëlcet

akull i padukshëm nga retë resh

e fryn.

 

Koha e heqamës mezi ngopet me frymë,

barka lëkundet si në dallgë oqeani

e peshkatari mallkon:

“O, peshk i marrë,

përse të lëshova në gjol, i artë s’je,

as pallate nga ti s’kërkoj.

Liria jote e gaforres

çka thotë?...

Lëkurën ma nxore trupit,

këmishën arnë ma bëre,

trupin ma lage

baltë e djersë.”

Se thonë: peshkatari kurrë s’sheh dritë!

 

Në breg, natën me fanar

më pret,

dora mitare e tim biri

dritë që kërkon

nga errësirë e pyllit.

 

Bibël e Kuran pastaj,

në kokë të përsëritet si përrallë,

a erdh vetë engjulli me një edh

dhe tha se ai duhet të bëhet pre,

kafsha e egër në pyll,

e peshku në det

e gjol,

a janë, a ishin, a do jenë

therror?

 

Dora ndërtimatare e mjeshtrit

ndreq çatinë e bukur - sallonet,

shtratin prej drurit të rëndë,

e pastaj kur shtrohet sofra

me pemë e yndyrna,

peshkatarët,

gjahtarët,

dhe kasapët s’shohin ditë.

 

Mendje e peshkut

s’i sheston dot

ironitë.

 

 

IRONITË

 

Bukurinë e gjolit vetë e keni parë!

S’harrohet se këndohet nga kush e kush,

plot ndjenja të çiltërta, prush e valë.

Mjeshtri mjeshtrit mos i qoftë falë

për leckat e peshkatarit

dhe frikën e tij nga

kafsha e pyllit dhe

peshku i magjepsur femër.

Fjolla e mbrëmjes, natë mbi mustaqe,

dhe heshtja e peshkut,

legjendë s’u bën e s’bëhen dot.

Pas heshtjes dhe frikës -

piktura e Gojës ka mbetur.



(Votes: 0)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:




  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •  
  •  
  •  
  •