Resul Shabani: Përsëri për shelgun vajtues (VI)
| Sunday, 03.11.2012, 08:12 PM |  

Resul Shabani

 

Vëllim me poezi të përzgjedhura:- “Përsëri për shelgun vajtues”

 

 

VERA E STRUGËS

 

BOTA E RRUGËS

 

Qe, po presim

sa të flenë fëmijët,

me njërin sy në dritare

me njërën këmbë në rrugë.

 

Ne mund t’i palojmë kujtimet

që na duhet me vete,

verës t’ia dërgojmë më Strugë

si dhuratë të hidhur.

 

Bota është derdhur bregut,

prej zalli si ar,

gjithë ato fjalë

në pragun e pallatit

që ia premtova si ëndërr

peshkatarit një përrallë.

 

Nëna ime del e më pret

në një pikturë,

mes faqeve të librit,

që mbajnë në dorë,

derisa udhëtojnë,

me autobus,

im bir e ime bijë

 

Ti moj rrugë,

një ditë do të sosesh gjithësesi,

e unë do të mbes ku u nisa,

me hapat e mi të rinj

e plot frikë.

 

 

ORA E MADHE

 

Në oborrin e gjimnazit

bari i njom e mbulon

gjurmën time të dikurshe,

gjurmën e njoma që

la aty ofshamat e përmbajtura

të dashurisë së djalit për vajzën,

të dashurisë së vajzës për djalin,

në orën e madhe

që katër vjetët e bën ndarje.

 

Qe, në këtë godinë,

u them fëmijëve të mi,

dikur mësova gjimnazin,

tash është verë,

pushimet shkollore vazhdojnë,

fëmijët e mi kërkojnë akullore,

në ballin tim, zogu i jugut,

kthehet nga vise të largëta,

në verën e tij intime.

 

Nën urën e drunjtë të Drinit

sa ujë i zi rrodhi

deri në këtë verë intime?

Aty këtu ndonjë fjalë pelin,

që harrohet;

dhe me barin e kujtimit mbulohet

- gërshet’ i saj.

 

Nuk mundem pa ju dashur,

ç’faj kam.

Blerim nën këmbë,

borë mbi kokë;

le t’më bjerë rrufeja

edhe mua.

 

 

MANASTIRI

 

Gjaku në afreskën e njomë,

një mijë vjet më fjeti

në pamjen e Onufrit

dhe zografëve të tjerë,

në faqen e fëmijës,

me lotin e pelikanit,

si ngjyra e mjeshtërimit të fshehtë,

në këndin e zi të territ

mes mureve,

ku drita nuk prek.

 

 

UJI I ZEMRËS

 

Ritmi i të rrahurave brenda

orën planetare e bën

të rrahë si në damarë gjaku

të demit të ri

me shtizën e ngulur mes syve

në ballë.

 

Gur e ujë e terr

trupi im

tokë.

 

Po ti je atje brenda,

shën

Naim këndo si bilbili

kaq shekuj më vonë.

 

 

PËRSËRI PËR SHELGUN VAJTUES

 

Rruga e ujit të zi

të bie përmes

trupit tim prej guri,

trupit tim prej kashte.

 

Nëse këputesh duke më kërkuar

nëpër shtigjet e blerta të kurbetit,

jetën do ta shkruaj

në baladën e gjyshit,

që e gdhendi në gurin e pragut

dhe do të pres,

dhe do të pres.

Ti eja

me pelerinën e bardhë,

rrugës së lejlekut,

rrugës së kaltër të kurbetit.

 

Lërma amanet mjeshtërinë

dhe unë poezinë

trashëgim,

o im atë, o gjyshi im,

mjeshtër i qytetit

përrallor.

 

Në fundin e detit do ta gjej

busullën dhe skeletin,

nëse fundoset anija

që ty të sjell rrugëve jugore,

drejt gjolit të ëmbël,

plot ujë të zi.

 

Në breg, o jam unë,

o Shelgu Vajtues!

 

 

E DIKUR NATËN

 

E dikur natën bregu mbetet

në zallin që shkëlqen ar,

në rreze të argjendëta të hënës

kur vera del pesëmbëdhjetë,

bukë e pjekur me prushin e urëve

kush e di në cilin det.

 

Nata është imja.

Ia shoh tymin oxhakut

dhe dritën në barkë

xha Latos.

 

As shkruhet në vjershë,

as thuhet me fjalën e qetë

ky shqetësim i fëmijërisë.

 

Verë është e resh

brymë mbi flokët e mi.

 

 

LETËRKËMBIMI JOLETRAR

 

NË TOKË BABAI

 

Kur dëgjova për pranverën tënde

shfletova librin e barishteve

dhe mësova urtësinë

e tokës.

 

Eshtrat pushojnë kur flaken me flakë

ferrat e shpirtit në prushin e shuar

të oxhakut me dhe e rrasa

të tokës.

 

Përtej kohës sime, baba,

s’kam ku shkoj,

veç se në tokë.

 

Koka të pushon nëse shikon qiellin

derisa të merren mendët fare,

e gjunjët të lëshojnë

në tokë, baba,

në tokë.

 

P ë r g j i g j e

 

O, bir

i shkrumbit,

pushkë e kam syrin,

e shpon gurin

malli im,

kur të shoh.

 

 

SHALA ME LARË E DUVAK

 

Ju thafshin jelat doriut,

e kemi pasur argat të lavrës së thellë,

kush u bë sebep e nusen

e solli në përrallë e legjendë.

 

Dil e martohu, grua,

mbi varrin e tim biri shëno,

emrin tim

 

P ë r g j i g j e

 

Jam verbuar nga lotët

nuk më merr njeri.

 

Të pres e ta dëgjoj këngën,

të ma këndojnë bandillat!?

Ta dhashë fjalën se, besëthyer,

bajrak të zi, s’i nxjerr fisit.

 

 

MESTET

 

Ra trup druri mbi shtegun e dhisë,

rruga tinzare tash myllet natë,

kujtim veç fjalët n’i daç

dhe kështjellën e gjoksit tim.

 

Vetëm shtrije dorën,

dritën time preke, hijen,

nën shkarpën me myshqe

ku ta lash premtimin, moj.

 

 

P ë r g j i g j e

 

Përse s’ma tregon emrin,

por fshihesh prej fjalëve të dashurisë?

Asnjë krua më i ëmbël e më i freskët

se fyelli yt.

 

Lule pelini në çajin e hidhur,

bar që ma bëre për plagën time

të pa dukshme, moj.

 

Asgjë tjetër

vetëm një erë luleje ishte

që ma përshëndeti vendlindjen.

Mbase erë e këmishës sate ishte

ditëve baritore.

 

Atje tek shtegu i dhisë

në majën më të lartë të mallit

ku më humbe përgjithmonë.

 

 

PERËNDIA E UJIT

 

Or, vëlla, vëllathi

zallin në breg e mbuluan me mermer

tash uji i ëmbël menjëherë

  vjen deri në fyt.

 

Atje në shavarin pyll,

ku barkën tënde fshihje,

shtylla mermeri të zi ngrihen,

se saraje do ndërtojnë,

për botën e huaj.

 

As te livadhi, ku buzët shkrepnin xixa,

s’ka më lule, s’ka më bar.

Mermer i zi, mermer i bardhë,

u bënë zot i zallit ar.

Perëndia e ujit u çmend fare,

iku pa nam e pa nishan.

Vëlla, eja, po munde,

e njihe botën tënde!

 

P ë r g j i g j e

 

Varja lejlekut një rruazë në qafë,

mos i prek fjalët derisa të kthehem,

ndërtoje aty një kasollë me kashtë,

me temele uji,

se ujin s’e merr dot uji.

Perëndia e liqenit shkon

e bregu mbetet breg.

Ndaj, ruajmi vëlla vetëm fjalët

prej zjarri e mermeri.

 

 

KOHË TË NJOMA

 

DITARI I ROMEOS

 

Helmi është i rremë,

vdekja e vërtetë.

 

I zgjuar po pres në pragun e ëndrrës,

në varrin tim,

me ringjalljen e kotë.

 

Eja lajmëtar i largët,

ma ngjit sëmundjen

nga e cila vdesin njerëzit

që pinë ujë në pusin me shekuj.

 

Ajo do të më shohë

vërtet të vdekur.

Ku ta di unë se drama

po më kërkon fli

për katarzën e saj

 

Një ditë do të më vajtojnë bilbila

e turtuj,

prej shkëmbit të vashës do të kërcejë

virgjëresha që emrin nuk e ka Zhulietë,

do ta quajnë lule ferri.

 

Koha e romantikës,

në lotin e thithur me hirin në fletë,

soset përjetë në këtë poezi.

 

 

ZHULIETA

 

Si mund të jetë kaq e freskët vdekja

në buzët e mia

trëndafila!?

 

Po dal nga sarkofagu im prej mermeri

dhe do shtrihem në njomësinë e lules

ta jap limfën

me buzët e mia.

 

Unë e di se do të zgjohem vonë,

kur të mbyllen të gjitha portat e dritës

dhe kur kobi e hap pusin e zi

të varrit tim.

Ti je i vetmi dashnor i botës

që s’do ta dëgjosh fjalën TË DUA!

 

 

LAJMËTARI I DASHURISË

 

Në çdo pusi

nata dhe ortiqet e shqetësuara

ma presin rrugën

me llavën e ujqve të zinj;

murtaja i kyç dyert e qyteteve

dhe udhëkryqeve nuk gjendet njeri

udhën për Kalisht të ma tregojë.

 

Vonë arrijnë të lodhura legjionet

e leckosura

me shpata e thika të dashurisë

të shpojnë e të vrasin në gjumë

pastaj del hëna e verdhë

e sëmurë nga pritja

mbi katakombe të shkreta

Zhulieta buzëqesh në gjumë

e vdekur.

 

 

GRINDJET

 

Eja e merre kokën time maje shtize

kur sedra ma ngul në heshtën e helmuar

se do ta flijoj qengjin, gjelin, palloin

dhe vajzën time.

 

Nga urrejtja nuk mund t’i hap sytë,

jetën e kam parë si purgatorin

në shtratin e mëkateve ranë të vdekur

të gjithë armiqtë e mi.

 

Ta fal edhe unë djalin,

se s’do as ti si unë,

ta shtrish dorën e pajtimit.

Një ditë do ta trillojë Shekspiri

krejt këtë të vërtetë

këtu e një mijë vjet.

 

 

ËMBËLSIA

 

Zhulieta del në dritare

që e bëri skenograf

në një pamje drame

bri meje

ku fjeti e dashura

derisa e pinte helmin.

 

Po të mos binin ato perde të trasha

kush e di a do ishte mbyllur ndonjherë

ajo dritare

me dritën që jep pamje

me një yll

dhe me degën prej teli me gjemba

të trëndafilit plastik.

Zhulietës, nga ana ime,

këtë poezi

ia kushtoj.

 

 

EROTIKONI

 

SYRI I VASHËS

 

Ti këndove për dashurinë

duke e shkulur me shigjetë

gjuhën me gjemba.

 

Nuk e di sa e bukur je

sirenë e Mesdheut

me algje detit mbuluar

me koralin e verdhë.

 

Ti këndove për kafkën

me fjalë të forta si guri

në zemrën e flashkët loti

që s’piku kurrë

në pragun e derës.

 

Qielli si enë është plot

sy

syri yt është aty.

 

 

DITARI INTIM

 

Kur i mbusha njëqind vjet

vetmi

e hapa fletën e verdhë

dhe të lexova si pamje në pikturë

as rrudhat

as flokët s’të ishin thinjur.

 

 

DYQANI NË TROTUAR

 

Në pijen e fortë të verës

nata derdhet në gotë si vrer

perdet me lara hedhur në vitrinën

e dyqanit në periferi

mbulojnë pasurinë e ekspozuar

që shitet këtu nga dita e fëmijërisë.

 

Lodhen këmbët duke shëtitut

trotuarit me kalldrëm

atje nën strehë si kënd horizonti

“ylli që dridhet” rri e buzëqesh

i zjarrtë

i sëmurë

i verdhë.

 

Lodrat që shiten në dyqan

janë me ngjyra të reja stolisur;

edhe shitësja e dikurshme

ta kujton qytetin e largët

që përfytyrohet.

 

Në një treg të madh pemësh

pash një kornizë me një pikturë

që shitej

me pamjen e dyqanit

në trotuar.

 

 

PRITJA

 

Sikur ta dije se ende të pres

me gazin e stinës

që del me mua

rrugëve nga ike ti!

 

Ty të pres

e vijnë gëzimet pa emër

kohë të vonuara me frymën e gjallë

gur a mur

jam

ti lumë i thellë që zdirgjesh tatëpjetës

nëpër reliefin e dashurive

të pakënaqura

 

 

NË UDHËTIM

 

Atje,

në largësinë që e mbërrin vetëm koha,

trupi im

pezullon në fjalë të kujdesshme

që të krijojnë.

Po vij

me moshën time të zverdhur,

të njoma janë të gjitha kujtimet,

blerim janë.

Kujtoje degën që bie mbi ballin tënd

kur fotografohesh

në malin e ftohtë të kujtimit.

 

 

ALBUM

 

Përse i thonë dashurisë poezi,

përse poezisë i thonë art;

përse artit i thonë mjeshtëri,

përse shkathtësia e gishtave të mi

luajnë këtë simfoni në fyellin e vetmuar

në ashtin tim?

 

Po dal e po të përgjigjem,

e ti pastaj hesht.

E di se zëri i kohës me gjuhën e drurit

dhe me heshtjen e zjarrit

më mbulon

si kjo pamja jote që buzëqesh

në këtë letër.

E di se e ngrysur dhe e përlotur

nga malli

dikund larg je.

 

 

FYTYRAT E BUKURA

 

Çdo fytyrë e bukur është jotja:

e bardhë

e zezë

esmere

 

Vallë,

a të harrova kaq shpejt?

Dy ditë mban udha ime

deri te kroi me ujin e zi.

 

Mund të kthehet mermeri në skulpturë

ajo që të përkujton është fjala bukuri

pamje e pazot

pamje e lodhur në sy të skulptorit,

kurse unë vetëm kalova këndej.

Jeta më kthen pa ty

në rrugë si përherë.

 

 

NGJYRAT E VERËS

 

UDHËTARI KTHEHET VONË

 

Janë fikur dritat në kulla;

të përkëdhelur flenë:

fëmijët macet dhe ëndrrat.

Hiri ende është i ngrohtë,

i ndarë prej gjirit të tij të zjarrtë,

që zuri fikën para gjumit.

Urët e zez si plagë

rreth gurit të vatrës kanë mbetur

si eshtra të shkapërderdhur.

Plaku s’ka gjumë.

Këmbëkryq rri e në nurin e odës

i ndjen një mijë mila larg

hapat e ngadalshëm të mikut -

udhëtar i vonë.

Kur t’ia shtrojnë muhabetit,

nën dredhat e fitilaqes,

fjalët do të jenë të reja

si njomëzat dhe lisat e gjatë

të drejta si filizat.

Ata flenë e

lodhja ëndrrën ua vjedh.

Toka i pret nesër me frutat,

me ballin plot djersë.

Plaku s’fle.

Te kullat e cubit një qen leh,

plaku mbi gjunj vë

mullirin e kafesë.

 

 

VASHA LAN SYTË NË LIQEN

 

Sytë e vashës, sytë e liqenit;

shtëllunga mëngjesi copa vese.

Thyhet uji mbi kalldrëme

rrjedhin inxhitë valë e valë;

Vasha lanë sytë në liqen,

vera në pjergull pjek rrush,

sytë e saj djegin prush.

 

Nga dritarja sygjoj,

e shoh, s’e përfytyroj;

faculeta e qëndisur

si borë e bardhë jak’ e këmishës;

po ç’kanë sytë që lotojnë

nën qepallën vajzërore?

Rreth i natës së shqetësuar

fije fije qerpiku, shtylla terri

merre zjarrin, merre ujin

syri i vashës pus i thellë

rrjedh e rrjedh.

 

Këndon kumria gem m’i gem

kroi rrjedh

shpirti dhemb

vëlla, o vëlla, o vëlla, o vëlla,

“kam qëndisur një shami”

hijeshi!

Sytë e saj posi rrushi,

mall’ i saj posi prushi.

 

Mëngjes vere lan sytë në liqen,

lanë duar e fytyrë;

ballin fshin me shami,

pika vese, pika uji -

lot inxhi.

 

 

FLOKËT E MEDUZËS

 

Si të bie në shtrat me Ty,

kaq e hijshme me hije;

me hojet e ëmbësisë së zbrazët?

Si të zgjohem nga shtrati yt

i pahelmuar

kafshimesh të helmëta?

po e kuptove shtratin e vdekjes

si dashuri,

ku do ta gjejmë amullinë

që s’i ngjanë as vdekjes,

as gjumit?

Po vjen si figurë porcelani,

e bukur për t’u parë,

e ftohtë për t’u prekur!

 

Dashuri e butë, e lëngshme,

gjumë që ëndrrën e këndell

me erën e flokut tënd.

Ata që mendojnë se është helm,

helmi dashuri se është;

do të këndellen në eufori

tri çaste para se t’u zihet fryma

në sternën e trupit limfë.

 

Si të bie në shtrat me Ty,

Meduzë?

Frika pret gjunjët

e tremb gjumin

dhe vdekjen e bën gjellë

të shijshme.

Si të zgjohem prej gjumi

i përqafuar me helmin,

Meduzë?

Do zgjohem të pi një gllënjkë ujë

se në trupin tim të kafshuar

nga dashuria -

një mijë e një vdekje mbrenda natës,

kanë ndodhur.

 

Si të bie në shtrat me Ty,

e në gjumin tim zgjimet

janë vetëm ylber ngjyrash!

Po munde ta kafshosh helmtë

fjalën që s’është thënë,

do të zgjohem i kafshuar

me thimthat plot helm.

 

Para se të takohemi në rrugën

që pret hapin tonë,

në trupin tim,

bimët helmuese

mëlçinë ma copëtojnë.

 

Po vdiqa nga sëmundja,

vdes si gjithë anonimiteti:

a predhë.

a helm -

njësoj -

Dashuri!

 

 

E SHTUNË

 

Fluturuan zogjtë, vajtën,

ikën, u tretën zogjtë.

E shtunë oj, e shtunë!

Një vajzë rri në dritaren e botës

e vetmuar

dhe pret, e pret, e pret!

E shtunë, e shtunë!

E di se më kërkon mua

që këtu jam dhe e presë.

-Të vish,

se s’vij dot pa këmbë.

E shtunë, e shtunë,

ditë e gëzimit të pritur.

Sytë e fëmijës i ke

duart e gruas,

shpatullat e burrit...

E shtunë, e shtunë!

kam parë ëndërr se ke vdekur

e do të gëzohem sot -

kështu janë shenjat e tua.

 

Ditë me flatra,

sa shpejt fluturon koha

kah terri im.

Fijet e dritës tënde,

bëji ylber.

E shtunë, e shtunë,

sytë e fëmijës i ke.

 

 

TRI BALADA

 

BUZËMBRËMJA NË LIQEN

 

Nusja jonë, moj, nusja jonë! E syrit tim, bebëzo!

Hajt! Më gëzo me një djalë, bajrak hedhur, dre

në fushë. Sypishë, moj, qafgastare. Hajt, më gëzo!

Ma nxirr, moj, këtë thellimë! Copë e grimë e copë

e grimë. Oj e bardha, moj e zeza. Kam një krua,

një oxhak, pyll të errët. Kam driza shumë, driza gjemba.

Edhe qengja. Kam at shale dhe mëshqerra.

Nusja jonë je, moj, nusja jonë. Dash bishtmëndafshin

e shes për ty; e qes pushkë e qes allti; e shkel malin

edhe fushën, bëj mrekulli.

            Krushqit u nisën të gëzuar, me lodra e këngë.

            U kthyen me mëngjesin, me vesën që u kishte

            rënë mbi flokë e vetull. Ecnin buzëliqenit

të heshtur ; ecnin si mesdita parahistorike.

Sazexhinjtë mbanin veglat në krah, e ecnin

kokulur, të ngrysur. Ishte karvan i çuditshëm.

Bajraktari në ballë, po flamurin s’ia mirrte era.

Pas tij vinte një kalorës, mbi kalë të zi.

Të tjerët, dasmorë, këmbësorë të zymtë,

shkonin prapa kalorësit. E prapa kalorësit

shkonte nusja fytyrshpaluar. Me velin e bardhë,

si bora. Iku nga faqet e librit kalorësi dhe u doli

krushqve në ballë, e u tha:

Nusen që po mirrni, nëntë vjet e nëntë net, e prita Unë!

Kishte rënë pluhur shekujsh mbi teshën e tij.

Nga larg dukej si gogol orizaresh jugu.

Nusja jonë, e Bukura e Dheut, me velin e bardhë

tani i shkonte prapa faqeshpaluar, ballëhënë.

Krushqit e ndoqën deri te pirgjet e dritës.

Dikur u dukën çati fshati me kashtë e me gjela.

Në kodër u ndal karvani, i çuditshëm.

- Po sazet përse nuk dëgjohen? Ej!

Vërtet dasmorët, krushq e fshatarë bashkë,

dolën në kodër. Për kalorësin dikush tha:

Pas nëntë vjetësh e nëntë netësh, e gjet’ fatin e vet!

Po ku mbeti kalorësi i zi? Mos e lëshoi toka,

si pas tërmetit, si pas ëndrrës së ligë.

Ç’ishte ajo hije kalorësi, që krushqve u kishte pri’?

 

 

MESNATA NË LIQEN

 

Nusja jonë, moj nusja jonë! E zemrës sime plagë e flakë.

Dilmë ditë, dilmë natë! Rridhmë përrua; ftohmë krua.

Më vë në ballë akull, leckë, më vë në plagë lulenepërkë.

Më lidh prush, më zgjidh nur,

ma bëfsh shtëpinë kështjellë me gurë.

Nusja jon, moj nusja jon: ditë e cektë, e bukur-o!

Djersë e ballit e tim biri! Nusja jonë, o!

Del si hëna pesëmbëdhjetë. Del si selvia me fletë.

Del me yjet, del me strallin, del me djalin del me mallin.

            Barit natën binte vesa, yje binin mbi gjergjef.

            Syprinë liqeni si kristali; yll drite në gjerdek.

Dasmorë e krushq i digjte hëna në fitil kënge.

Kur dikush thërreth: Po nusja fatin a e gjet’?

Pastaj të gjithë u kthjelluan se kishin gabuar.

Kalorësi gogol s’kishte dalë nga faqet e librit.

S’ishte parë as kalë i zi, as kalorës pluhurosur.

Vetëm veli i nuses zbardhullonte natën.

Mos vallë, Plaku përrallë tregoi, gjersa dhëndri

në gjedek puth mjalt me gojë e ndez flakë me sy.

Nata dremiste mbi liqen, fëmijë e peshq flen mbi bar.

Digjet pisha, digjet drita, digjet goca, piqet fiku

- Po ç’patët? - i pyeti një mëndeshë krushqit e ngrysur.

Hija e kalorësit na ndjek. Qe ku rri maje kodre,

pikë nate, shaluar mbi kalin e tij të zi.

Duket se gjuha e agut e ëndërronte si shtyllë pupuri.

 

 

AGU NË LIQEN

 

Nusja jonë, moj nusja jonë! Pus me ujë, mullar me bar.

Arë me farë, hambar me misër; perri me hire;

bebëzo, mall i djalit; djep i arit; pluhur yjesh; emblemë.

Gojëkuti. Gëzo mal e gëzo fushë. Ma nxirr këtë thellimë!

Kam shkrum në gojë, dua vesë. Më gëzo me një djalë!

Limon në fytyrë, në shpirt kam valë.

            Kur doli dhëndri prej gjerdeku, të gjithë plisat

e agut kishin zbardhulluar mbi syprinën e liqenit.

Dasmorët po flinin mbi barin e tharë

Doli dhëndri prej gjerdeku, krisi pushka

-A bën t’ia nisim dasmës? - pyeti Plaku i shpatës,

-apo t’i ndalojmë lodrat? Si doli nusja?

Dhëndri u zgjua me këngën e këndezave të sabahut.

“Mos piqeni kafe të hidhëta”!-tha poeti. Një djalë

si bajrak po hidhte valle midis logu. “Pritni, pritni”, -

            tha poeti. “Tash fillojnë shirat e vjeshtës. Liqeni

bën dashuri me retë e larta”!

Te kroi i fshatit do të rrijë një djalë me një vajzë,

një plep i gjatë, një tufë e bardhë, një govatë druri.

Një gurrë do të marrë udhë liqeni. Një arë do ta

pjekë farën. “S’ka një vjet, do t’i thotë djali vajzës,

“që u mbushën aq shumë vjet, kur im atë mori

rrugën e kurbetit. S’ka një vjet, do t’i thotë djali vajzës,

që u mbushën shumë vjet, që kur hija e një kalorësi

erdhi dhe e dëgjoi vajin tim të foshnjës në djep.

Te kroi i fshatit i zuri vera dhe i shkroi në librin

e shenjtë të rrufeve. Një Afroditë dhe një Apollon.

Kurora lulenepërke kishin mbirë mbi kokë. Se poeti

përsëri tha: “Lulja në kokën e gjarprit s’ka bukuri”.

Zbritnin drejt vjeshtës, kah fshati e në sheshin e tij

dasmorët po prisnin të merrnin rrugën e gjatë buzë

liqenit, pas kalorësit që doli përsëri nga faqet e verdha

të librit dhe me gojën e Plakut, dasmën e zbukuroi.



(Votes: 1)

Write Your Comment
Your Name:
Your Email:
Security Code:
Title:
Comment:




  • Su
  • Mo
  • Tu
  • We
  • Th
  • Fr
  • Sa
  •  
  •  
  •  
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
  • 11
  • 12
  • 13
  • 14
  • 15
  • 16
  • 17
  • 18
  • 19
  • 20
  • 21
  • 22
  • 23
  • 24
  • 25
  • 26
  • 27
  • 28
  • 29
  • 30
  • 31
  •