Nëse një ditë

do kthej sytë nga fat i mallkuar

dhe emrin tënd do kem nëpër buzë,

rrugëve do bredh gjith’ duke kërkuar

ëndrrat e rinisë, netëve pa gjumë.

Këtu e përhumbur vegimesh të sjell

në zhgënjim e lot nuk di kë të zgjedh

të vërtetën si vdekja që përgjon zgjuar,

apo ëndrrën harruar mjegullës per tmerr.

Dhe sërish largohem kësaj rruge vetmuar,

me sy që të shuar më kalben në dhe,

marr shpresën me vete përjetë e mërguar

nga toka e dashur - dhimbje që s'vdes!